“แต่คุณหลวงลงโทษคุณพ่อกับคุณแม่แรงเกินไป จนคุณแม่...” หญิงสาวท้วงน้ำเสียงขาดหายเป็ห้วงๆ สีหน้าซีดเผือด
“จนคุณแม่ต้องตาย!!” น้ำเสียงเต็มไปด้วยโทสะอันแรงกล้า
“ลูกชังน้ำหน้าหลวงภัสดานัก”คุณหลวงภัสดาได้ยินทุกคำเขามองมาทางหญิงสาวโดยตรงรู้สึกอึ้งไปกับการตัดสินคดีของตนเองด้วยไม่คิดว่าจุดจบจะโหดร้ายกับชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งถึงเพียงนี้แม้คุณหลวงจะจ้องเกตุแก้วไม่วางตาแต่หญิงสาวมิได้สนใจมองมาทางเขาแม้แต่น้อย
ขณะนั้นเองขุนเสน่ห์เริ่มตัวเกร็ง สักพักก็ชักกระตุกไปทั้งร่างตาเบิกกว้างทุกคนตะลึง เกตุแก้วเรียกพ่อของเธอพร้อมกับเขย่าร่างของพ่อไปมาแต่ทว่าเธอก็ช่วยอะไรพ่อของเธอมิได้เลยส่วนหมอก็ได้แต่ส่ายหน้าเพราะอาการเกินเยียวยาแล้วจริงๆ ขุนเสน่ห์สิ้นใจตายในที่สุดเกตุแก้วปล่อยโฮอย่างไม่อายใคร หมดแล้วทั้งชีวิตของเธอ
ในขณะที่ทุกคนส่งเสียงวิจารณ์กันให้ขรม เกตุแก้วกลับนั่งนิ่งนิ่งราวกับว่าไร้ลมหายใจเช่นพ่อกับแม่ของเธอ สักพักหญิงสาวก็หลับตาสูดลมหายใจเข้าช้าๆ แล้วก้มลงกราบพ่อกับแม่ของเธอด้วยหัวใจที่แตกสลายเธอกราบลาบุพการีทั้งสองเป็ครั้งสุดท้ายแล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยทั้งที่น้ำตายังไหลรินสายตาเ็ามองไปยังคุณหลวงภัสดาอย่างไม่ยำเกรง แววตาสื่อชัดเจนว่าชังน้ำหน้ายิ่งนักเกตุแก้วหันหลังให้เขาแล้วเดินเลี่ยงจากไปเงียบๆโดยไม่หันกลับมามองที่ศพของพ่อและแม่อีกเลย หลวงภัสดามองตามร่างของหญิงสาวไปไม่ละสายตา
“จัดการศพของสองคนนี้ให้ดีที่สุด” เสียงที่มีอำนาจเอ่ยขึ้นแต่สายตายังมองตามหญิงสาวไม่ลดละ
“ขอรับ” เ้าหน้าที่รับคำสั่งอย่างแข็งขันเมื่อสั่งการเสร็จหลวงภัสดาก็ลุกตามเกตุแก้วไปทันทีเขาเดินตามหญิงสาวที่เดินลัดเลาะกำแพงวัดไปทางเสาหลักเมือง เกตุแก้วมุ่งหน้ามาที่ศาลหลักเมืองเธอเดินมาจนถึงหน้าศาลเมื่อมาถึง หญิงสาวก็ทรุดลงไปนั่งกองที่พื้นพร้อมกับร้องไห้คนเดียว
คุณหลวงภัสดาตามเกตุแก้วมาแล้วแอบดูหญิงสาวเงียบๆเขาแทบเบือนหน้าหนีด้วยรู้ดีว่าความรู้สึกเช่นนี้เป็อย่างไรเพราะเขาเองก็เสียพ่อกับแม่ไปพร้อมกันด้วยท่านทั้งสองประสบอุบัติเหตุทางเรือตอนเดินทางไปราชการทางใต้เกตุแก้วนั่งร้องไห้สักพักก็ยกมือไหว้เสาหลักเมืองเบื้องหน้า แล้วพึมพำเบาๆ
