ไม่เพียงแต่ต้าิเท่านั้นที่ตื่นตระหนกแม้แต่คนในหมู่บ้านและพั่วเสอยังแสดงสีหน้าเหม่อลอย คู่หมั้นของจักรพรรดิหญิง นี่เป็สิ่งที่ไม่มีคาดคิดว่าจะออกมาจากปากของขุนพลสาวข้างกายจักรพรรดิหญิง
“ท่านขุนพลเื่นี้เป็เื่เข้าใจผิดกันหรือเปล่า” พั่วเสอกล่าว
“ใช่แล้ว ิเอ๋อยังเป็เพียงเด็กน้อยที่พึ่งจะอายุได้ 16 ปีเองและที่สำคัญเขาเป็เพียงแค่คนธรรมดาจะไปคู่ควรกับจักรพรรดิหญิงได้อย่างไร” ผู้นำหมู่บ้านกล่าว
“นั่นสิจะต้องเป็เื่ล้อเล่นแน่ๆ” ขุนนางเสิ่นกล่าวด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“พวกเ้าไม่ได้ฟฟังผิดไปหรอกและไม่ใช่เื่เข้าใจผิดด้วย” ขุนพลสาวกล่าวพร้อมกับโยนม้วนผ้าออกมา พริบตานั้นเองแสงสว่างก็ส่องออกมาจากม้วนผ้าพร้อมกับปรากฏตัวอักษรข้อความที่จักรพรรดิหญิงเป็คนเขียน
“นี่มัน.....ท่านจักรพรรดิหญิงคิดจะทำอะไรกันแน่” ขุนนางเสิ่นกล่าวด้วยสีหน้าโง่งมเขาติดตามจักรพรรดิหญิงมานานแต่ก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่จักรพรรดิหญิง้าจะทำ
“ข้าเองก็ไม่รู้ไปกว่าพวกเ้าเช่นกันรู้แค่ว่านี่คือคำสั่งเพราะงั้นวันนี้ต้าิจะต้องกลับไปเมืองหลวงกับข้า” ขุนพลสาวกล่าวด้วยสีหน้าขมขื่น
“แต่ข้าเป็เพียงแค่คนธรรมดาและไม่ได้มีพลังเวทเพราะงั้นข้าคิดว่าท่านจักรพรรดิหญิงจะต้องเข้าใจผิดในตัวข้าแน่” ต้าิกล่าว
“ไม่ต้องพูดมากไปเก็บของซะอย่าให้ข้าต้องรอนาน” ขุนพลสาวกล่าวด้วยสีหน้าเ็า
“นี่!!!!!!!!!” คนในหมู่บ้านต่างทำอะไรไม่ถูกแม้แต่พวกหญิงสาวยังแสดงสีหน้าซีดขาวบางคนถึงเป็ลมทันที
“จบแล้ว จบแล้ว ความฝันของข้า ทำไมกัน ทำไมจะต้องเกิดเื่แบบนี้ขึ้น ทำไมจะต้องมาขัดขวางความสุขของข้าด้วย” ต้าิบ่นพึมพำพร้อมกับแสดงสีหน้าว่างเปล่า
“สหายน้อยต้าิเ้าทำใจเสียเถอะเพื่อหมู่บ้านแห่งนี้เ้าติดตามท่านขุนพลกลับไปเถอะ” พั่วเสอกล่าวพร้อมกับตบบ่าของต้าิ
“ท่านพี่ต้าิ” เหล่าหญิงสาวกล่าวด้วยสีหน้าอาวรณ์
“น้องหญิงข้าคงทำให้พวกเ้าผิดหวังแล้ว จากนี้ข้าคงไม่สามารถกลับมาพบหน้าพวกเ้าได้อีกแล้ว” ต้าิกล่าวพร้อมกับแสดงสีหน้าสิ้นหวังราวกับเขากำลังจะไปตาย
“ิเอ๋อ เ้าอย่าได้คิดในแง่ร้าย การไปเมืองหลวงครั้งนี้ไม่แน่ว่าอาจจะเกิดขึ้นจากความเข้าใจผิดเพราะงั้นไม่นานเ้าอาจจะได้กลับมาหมู่บ้านก็ได้เพราะงั้นเ้าไปเถอะอย่าได้ทำให้ท่านจักรพรรดิโกรธเพราะมันจะไม่ดีต่อตัวเ้า” ผู้นำหมู่บ้านกล่าว
“ใช่แล้วพี่ต้าิ พวกเราจะรอท่านต่อให้เวลาผ่านไป 1ปีหรือ 2 ปีพวเราก็จะรอท่านกลับมาหาพวกเรา” บุตรสาวผู้นำหมู่บ้านกล่าว
เหล่าหญิงสาวพากันหลั่งน้ำตาออกมา วันนี้ควรจะเป็วันที่พวกนางและต้าิรอคอย แต่ใครจะคิดว่าเหตุการณ์มันจะกลายเป็แบบนี้ ซึ่งพวกนางเองก็ไม่รู้ว่าการจากไปครั้งนี้ของต้าิจะเป็การจากไปชั่วนิรันดร์หรือไม่
“พี่ต้าิท่านอย่าลืมพวกข้านะ” เหล่าหญิงสาวกล่าวขึ้น
