ตกดึกลลิพัศน์พยายามหนีออกจากห้องที่คุณหนูหลินชิงจัดเตรียมไว้ให้ แต่แล้วเนื่องจากหนทางภายในอาคารของพรรคัแดงช่างสลับซับซ้อน ทำให้ลลิพัศน์หลงทาง และถูกพวกมาเฟียจับได้อีกเช่นเคย
“นี่น้องจะหนีไปน่ะ ห๊า รู้มั้ยหัวหน้าพี่เสียเงินจ้างพวกน้องมาตั้งแพงรู้มั้ย ถ้าหนีอีก พวกพี่จับฆ่าแน่” ลูกน้องรีบขู่
“ค่ะๆ ไม่หนีแล้วค่ะ” ลลิพัศน์กล่าว
“แล้วนี่น้องสวมหน้ากากทำไมน่ะ” ลูกน้องมาเฟียสงสัย
“อ้อๆ น้องเป็หวัดนิดหน่อยค่ะ แค่ไม่อยากนำหวัดไปติดพวกพี่ด้วยเท่านั้นเอง” ลลิพัศน์รีบพูด
“เออๆ งั้นรีบเข้าไปได้แล้ว แล้วอย่าคิดหนีอีกนะ อย่าหาว่าพี่ไม่เตือน” ลูกน้องมาเฟียขู่
สุดท้ายลลิพัศน์ก็ถูกจับไปรวมกับกลุ่มสาวสวยที่มีหน้าที่ดูแลผู้แข่งประลองในวันพรุ่งนี้ ช่างเป็การหนีเสือปะจระเข้โดยแท้
เช้าวันรุ่งขึ้น สาวสวยแต่ละคนก็ไปแต่งตัว แต่สำหรับลลิพัศน์ก็ยังคงหาหน้ากากอันใหม่มาใส่อีกอยู่ดี จนมาเฟียที่คุมใจอ่อน แล้วพาเธอไปที่ห้องพักผู้เข้าแข่งประลองเพื่อคอยดูแลประคบประหงม
ช่างเป็บุพเพหรืออะไรไม่ทราบ ลลิพัศน์ก็ได้ไปอยู่ที่ห้องของธนพัฒน์คู่กัดของเธอ
ในใจลลิพัศน์คิดว่า “โอ้แม่เ้า ทำไมฉันถึงหนีคุณไม่พ้นเลยนะ”
ลูกน้องเลยสั่งเธอทันที “เอ้ามาดูแลคุณธนพัฒน์สิ”
“ไม่เป็ไร ผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย” ธนพัฒน์กล่าวอย่างเ็า
“จะให้ผมไล่เธอไปมั้ยครับ” ลูกน้องถาม
“ไม่ต้องก็ได้ ให้เธออยู่ที่นี่ไปก่อนก็แล้วกัน ว่าแต่ เธอไม่ใช่คนเดียวกับที่ฉันพบเมื่อวานหรอกหรือ” ธนพัฒน์นึกขึ้นได้
“ใช่ค่ะ คนเดียวกัน” ลลิพัศน์กล่าว
“งั้นก็นั่งรออยู่นี่แหละ เดี๋ยวฉันประลองเสร็จจะพาไปหาหลินชิงก็แล้วกัน” ธนพัฒน์กล่าว
ลลิพัศน์นึกขอบคุณในความเป็สุภาพบุรุษของธนพัฒน์ ก็ยังดีที่เขายังมีแง่ดีอยู่บ้าง
ลลิพัศน์ที่สวมหน้ากากเลยได้ไปชมการต่อสู้ระหว่างธนพัฒน์กับหมอพงศธร เธอไม่เคยรู้เลยว่าทั้งสองคนจะมีวิชากังฟูด้วย ฝีมือทั้งสองสูสีกันมาก ทั้งสองสู้กันอยู่นานจนกระทั่งทั้งคู่ได้รับาเ็ หัวหน้ามาเฟียเลยให้ทั้งสองไปหยุดพักก่อน
เมื่อธนพัฒน์กลับมาที่ห้องกลับพบว่า
“แย่แล้วครับนาย ฝ่ายนั้นต้องแกล้งนายแน่ๆ เลย พวกเขายอมเอาพวกหยูกยาและวัสดุอุปกรณ์ทางการแพทย์มาให้ทุกอย่าง แต่ไม่ยอมให้หมอมาดูอาการนายครับ อย่างนี้มันแกล้งกันชัดๆ” ลูกน้องรายงาน
