EP 9 — ทายาทผู้ถูกปฏิเสธ
(POV แก้วขวัญ)
[ถนนสายหลักสู่ภาคกลาง – ่เช้า]
ทันทีที่ กรรณชัย เปลี่ยนยางรถที่ถูก รอยกรีดละเอียด นับร้อยเสร็จ เราก็ออกเดินทางต่อ ฉันรู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ไปทั่วรถ อาคมของลุงชุ่ม ไม่ได้อยู่แค่ในบ้านไทรโศกแล้ว แต่มันเหมือน เงาที่ตามติดเรามา
เราขับรถด้วยความเร็ว แต่ถนนที่เคยคุ้นตากลับกลายเป็ สนามอุปสรรค
* ขณะที่เรากำลังขับผ่านสะพานข้ามแม่น้ำ จู่ ๆ พวงมาลัย ก็หนืดผิดปกติ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็น ดึงรั้งไว้ กรรณชัยต้องออกแรงอย่างมากเพื่อประคองรถไม่ให้ชนขอบทาง
“มันพยายามทำให้เราไปไม่ถึงค่ะ” ฉันพูดเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความแน่ใจ
กรรณชัยพยักหน้า “มันรู้ว่า ธีร์ คือกุญแจสำคัญ”
* เมื่อเราเข้าสู่เขตเมืองและใกล้ถึงที่หมายมากขึ้น เสียงซอที่เคยเงียบไป ก็กลับมาเล่นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ดังโหยหวน แต่เป็ ทำนองซ้ำ ๆ ที่กระตุ้นความกังวล มันเหมือนเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเร็วจนทำให้ประสาทเสีย
“ช้าเกินไป... ช้าเกินไป...” เสียงนั้นกระซิบในหัวฉัน
[มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง – กลางวัน]
ในที่สุดเราก็มาถึง คณะดุริยางคศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง อาคารที่นี่ดูทันสมัยและสะอาดตา ขัดแย้งกับบ้านไม้เก่าแก่ที่ระยองอย่างสิ้นเชิง
เราพบ ธีร์ ในห้องทำงานของเขา เขาเป็อาจารย์หนุ่มรูปร่างผอมที่ดูอ่อนเพลียและซ่อนความกังวลไว้อย่างเห็นได้ชัด ไม่มีเครื่องดนตรีไทย วางอยู่ในห้องเลยแม้แต่ชิ้นเดียว มีเพียงโน้ตเพลงตะวันตกเท่านั้น
“อาจารย์ธีร์ใช่ไหมคะ” ฉันเริ่มต้น
ทันทีที่ได้ยินชื่อ 'บ้านไทรโศก' ที่กรรณชัยเอ่ยออกมา ธีร์ก็เด้งตัวออกจากเก้าอี้ด้วยท่าทีหวาดกลัวอย่างรุนแรง
“ผมไม่รู้จักพวกคุณ! ผมไม่เกี่ยวข้องกับบ้านหลังนั้น!” ธีร์ปฏิเสธเสียงแข็ง
“คุณโกหก” ฉันพูดออกไปทันที “ถ้าคุณไม่เกี่ยวข้อง... คุณจะ หวาดกลัว จนตัวสั่นทำไม”
กรรณชัยก้าวเข้ามาใกล้ และยื่น สมุดบันทึกของแม่ ให้ธีร์ดู “พี่ชายของแก้วขวัญตายแล้ว เพราะถูก อาคมซอ บรรเลง! และคุณคือ ทายาท ที่ถูกตามหา!”
ธีร์มองสมุดบันทึกด้วยแววตาที่เ็ป เขามองเห็น รอยคราบเืแห้งกรัง และข้อความที่แม่ฉันทิ้งไว้
“ผมรู้... ผมรู้ทุกอย่าง” ธีร์กล่าวเสียงแ่ “ผมได้ยิน เสียงคร่ำครวญ ของ ซอคู่ มาั้แ่เด็ก... ผมถึงพยายามหนีให้ไกลที่สุด!”
เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะ และหยิบ การ์ดเชิญเก่า ๆ ที่ถูกส่งมาถึงเขาในเช้าวันนี้ การ์ดนั้นไม่มีผู้ส่ง มีเพียง โน้ตเพลงโบราณ บรรทัดเดียว
“นี่คือสิ่งที่ผมได้รับเมื่อเช้านี้” ธีร์พูดเสียงสั่น “มันคือ โน้ตเพลงสุดท้าย ที่บรรพบุรุษผมเคยเล่น... ซอ มันกำลังเรียกผมให้กลับไป บรรเลง... และผมรู้ว่ามันหมายถึง ความตาย”
ฉันมองไปที่กรรณชัย เขาเข้าใจทันที ความริษยา ไม่ได้้าให้ธีร์ตายที่นี่ แต่้าให้เขากลับไปที่บ้านไทรโศก เพื่อบรรเลงเพลงสุดท้าย ให้เสร็จสมบูรณ์
“คุณไม่ต้องตาย” ฉันกล่าวกับธีร์ด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง “แต่คุณต้องกลับไปกับเรา... เพื่อทำลายคำสาปนี้ด้วย ความจริง ที่คุณรู้”
ธีร์มองหน้าฉันกับกรรณชัยสลับกัน ความกลัวที่เคยมีอยู่เริ่มถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่สิ้นหวัง
“ดี...” ธีร์ยอมจำนน “ผมจะเล่าให้ฟังทั้งหมด และผมจะกลับไป แต่ถ้าผมตาย... พวกคุณต้องสัญญาว่าจะทำลาย ซอ คู่นั้นให้ได้”
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
21K
