“เจี๋ยหลัวเ้าใจเย็นสักหน่อยเถอะ!!”
“ท่านาาปีศาจกำลังจะตายเ้าจะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร!!”
บุรุษร่างสูงใหญ่กำยำขบเขี้ยวเคี้ยวฟันดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเืเขาชูขวานเล่มใหญ่หมายจะพุ่งตัวออกไปข้างนอกแต่กลับถูกบุรุษเผ่าอาร์โกเนียนสวมแว่นตาข้างเดียวขวางเอาไว้รูปร่างของชาวอาร์โกเนียนผู้นี้ไม่นับว่าเตี้ย ทว่าเมื่อเทียบกับบุรุษร่างสูงใหญ่กำยำกลับตัวเล็กกว่าหนึ่ง่ศีรษะมือทั้งสองข้างกางขวางอยู่หน้าประตูจ้องมองบุรุษร่างสูงใหญ่กำยำตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
“เพราะเหตุใดกันซีนั่ว…ข้าเพียงอยากไปช่วยท่านาาปีศาจเท่านั้น…”
หนึ่งหมัดหนักต่อยลงบนกำแพงอย่างรุนแรง ข้อศอกของบุรุษร่างกำยำค้ำยันกำแพงไว้มิคาดบริเวณหางตากลับปรากฏประกายหยาดน้ำตา
“…เ้าก็รู้คำสั่งสุดท้ายของท่านาาปีศาจคือการให้พวกเรารักษากองกำลังเอาไว้และมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี”
ชาวอาร์โกเนียนถอนหายใจดวงตาพยายามกดข่มความเ็ปและเศร้าโศกทว่าน้ำเสียงกลับเด็ดเดี่ยวและหนักแน่นดังเดิม
“ในฐานะที่ข้าคือผู้บัญชาการกองทัพที่สองมีอำนาจจะขัดขวางมิให้เ้าฝ่าฝืนคำสั่งของท่านาาปีศาจ”
บนอกของบุรุษร่างสูงใหญ่กำยำถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาวเพราะการกระทำภายใต้อารมณ์รุนแรงทำให้ปากแผลฉีกอีกครั้งเืสีแดงสดไหลหยดออกมาจากรอยาแ มัดกล้ามบนแผงอกยังคงสั่นกระตุกเพียงมองดูก็ััได้ถึงความเ็ปรุนแรงบุรุษร่างสูงใหญ่กำยำมิได้พันแผลใหม่ในทันที กลับซบหน้าผากลงบนไหล่เล็กสะอื้นไห้มิต่างกับเด็กน้อยที่ไม่ได้รับความเป็ธรรม
ชาวอาร์โกเนียนฝืนส่งยิ้มออกมาก่อนตบบ่าของบุรุษร่างสูงใหญ่เบาๆ
“อามู่ยอมแลกชีวิตเพื่อช่วยชีวิตเ้ากลับมาถือเสียว่าทำเพื่อเขา เ้าจะบุ่มบ่ามไปตายอีกมิได้แล้ว…”
“ปัง!!”
หมัดหนักชกลงบนกำแพงดินอีกครั้งดินเหนียวผสมแผ่นไม้ไผ่ล่อนหลุด ภายในดวงตาของเจี๋ยหลัวคล้ายมีเปลวเพลิงลุกโชนเส้นเืฝอยคดเคี้ยวเต็มไปเด้วยความโกรธเกลียดเคียดแค้น
“ท่านาาปีศาจปฏิบัติต่อปู้ไหลเต๋อด้วยความจริงใจกระทั่งตำแหน่งทางการทหารยังให้เขาอยู่เหนือคนนับหมื่น เป็รองเพียงคนผู้เดียวมินึกว่าเขาจะกล้าหักหลังท่านาาปีศาจ…”
ซีนั่วผู้เป็ชาวอาร์โกเนียนมิเอ่ยสิ่งใดเขากลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทางเหนื่อยล้า
ในฐานะเสนาธิการของท่านาาปีศาจตนเคยคิดสงสัยว่าในกองทัพจะต้องมีหนอนบ่อนไส้ทว่ากลับมิเคยคิดว่าคนผู้นั้นจะเป็ผู้บัญชาการกองทัพที่หนึ่งอย่างปู้ไหลเต๋อปู้ไหลเต๋อกับท่านาาปีศาจสนิทสนมไร้ช่องว่างต่อกันมาแต่ไหนแต่ไรถึงขั้นที่าาปีศาจยังถ่ายทอดเคล็ดลับวิชาศิลปะการต่อสู้ให้กับปู้ไหลเต๋อครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้วตนยังยอมรับในใจว่าหัวหน้าทั้งสองเป็คู่รักที่รักมั่นต่อกัน
ทว่าท่ามกลางสนามรบครั้งสุดท้ายหากมิใช่เพราะเจี๋ยหลัวกับอามู่ฝ่าเส้นทางสายเืเข้าไปเห็นเองกับตาว่าปู้ไหลเต๋อเป็ผู้ลงมือใช้มีดแทงหน้าอกของท่านาาปีศาจด้วยตนเองตนคงมิมีทางเชื่อแน่ว่าปู้ไหลเต๋อที่ได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจจากท่านาาปีศาจจะเป็ผู้ทรยศ
*****ความทรงจำ*****
“ปู้ไหลเต๋อ เ้าชั่วเ้าทำอันใดท่านาาปีศาจ!!”