“สิ่งศักดิ์สิทธิ์เ้าคะ ลูกมาขอพรขอจงประทานความเข้มแข็งอดทนให้แก่ลูก อย่าให้ลูกสิ้นหวังในชีวิตแบบนี้เลยเ้าค่ะ”เกตุแก้วพูดด้วยใจที่ถดถอยจากทุกสิ่ง จากนั้นหญิงสาวก็นั่งก้มหน้าร้องไห้เบาๆขณะนั้นเองน้ำเสียงที่เกตุแก้วชิงชังยิ่งนักก็ดังขึ้นด้านหลังเธอ
“มาทำอะไรที่นี่?” เสียงทุ้มห้วนถามขึ้นหากทว่าสิ่งที่ได้รับคือความเงียบสนิท คุณหลวงภัสดาหน้าเจื่อนไปเล็กน้อยแต่ก็หาทางพูดกับเกตุแก้วใหม่
“หล่อนยังไม่ได้บอกฉัน ว่าหล่อนชื่ออะไร?” ถามทั้งๆที่ก็รู้ชื่อหล่อนอยู่แล้วแต่คุณหลวงภัสดาก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนเพราะไม่เคยแสดงอาการอ่อนโยนกับใครมาก่อนปลอบใจใครก็ไม่เป็ แล้วยิ่งเกตุแก้วเป็ลูกสาวนักโทษที่เพิ่งถูกเขาลงโทษจนถึงแก่ความตายเช่นนี้เขาจึงไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับเธอดี
“ไม่ได้ยินที่ฉันถามรึ?” คุณหลวงภัสดาย้ำเสียงหนัก
“เกตุแก้ว” หญิงสาวตอบห้วนๆโดยไม่หันมามองหน้าคนถามสักนิด คุณหลวงภัสดาสายตาเข้มขึ้นทันทีตลอดชีวิตมีผู้หญิงมากมาย้าเขา เสนอตัวมาเป็เมียเขานับไม่ถ้วนเมื่อถามชื่อแซ่ก็รีบตอบกันแทบจะไม่ทันแต่เขาก็ไม่เคยสนใจใครเพราะไม่มีใครที่ถูกใจและคุณหลวงเองยังมีลำเภาน้องสาวแท้ๆคนเดียวของเขา ผู้คอยกันท่าสตรีทุกคนที่หมายจะเข้าใกล้ ซึ่งคุณหลวงเข้าใจดีเพราะน้องสาวอยากได้พี่สะใภ้ที่ดีและอยากจะหาเมียที่ดีให้เขาด้วยแต่กับหล่อนคนนี้ทำให้เห็นชัดเจนว่าแม้แต่หน้าก็ไม่อยากจะมองกัน
“พ่อแม่หล่อนไม่สั่งสอนรึว่าพูดกับผู้ใหญ่ควรมีหางเสียง” น้ำเสียงดุเล็กน้อย แต่เป็ผลเพราะเ้าตัวหันมาสบตาทันทีด้วยสายตาขุ่นขวาง
“เกตุแก้วเ้าค่ะ” เธอตอบทันควันเพราะไม่อยากให้หลวงภัสดานึกดูถูกพ่อแม่ไปมากกว่านี้แต่คุณหลวงกลับยิ้มขึ้นบางๆ อย่างพอใจ