“ไม่เป็ไรหรอก ผมทนได้” ธนพัฒน์กล่าวทั้งๆ ที่เือาบหน้า
“แต่แผลที่หน้าผากมีรอยแตกนะครับ อย่างนี้นายอาจเกิดอันตรายได้นะครับ” ลูกน้องเป็ห่วง
ลลิพัศน์เริ่มเห็นใจ ด้วยความเป็หมอเธอก็เลยใจอ่อน “มาค่ะ เดี๋ยวฉันเย็บแผลให้”
“เฮ้ยน้องเย็บเป็หรอ” ลูกน้องสงสัย
“ฉันเคยทำงานเป็ผู้ช่วยพยาบาลค่ะ” ลลิพัศน์โกหก
ดังนั้นลลิพัศน์จึงฉีดยาชาและเย็บแผลที่หน้าผากให้กับธนพัฒน์ทันที
“โห ชำนาญอย่างกับหมอมาเองเลยนะ” ลูกน้องกล่าวชม
“พี่ก็ชมเกินไปค่ะ เอ้อพอดีว่ามือเปื้อนเื ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” ความจริงแล้วลลิพัศน์้าจะหนีนั่นเอง
แต่สำหรับธนพัฒน์ต้องไปประลองกับหมอพงศธรต่อ คราวนี้ธนพัฒน์เกิดฮึดจนกระทั่งเอาชนะหมอพงศธรไปได้
ความจริงแล้วการประลองนั้นเป็เพียงการละเล่นของที่นี่เท่านั้น ไม่ได้จะประลองเพื่อแย่งชิงอะไรอย่างที่หลินชิงว่า ดังนั้นเมื่อประลองเสร็จก็พากันแยกย้ายทันที
ธนพัฒน์้าจะขอบคุณผู้หญิงที่ช่วยเย็บแผลคนนั้น แต่เธอไม่อยู่แล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงมือถือ ซึ่งคาดว่าเธออาจจะลืมมันไว้
สักพักมือถือก็ดัง ธนพัฒน์คิดว่าอาจจะเป็เ้าของมาทวงโทรศัพท์เลยรับไว้ให้
“หมอพัศน์ นี่ปั้นหยาเองนะคะ ทำไมไม่รับโทรศัพท์เลยล่ะ หรือว่าคุณถูกคนของพรรคัแดงจับตัวไป มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะคะ ฉันพร้อมไปช่วยคุณเสมอ” ปั้นหยากล่าวด้วยความเป็ห่วง
“นี่เป็มือถือของหมอลลิพัศน์งั้นหรอครับ” ธนพัฒน์ใ
“ใช่ค่ะ แล้วคุณเป็ใครน่ะ” ปั้นหยาสงสัย
“ผม ท่านประธานเองครับ” ธนพัฒน์กล่าว
“อ๋อ ท่านประธานนี่เอง แล้วคุณหมอพัศน์ไปไหนแล้วล่ะคะ ทำไมมือถือถึงอยู่กับคุณ” ปั้นหยาสงสัย
“เธอลืมมือถือทิ้งไว้ครับ ผมกำลังจะนำไปคืน” ธนพัฒน์กล่าว
“เธอปลอดภัยใช่มั้ยคะ” ปั้นหยากล่าว
“ทำไมถึงถามอย่างนั้นล่ะครับ” ธนพัฒน์สงสัย
“ก็เธอถูกมาเฟียพรรคัแดงตามฆ่ามาั้แ่ที่อยู่อเมริกาแล้วค่ะ ฉันก็เลยเป็ห่วง” ปั้นหยายอมเล่า
“ไม่เป็ไรครับ ผมจะคุ้มครองเธออีกคน” ธนพัฒน์กล่าว
“ขอบคุณค่ะ ท่านประธาน งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ มีอะไรรบกวนแจ้งฉันด้วยนะคะ” ปั้นหยากล่าว