ภายใต้ความรู้สึกใระคนโกรธเคืองเจี๋ยหลัวผู้เป็ชายร่างใหญ่สะบัดอัศวินมิกี่คนออกควงขวานรบสังหารศัตรูเพื่อฝ่าไปข้างหน้าทว่าปู้ไหลเต๋อที่ใบหน้านิ่งขรึมกลับมิเอ่ยสิ่งใดท่าทีคล้าย้าแสดงให้เห็นถึงชัยชนะ เขาดึงกริชคมออกดัง ‘ฉึก’ต่อหน้าต่อตาเจี๋ยหลัว
“….อึกอ๊ากกก!…ปู้ไหล…เต๋อ”
าาปีศาจกัดฟันแน่นส่งเสียงร้องด้วยความเ็ปบนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดใหญ่ซึมออกมาาแบริเวณซี่โครงซ้ายของาาปีศาจทะลุเข้าไปในทรวงอก เสี้ยวนาทีที่ดึงกริชออกเืสีแดงสดพลันพุ่งทะลักมิต่างกับน้ำพุ สาดกระเซ็นใส่ใบหน้าอันไร้ซึ่งความรู้สึกของปู้ไหลเต๋อ
ขวานในมือเจี๋ยหลัวฟันลงทันใดสร้างรอยแผลใหญ่ไว้บนต้นขาของผู้ร้ายที่อยู่ตรงหน้าปู้ไหลเต๋อที่ได้รับความเ็ปล้มตัวลงไปด้านข้างเจี๋ยหลัวอ้าปากค้างพลางเบิกตามองาาปีศาจที่เืไหลทะลักบุรุษร่างใหญ่ที่เคยผ่านมากว่าร้อยสนามรบถึงกับมือเย็นเฉียบฉับพลันเข้าสู่สภาพเลื่อนลอย กระทั่งปู้ไหลเต๋อผู้าเ็ที่ขาค่อยๆลอบหนีไปก็ยังมิอาจรับรู้
ในความทรงจำของตนนี่เป็เพียงครั้งที่สองที่ท่านาาปีศาจผู้องอาจตนนี้ได้รับาเ็แม้นี่จะเป็เพียงการาเ็ครั้งที่สอง กลับนึกมิถึงว่าจะน่าหวาดกลัวจนอาจถึงขั้นเป็อันตรายถึงแก่ชีวิต…
“เจี๋ยหลัว? เจี๋ยหลัว!!เ้ามัวทำอันใดอยู่! พวกอัศวินไล่ตามมาแล้ว!!”
อามู่ที่อยู่ด้านข้างร้อนใจจนดวงตาแดงก่ำเขาส่งเสียงร้องไปทางชายร่างใหญ่จนสุดเสียงเจี๋ยหลัวคุกเข่าลงกับพื้นอย่างมิรู้จะทำเช่นไรยามนี้ชายร่างใหญ่ที่มิถนัดใช้ความคิดเป็ทุนเดิมมือเท้าลุกลนหากมิห้ามเืให้ทันเวลา ท่านาาปีศาจจะต้องตายภายในไม่ช้าแน่ทว่าเสียงฝีเท้าของเหล่าอัศวินดังใกล้เข้ามาแล้วผู้ที่มือเท้าโง่เขลาเช่นตนมิอาจห้ามเืและปกป้องร่างกายของาาปีศาจไปพร้อมๆ กันได้
“อามู่เ้ามาช่วยห้ามเืให้ท่านาาปีศาจ ข้าจะช่วยไปขวางอัศวินเ่าั้เอาไว้!!”
“ได้ ข้าจะ…ระวังข้างหลัง!เจี๋ยหลัวระวังหลัง!!”
“…? อึก…!”
หอกซัดสีเงินด้ามหนึ่งกรีดผ่านอากาศพุ่งแทงลงบนสีข้างของชายร่างใหญ่อย่างแรงความเ็ปทำให้เจี๋ยหลัวที่กำลังกัดฟันถึงกับสูดอากาศเย็นมือใหญ่เปี่ยมพลังคว้าด้ามหอกเอาไว้ ร้องคำรามด้วยความเดือดดาลก่อนจะดึงหอกออกจากร่างของตน
“…แค่กๆ…อึก อ๊ากกก!”