“หลังงานศพของพ่อแม่หล่อนทรัพย์สมบัติทุกอย่างในบ้านของหล่อนจะถูกริบเป็ของหลวงทั้งหมด ส่วนบ่าว ไพร่ข้าทาส บริวารต่างๆ ก็ให้ไปอยู่กับเ้านายคนใหม่แล้วแต่ว่าจะได้ไปอยู่กับใคร”เกตุแก้วยืนฟังนิ่ง เชิดหน้าเล็กน้อยทั้งที่หัวใจสั่นระริกเธอคงต้องไปอยู่กับใครสักคนเพราะญาติพี่น้องที่ไหนก็ไม่มีแต่หญิงสาวไม่เคยยอมแพ้แม้จะไปอยู่กับใครในฐานะอะไรเธอก็จะอดทนใช้ชีวิตต่อไปให้ถึงที่สุดแม้เวลานี้จะอ่อนแอเต็มทีก็ตามแต่สิ่งเดียวที่เกตุแก้วไม่เคยคิดในหัวสมองเลยนั่นคือการหนีปัญหาขณะที่หญิงสาวกำลังคิดถึงอนาคตของตัวเอง เสียงทุ้มแต่ห้วนก็เอ่ยแทรกขึ้น
“ส่วนหล่อน” คุณหลวงภัสดาพูดช้าๆ เน้นเสียง
“ต้องไปอยู่กับฉันที่พระนคร”เสียงพูดชัดเจน เกตุแก้วใเพราะเธอคิดว่าเธอจะได้อยู่ที่บ้านเกิดเมืองนอนของเธอที่นี่ ที่เมืองนครราชสีมา
“ไม่ อิฉันไม่ไป อิฉันจะอยู่ที่นี่” หญิงสาวปฏิเสธหนักแน่นเพราะเธอไม่้าไปอยู่กับคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเธอคุณหลวงหันมองหญิงสาวตรงหน้าทันที สีหน้าฉายแววเยาะเล็กน้อย
“ฐานะอย่างหล่อนตอนนี้เลือกได้ด้วยรึเกตุแก้ว” ชายหนุ่มพูดช้าๆนั่นยิ่งทำให้เกตุแก้วคั่งแค้นยิ่งนัก หล่อนมองปะทะสายตาหลวงภัสดาอย่างแข็งกร้าวมือทั้งสองกำแน่นด้วยความโกรธหากรู้ดีว่าทำอะไรไม่ได้หลวงภัสดาจับอาการของหญิงสาวได้ว่าหล่อนกำลังโกรธหนัก
“ฉันจะให้หล่อนไปอยู่กับฉันในฐานะคนสนิทของลำเภาน้องสาวของฉันคอยดูแลรับใช้ฉันกับแม่ลำเภาบนเรือน แต่ที่พิเศษสักนิดก็คือ...” สายตาคุณหลวงภัสดาเ้าเล่ห์เล็กน้อย
“ถ้าฉันเรียก... หล่อนต้องมาหาฉัน”คุณหลวงเน้นทุกคำอย่างชัดเจน เกตุแก้วซึ่งยืนฟังอยู่ ไม่พอใจยิ่งนักหญิงสาวเกลียดชังหลวงภัสดามากขึ้นทุกขณะ
เธออดคิดไม่ได้ว่าชีวิตของเธอช่างอาภัพเสียจริงเมื่อก่อนเคยมีพ่อมีแม่คุ้มครอง เคยอยู่สุขสบายทุกอย่าง แวดล้อมด้วยบ่าวไพร่ตอนนี้ทุกอย่างแปรเปลี่ยนไปเธอต้องกลายไปเป็บ่าวที่เรือนของผู้อื่นยิ่งคิดยิ่งช้ำใจ หล่อนหันหลังจะเดินออกไป แต่หลวงภัสดาก็ตามมาคว้าแขนไว้ได้ทันแล้วถามขึ้น
“จะไปไหน?” เกตุแก้วพยายามจะสะบัดแขนให้หลุดจากการจับกุมแต่ไม่เป็ผล
“ไปเก็บเสื้อผ้าข้าวของแล้วพรุ่งนี้อิฉันจะตามไปที่เรือนพักของคุณหลวงเ้าค่ะ” เธอพูดพลางพยายามแกะแขนเขาออกเพราะดูไม่งามอย่างยิ่งถ้าใครมาพบเห็นเข้า
“ไม่ต้อง” เสียงห้วนๆ ออกคำสั่งทันที
