ครั้นชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินมาถึงจั๋วเหรินหาวก็ชะงัก เมื่อเห็นพ่อค้าขายน้ำตาลปั้นในชุดบ่าวรับใช้จวนสกุลถงมือปราบสายลับหน่วยที่สองไป๋ซิงซวี่ถูกส่งมาที่นี่ก่อนหน้าเขาไม่กี่วัน
“ซิงซวี่นี่ล่ะขอรับทำงานคล่องแคล่ว่นี้ข้าให้เขาไปทำงานที่เรือนของคุณชายใหญ่ได้รับคำชมมากเลยเทียว”
“ดีๆ”จั๋วเหรินหาวยิ้มน้อยๆ ก่อนจะหันไปหาไป๋ซิงซวี่“เ้าช่วยพาข้าไปเดินดูรอบเรือนหน่อยก็แล้วกัน”
เมื่อพ้นจากพ่อบ้านเถาไป๋ซิงซวี่จึงกระซิบบอกจั๋วเหรินหาวถึงความผิดปกติของเรือนคุณชายใหญ่
“ฮูหยินน้อยของฉงจื่ออี้เพิ่งแต่งงานเข้ามาไม่ถึงปีแต่พวกเขากลับไม่ค่อยร่วมห้องกันข้าสังเกตว่าคุณชายใหญ่ฉงไปนอนที่ห้องหนังสืออยู่บ่อยๆ”
“สาวใช้อุ่นเตียงเล่า?คุณชายใหญ่ไม่มีหรอกหรือ?”
“เคยมีแต่นางถูกฮูหยินน้อยขับไล่ออกไปตอนที่นางแต่งเข้ามาสกุลถงใหม่ๆ ครั้งหนึ่งพวกเขาทะเลาะกันฮูหยินน้อยทั้งร่ำไห้และต่อว่าเื่ที่ฉงจื่ออี้มีใจให้หญิงคณิกาแต่เื่นี้พวกเขาไม่กล้าให้เป็เื่ใหญ่ตอนที่อนุหนงถูกนำตัวเข้ามาในจวนฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่ยอมพูดกับใต้เท้าถงอยู่นับปี”
”อนุหนงนับว่ารูปร่างหน้าตางดงามนักสายลับหน่วยที่หนึ่งสืบความพบว่านางเคยเป็อดีตดาวเด่นหอคณิกาในเมืองฉู่จิ้งแท้จริงนางเป็บุตรสาวของลูกน้องเก่าใต้เท้าถง”
ไป๋ซิงซวี่พาคุณชายจั๋วเดินผ่านหน้าเรือนคุณชายใหญ่แล้วก็ไปทางด้านตะวันออกซึ่งเป็เรือนอนุซูกับอนุกัว
“คนของเราที่มาอยู่เรือนอนุซูบอกว่าคุณหนูสองกับคุณหนูสี่ไม่ถูกกันกับคุณหนูแปดพวกนางทะเลาะกันบ่อยครั้ง ฮูหยินของท่านเป็คนไม่ยอมผู้ใดสุดท้ายก็เอาชนะพวกนางไปได้ทุกครั้ง”
จั๋วเหรินหาวขมวดคิ้ว“นี่สายลับไป๋!ผู้ใดเป็ฮูหยินของข้ากัน? นางก็เป็นางเราก็แค่เล่นงิ้วกันฉากหนึ่งเพื่อจับคนร้าย”
“อู้ววว....”ไป๋ซิงซวี่ส่งเสียงเชิงล้อเลียน เขาแสร้งกลอกตา “นางสวยออกปานนั้นท่านไม่หวั่นไหวสักหน่อยหรือ? ร่วมห้องอยู่ทุกคืนเช่นนี้เป็ข้าล่ะก็....คงไม่ปล่อยให้พลาดแน่”
“เหลวไหล! ข้ากับนางก็แค่สามีภรรยาปลอมๆจะทำให้นางด่างพร้อยไม่ได้”ใบหน้าของจั๋วเหรินหาวเคร่งขรึมจนไป๋ซิงซวี่ไม่กล้าเย้าต่อ
“อะ...ตกลงๆท่านช่างเป็คนซื่อตรงต่อหน้าที่เหลือเกิน”
“อย่านอกเื่...เล่าต่อ”
ยังไม่ทันที่คนทั้งสองจะเดินถึงหัวมุมเรือนฝั่งตะวันตกของอนุฉากพลันได้ยินเสียงท่องกลอนไพเราะดังลอดออกมาจากหน้าต่าง
“นั่นคงเป็เสียงของคุณชายเจ็ดเขาอายุเท่ากันกับคุณหนูแปดร่ำเรียนเขียนอ่านขยันขันแข็ง ข้าได้ยินว่าเขาสอบได้ที่หนึ่งในชั้นเรียนสถาบันเค่อเฉิงเสียด้วยเป็บุตรชายที่ใต้เท้าถงดูปลื้มใจอยู่ไม่น้อย” ไป๋ซิงซวี่ที่เก็บเื่ราวภายในจากการค่อยๆพูดคุยกับบ่าวและสาวใช้ทั่วจวนแล้วเขียนสรุปเพื่อส่งหัวหน้าหน่วย
“อนุฉานมีบุตรชายผู้เดียวคงจะปลาบปลื้มมากเชียว” จั๋วเหรินหาวที่พยายามจดจำคนทั้งเรือนในตอนที่เข้ามาคารวะน้ำชาท่านพ่อตาและท่านแม่ยายที่ห้องโถงใหญ่เมื่อเช้าพอจะจำคุณชายเจ็ดผู้นี้ได้
เขาปรายตาไปทางเรือนอนุหนงคดีที่เรือนนี้ลึกลับยิ่งนักทั้งคดีเก่าและคดีใหม่ยังไม่มีทีท่าว่าจะจับคนร้ายได้เลย คงทำได้เพียงรอจนกว่าคนร้ายคิดจะลงมืออีกครั้ง
“คดีหลินเฉินสรุปว่านางถูกฆ่าแน่ใช่หรือไม่?”