“…เจี๋ยหลัว…ไม่มิต้อง…สนใจข้า…”
เมื่อเห็นผู้ใต้บังคับบัญชาทำร้ายตนเองอย่างน่าเวทนาอยู่ตรงหน้าาาปีศาจผู้อ่อนแอจนลมหายใจรวยรินยกมือสั่นเทาขึ้นคว้าข้อมือของเจี๋ยหลัวเอาไว้อย่างอ่อนแรง
“ท่านาาปีศาจจวนจะถึงหมู่บ้านขี้เถ้าแล้วขอรับ พวกเราจะคิดหาวิธีฝ่าวงล้อมออกไป!”
เจี๋ยหลัวเหลือบมองอามู่ที่หอบหายใจอยู่ด้านข้างตามด้วยเหลือบมองไปทางทัพทหารม้าของกองอัศวินที่อยู่มิไกลถึงแม้ในใจรู้ว่าโอกาสสำเร็จที่จะฝ่าออกไปด้วยกันมีน้อยนิดทว่าตนก็มิอาจทิ้งาาปีศาจไว้เพียงลำพัง
“…ผู้ที่..พระวิหาร…้าคือ…ข้า…พวกเ้า…รีบหนีไป…”
น้ำเสียงโรยแรงของาาปีศาจเผยให้เห็นถึงความจริงใจไร้ซึ่งสิ่งใดเปรียบดวงตาที่วิสัยทัศน์เริ่มพร่าเลือนเปี่ยมด้วยจิติญญาอันแรงกล้า
“ไม่! ข้าทำมิได้!!”
บุรุษร่างใหญ่แทบตะเบ็งเสียงร้อง น้ำตาเอ่อคลอรอบดวงตา
“…พวกเ้า…พาข้าไปด้วย…มีแต่จะตายกันหมด…กำลังเสริม…ของกองอัศวินแห่งพระวิหาร…มาถึงแล้ว…”
ลมหายใจของาาปีศาจติดขัดยิ่งกว่าเดิมดวงตาของเจี๋ยหลัวเบิกโพลงทันใด มือทั้งสองข้างกำแน่นด้วยความปวดร้าว
“…นี่คือ…คำสั่ง…แค่กๆๆ…พวกเ้าต้อง…รักษากองกำลังเอาไว้…ใช้ชีวิตต่อไป…ให้ดี…”
“ผลัวะ!!”
“……อึก!!”
อัศวินที่คุกเข่าอยู่แนวหน้าสุดแกว่งโล่หนักฟาดร่างผอมบางของอามู่จนล้มลงกับพื้นภูตแห่งความมืดส่งเสียงร้องในลำคอ กลิ้งออกไปหลายตลบก่อนจะยันตัวขึ้นมาอีกครั้งใช้สนับข้อมือชำรุดทำจากหนังเช็ดเืสีสดตรงมุมปากเห็นได้ชัดว่าร่างกายมิอาจหยัดยืนได้อย่างมั่นคงเสียแล้ว
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์โดยรวมถูกกำหนดแล้วเหล่าอัศวินที่ไล่ตามมาทีหลังต่างพากันเผยรอยยิ้มราวกับชัยชนะอยู่ใกล้แค่เอื้อมออกมาหอกเงินอันแหลมคนนับสิบพุ่งตรงมาทางาาปีศาจ อามู่ฝืนตัวขวางเอาไว้ส่วนหนึ่งส่วนที่เหลืออีกไม่กี่ด้ามแทงลงบนแผ่นหลังไร้เกราะป้องกันของชายร่างใหญ่จนเืสาดกระเซ็น
จบสิ้นแล้วหรือ…
ในใจของอามู่กับเจี๋ยหลัวบังเกิดความสิ้นหวังขึ้นพร้อมกัน
ทันใดนั้นธาตุมืดบนอากาศก็เริ่มเคลื่อนไหวและมารวมตัวกันอย่างช้าๆผู้นำของอัศวินแห่งพระวิหารตื่นตระหนกพลันรับรู้ได้ว่ากำลังเสริมของเผ่าปีศาจกำลังจะมาถึงในมิช้าจึงรีบออกคำสั่งให้เหล่าอัศวินจับตัวาาปีศาจทันที
ธาตุมืดหนาแน่นรวมตัวกันจนเกิดเป็ลมพายุขนาดใหญ่หมุนอยู่กลางอากาศเศษฝุ่นเศษดินลอยสูงขึ้นภายในเวลาเพียงชั่วอึดใจกั้นทั้งสองฝ่ายที่กำลังต่อสู้ออกจากกันเหล่าอัศวินแห่งพระวิหารต่างพากันดึงอาวุธออกมาเพื่อเตรียมตั้งรับ
ซีนั่วแห่งเผ่าอาร์โกเนียนย่ำสายลมลงสู่พื้น ถึงแม้จะมีอาการหอบหายใจเพราะเหนื่อยเหลือทนกระนั้นใบหน้ากลับยังคงฉายแววยินดีเมื่อเห็นว่าตนยังมาทัน
ทว่าทันทีที่สายตาของซีนั่วสังเกตเห็นาาปีศาจนอนจมกองเืั์ตาพลันเล็กหรี่ลงทันใด
2K