“หล่อนไปกับฉันตอนนี้เลยเพราะหน้าที่หล่อนเริ่มขึ้นนับั้แ่นี้ไปส่วนเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มเดี๋ยวฉันจะบอกบุญอิ่มบ่าวที่ตามมาด้วยให้จัดเตรียมไว้ให้เพราะต่อแต่นี้ไปหล่อนต้องแต่งกายแบบบ่าวหญิงทั่วไป” เมื่อคุณหลวงพูดจบเขาก็ออกเดินนำหน้าไป แต่เกตุแก้วยังยืนอยู่กับที่จนชายหนุ่มผิดสังเกตจึงหันมาทางหญิงสาวก็พบว่าเธอยืนจ้องหน้าสบตาเขาตรงๆ สายตาบ่งบอกว่าไม่เป็มิตร เธอเค้นคำพูดช้าๆแต่ชัดเจน
“วันนี้เป็วันของคุณหลวง แต่อย่าให้ถึงวันของอิฉันบ้างถ้าถึงวันนั้นอิฉันจะไปให้ไกลไม่ให้คุณหลวงตามไปได้หรือถ้าเหลือแต่ิญญาก็จะไม่ขอพบขอเจอ ไม่ว่าด้วยเหตุใดๆได้ยินชัดถ้อยชัดคำแล้วนะเ้าคะ” เกตุแก้วประกาศความในใจและแววตาของเธอบ่งบอกว่าคิดนั้นจริงๆ
คุณหลวงภัสดามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหนักใจเกตุแก้วดื้อรั้นมิใช่น้อย อวดดี จองหอง เกินหญิงใดด้วยเพราะเป็ลูกคนเดียวและยังเป็ลูกเ้าขุนมูลนาย ความหยิ่งทะนงจึงมีไม่น้อยแล้วดูซิใบหน้านวลลออ ผิวขาวเกลี้ยงเกลาผมยาวสลวยแม้หญิงพระนครก็หางามเทียมเท่าไม่ถ้าปล่อยหล่อนไว้คนเดียวมีรึที่จะปลอดภัย คุณหลวงได้แต่ถอนใจกับตัวเองก่อนเดินเข้าไปจับต้นแขนหญิงสาวและพูดขึ้นโดยไม่มองหน้าหล่อน
“แต่วันนี้เป็วันของฉัน!!” คุณหลวงพูดพลางดึงแขนของหญิงสาวให้เดินตามเขาไป
กาลเวลา ณ ห้วงปัจจุบัน ภายในห้องนอนของเมขลาิญญาของคุณหลวงภัสดาที่นั่งอยู่บนหัวเตียงของหญิงสาวมิได้ไปไหนยังคงลูบไล้เส้นผมเธอเบาๆเขามองเมขลาด้วยด้วยแววตาที่แสนรักแสนคิดถึง
“ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่าฉันตกหลุมรักลูกสาวนักโทษที่ฉันฆ่าตายกับมือเสียแล้ว”ิญญาของคุณหลวงภัสดาพูดยิ้มๆ กับตัวเอง
“หล่อนงามนัก แล้วก็เข้มแข็งหยิ่งจองหองเหนือสตรีคนใด จนฉันอดที่จะนับถือหล่อนไม่ได้ แต่ว่า...” น้ำเสียงิญญาของคุณหลวงดูเศร้าลงไป
“หล่อนชังน้ำหน้าฉันยิ่งกว่าสิ่งใด”ขณะที่พูดเมขลาก็พยักหน้าหงึกๆ เหมือนว่าเห็นด้วยกับคำพูดนั้นจนทำให้ิญญาของคุณหลวงภัสดาที่กำลังเศร้าอยู่อดขำไม่ได้ เขาส่ายหน้าน้อยๆแล้วก้มลงจูบที่ศีรษะเธอเบาๆ ด้วยความทะนุถนอม ...
758