พวกขุนนางเสิ่นและขุนพลสาวพากันแสดงสีหน้าแปลกใจเพราะดูเหมือนเด็กหนุ่มคนนี้จะเป็ที่รักและเคารพในหมู่บ้านมาก เห็นได้ชัดว่าเหล่าหญิงสาวในหมู่บ้านก็ไม่ได้หน้าตาไม่สวยอะไรถึงจะสวนปานกลางแต่ถ้าเข้าเมืองหลวงก็น่าจะหาสามีที่เป็ขุนนางได้ไม่ยาก แต่พวกนางกลับบอกว่าจะรอต้าิและด้วยความเป็ผู้หญิงเหมือนกันขุนพลสาวจึงรู้ว่าพวกนางไม่ได้กล่าวล้อเล่นแต่พวกนางจริงจัง
หลังจากอำลาเสร็จต้าิก็กลับไปยังบ้านของตนและเก็บของที่จำเป็ ต้าิมองไปยังหนังสือเล่มหน้าที่มีสีดำและตรงหน้าปกมีตัวอักษรโบราณที่ต้าิไม่รู้จักสลักอยู่
“ทำไมโชคชะต้าของข้าถึงได้เล่นตลกกับข้าแบบนี้ วันนี้ควรเป็วันที่ข้ามีความสุขที่สุดแต่แล้วจักรพรรดิหญิงอะไรนั่นกลับแต่งตั้งให้ข้าเป็คู่หมั้น แต่เดี๋ยวก่อนถ้าตามข้อมูลจักรพรรดิหญิงในตอนนี้น่าจะอายุ 20-30 ปีแล้วไม่ใช่เหรอ ซึ่งอย่างน้อยก็มีโอกาสที่นางจะอายุมากกว่าข้าถึง 10 ปี นี่มันไม่ใช่ระดับพี่สาวข้าแล้วอาจจะเป็ระดับป้าข้าเลยก็ได้” ต้าิกล่าวพร้อมกับแสดงสีหน้าผวา
“ไม่ได้การดูเหมือนจักรพรรดิหญิงอะไรนั่นคิดจะกินเด็กแบบข้าสินะ” ต้าิแสดงสีหน้าซีดขาวแต่เมื่อนึกถึงพลังของขุนพลสาวการจะหลบหนีก็เป็ไปไม่ได้แถมยังจะทำให้หมู่บ้านเดือดร้อนอีกต้าิจึงได้แต่กัดฟันเก็บของทั้งหมดออกมาฌ
เมื่อออกมาจากบ้านขุนพลสาวก็ยืนรออยู่และเมื่อนางเห็นข้างของจำนวนมากที่ต้าิหอบออกมานางก็แสดงสีหน้าเ็าก่อนจะัักำไลข้อมือทันที
“เอาของพวกนั้นมาเก็บในกำไลของข้า” ขุนพลสาวกล่าว
“อุปกรณ์เวทมนต์งั้นเหรอ” ต้าิแสดงสีหน้าตื่นเต้นเมื่อเห็นว่าสัมภาระของตนถูกเก็บเข้าไปในกำไลมิติ
“เอาละไปกันได้แล้ว” ขุนพลสาวกล่าวพร้อมกับใช้เวทมนต์ลมสร้างปักษาตัวขนาดใหญ่ตัวหนึ่งขึ้นมา
คนในหมู่บ้านเดินมาอวยพรให้ต้าิอีกครั้ง แต่ละคนต่างมีน้ำตาใหลออกมา หลายปีั้แ่เก็บต้าิมาเลี้ยงหมู่บ้านที่แทบจะไม่มีอะไรจะกินเพราะถูกขูดรีดภาษีอย่างหนักก็ได้ต้าิเป็คนแบ่งเบาภาระและทำให้หมู่บ้านกลับมามีความสุขและเสียงหัวเราะอีกครั้ง
“สหายต้าินี่คือนามบัตรของข้า ในเมืองหลวงข้าเองก็เปิดร้านขายอุกรณ์เวทมนต์และวัตถุดิบต่างๆถ้าสหายต้าิมีเวลาว่างสามารถแวะมาหาข้าได้” พั่วเสอกล่าว
“ขอบคุณพี่ชายพั่วมาก ทุกคนข้าไปก่อนนะ แล้วข้าจะส่งเงินมาให้พวกท่าน” ต้าิกล่าวพร้อมกับขึ้นไปบนปักษา
“ไป!!!!!!!”
ขุนพลสาวบังคับพลังพร้อมกับร่างของปักษาพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็ว ขุนนางเสิ่นนำตัวเ้าเมืองและบุตรชายติดตามขุนพลสาวไป ชาวบ้านต่างแสดงสีหน้าอาวรโดยเฉพาะเหล่าหญิงสาวจิตใจของนางเต็มไปด้วยความเ็ป
เมื่อออกห่างจากหมู่บ้านได้สักพักใบหน้าที่ใสซื่อและร่าเริงของต้าิก็หายไป ใบหน้าของต้าิกลายเป็เ็าและมองไปยังขุนพลสาวพร้อมกับประเมิณรูปร่างของอีกฝ่าย
“ยอดเยี่ยมมาก ชั่งเป็ร่างกายที่ถูกฝึกมาอย่างดีทั้งแขนและขาวที่เรียวงามแบบนี้คงจะฝึกมาไม่น้อยแต่ผิวพรรณของนางกลับขาวเนียนจนน่าหลงใหล งดงามมากจริงๆ” ต้าิกล่าวในใจและพนักหน้าอย่างเงียบๆ
ขุนพลสาวรู้สึกว่าต้าิมองมาที่ตนนางจึงหันหลังไปและแสดงสีหน้าเ็าเมื่อเห็นว่าต้าิยังไม่คิดจะหลบสายตาของนาง
1K