“ข้าค่อนข้างแน่ใจอย่างนั้นหน่วยของท่านก็พบร่องรอยอยู่มิใช่หรือ?”
“อืม...ข้าอ่านรายงานแล้วยากจะหาตัวคนร้ายอยู่นะ” จั๋วเหรินหาวพยักหน้าน้อยๆ เมื่ออนุฉานกับสาวใช้ของนางเดินมาถึงหน้าเรือน
“ท่านเขยเดินมาถึงนี่เลยหรือ?”
“อนุฉานข้ายังไม่คุ้นจึงให้บ่าวพาออกมาเดินดูรอบๆ ไม่ทราบว่าเป็การรบกวนท่านหรือไม่?”
“ไม่หรอกเ้าค่ะเชิญท่านชมรอบๆ ตามสบาย ข้าก็แค่เห็นว่าท่านผ่านมาจึงได้ออกมาต้อนรับ”ท่าทีดูนอบน้อมของอนุฉานดูแล้วไม่น่าจะเป็ผู้ที่มีเื่ทะเลาะกับผู้อื่นได้
“ขอบคุณอนุฉาน”จั๋วเหรินหาวกล่าวขอบคุณตามมารยาทแล้วก็เดินวนกลับไปยังเรือนนอนของฉงหยวนหยวน
ฮูหยินจอมปลอมของเขาอาบน้ำแต่งกายงดงามนั่งรออยู่พร้อมด้วยอาหารบนโต๊ะนางเหลือบไปเห็นจั๋วเหรินหาวเดินเข้ามาก็ลุกขึ้นยืน ต่อหน้าบ่าวรับใช้ของเขานางต้องเล่นงิ้วเป็ภรรยาผู้แสนดี
“ท่านพี่ไปอาบน้ำก่อนสิเ้าคะ น้ำอาบเตรียมไว้ข้างหลังฉากข้าจะรอท่านพี่ออกมารับประทานอาหารด้วยกัน”
“อืม...ขอบใจน้องหญิงเช่นนั้นข้าไปอาบน้ำสักครู่”
ไม่นานนักจั๋วเหรินหาวก็แต่งตัวใหม่ออกมาจากห้องนอนเขาผายมือเชิญฉงหยวนหยวนให้เริ่มรับประทานอาหารทั้งสองต่างสงวนท่าทีต่างคนต่างรับประทานไปเงียบๆ
ปังฮุ่ยกับปังิ่พยายามกีดกันบ่าวและสาวใช้ผู้อื่นให้ออกไปนอนให้ห่างเรือนเพราะเกรงความลับของเ้านายจะเปิดเผยแคร่นอนที่จั๋วเหรินหาวให้แอบนำเข้ามาทางประตูเล็กหลังจวนถูกซ่อนไว้ใต้เตียงนอนใหญ่ของฮูหยินแปดเมื่อประตูห้องถูกปิดลง ชายหนุ่มก็ลากเอาแคร่นอนที่ปูฟูกไว้ออกมาแล้วก็ล้มตัวลงนอนพร้อมห่มผ้าโดยนอนหันหลังให้กับสตรีงดงามที่สวมชุดนอนสีชมพูกลีบบัว
“ราตรีสวัสดิ์นะคุณหนูแปด”
ฉงหยวนหยวนตอบรับด้วยคำเดียวกันนางเริ่มรู้สึกแล้วว่าคนผู้นี้มิได้ใส่ใจในความงามของนางสักนิดเขามองดูนางไม่ต่างจากมองดูคนทั่วไปคุณหนูแปดผู้เป็หญิงงามอันดับหนึ่งของปีถึงกับถอนหายใจ นางจ้องมองด้านหลังรองหัวหน้ามือปราบหน่วยที่หนึ่งด้วยความไม่เข้าใจและหงุดหงิดเหลือเกิน
**************************