“ครับ ผมจะรีบแจ้งคุณ” ธนพัฒน์เลยวางสายทันที
******************************************************
ลลิพัศน์พยายามจะหนี แต่เธอก็เดินหลงทางอีกอยู่ดี เธอเดินไปจนกระทั่งไปเจอกับหมอพงศธรเข้า ซึ่งตอนนี้เธอสวมหน้ากากอยู่ คิดว่าเขาไม่น่าจะจำเธอได้
“อื้อ งั้นดีเลย ฉันกำลังอารมณ์เสียที่แพ้นายนั่นอยู่พอดี งั้นเธอก็มาปรนนิบัติฉันก็แล้วกัน รับรองฉันจ่ายเธออย่างงามแน่นอน” พงศธรพยายามเข้ามาดึงตัวลลิพัศน์เข้าไปที่ห้อง
ลลิพัศน์รีบพูดทันที “ฉันเป็สาวใช้ของคุณหลินชิงค่ะ ไม่ได้ทำงานแบบนั้น ขอตัวนะคะ”
แต่หมอพงศธรก็ยังดึงตัวลลิพัศน์เข้าไปในห้องพักโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ในใจลลิพัศน์คิดว่า “นี่ขนาดฉันสวมหน้ากากแล้ว ยังจะมีคน้าตัวฉันอีก มันเป็หน้ากากเสน่ห์หรือไงเนี่ย” แต่เธอก็พยายามขัดขืน “ไม่ค่ะ ปล่อยฉันนะ”
“เธอเป็ผู้หญิงของฉัน นายไม่มีสิทธิ์แตะต้องเธอ” ธนพัฒน์เข้ามาห้ามทัน
“โห ั้แ่โดนถอนหมั้นไป นายยอมเปิดใจให้ผู้หญิงคนอื่นแล้วหรือเนี่ย” พงศธรกล่าว
“มันเื่ของฉัน” ธนพัฒน์กล่าวอย่างโกรธๆ
“อะ งั้นก็ได้ ฉันยังไม่อยากมีเื่กับนายตอนนี้ เอาตัวไปสิ” พงศธรรีบผลักตัวลลิพัศน์ไปหาธนพัฒน์ทันที ทำให้เธอเข้าไปกอดธนพัฒน์ไว้
“ขอบใจนายก็แล้วกัน ที่ไม่คิดแย่งผู้หญิงกับฉัน งั้นฉันไปล่ะ” ธนพัฒน์กล่าว
ธนพัฒน์เลยได้ดึงแขนลลิพัศน์ออกนอกอาคารแล้วพาไปขึ้นรถเขาทันที
“เอ่อ ขอบคุณคุณมากนะคะที่ช่วยฉันไว้ คุณจอดข้างทางก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันกลับเองได้” ลลิพัศน์กล่าว
“จะรีบไปไหนล่ะพัศน์ คุยกับพี่ก่อนสิ” ธนพัฒน์เผยว่าเขารู้แล้วว่าเธอเป็ใคร
“นี่คุณรู้” ลลิพัศน์ใ
“อะนี่ มือถือพัศน์ไง” ธนพัฒน์ส่งมือถือคืนให้เธอ
ลลิพัศน์รับมือถือมาด้วยท่าทางแปลกใจ แล้วกล่าวว่า “ในเมื่อพวกเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ก็ปล่อยพัศน์ลงเถอะค่ะ”
“พี่จะพาไปส่งบ้านยายไง อยู่เฉยๆ อย่าชวนพี่ทะเลาะ” ธนพัฒน์กล่าวเสียงดุ
ลลิพัศน์เลยรีบเงียบ เพราะไม่อยากหาเื่กับเขาตอนนี้
พอมาถึงบ้านของยาย ธนพัฒน์ก็ทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิด
4K
