ขณะที่กำลังมองหาััที่อันตรายอยู่นั้น ก็มีเสียงฮือฮา ดังบนหน้าผา ทุกคนถ่ายรูป ถ่ายวีดีโอ กันวุ่นวาย ซายูริ รีบออกอากาศไลฟ์สด ทางยูทูป หยางเทียนมองไปที่ ด้านล่าง พบแก่งหิน ที่ทอดยาวไปทะเล มีเงาสีดำ คล้ายมนุษย์แต่มีหางเป็ปลา
ปรากฏขึ้นมามากมาย ว่ายไปมาเหนือน้ำ บ้างก็ขึ้นมาตรงโขดหิน หยางเทียนเพ่งมองก็รู้ทันทีว่ามันเป็ปลาพยูน หาใช่นางเงือกไม่ แต่พวกนักท่องเที่ยวทั้งหลายล้วนแตกตื่นกันมาก ถ่ายรูป ถ่ายวิดีโอกันยกใหญ่ คุยกันออกอากาศว่าเป็นางเงือกอ้วน!
ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าก็เริ่มมีสายฟ้าแลบแปร๊บๆ ไปทั่วผืนฟ้า บรรยากาศรอบๆ แปรเปลี่ยนไปแปลกๆ คล้ายเป็สถานที่เดียวกัน แต่หยางเทียนคิดไว้แล้ว ว่านี่มันไม่ใช่ เื่ธรรมดาคล้ายทั้งหมดหลุดเข้ามาอยู่ใน มิติแห่งใหม่ เพราะที่ทะเล ฝูงปลาพยูนนั้นหายไป กลับมี เงือกทะเลตัวเป็ๆ ที่อวัยวะส่วนล่างเป็ปลา ส่วนบนเป็มนุษย์ แต่มีเขี้ยวทั้งสองข้าง และยังมีปีกเหมือนแมลงปอ อยู่ด้านหลังเล็กๆ สามารถบินบนอากาศก็ได้ ดำน้ำก็ได้ นี่มันเป็ไปได้ยังไงกัน !
นักท่องเที่ยว ทุกคนที่เห็นต่างแตกตื่นใ เพราะนางเงือกปีศาจเหล่านี้ บินขึ้นมาใกล้ แล้วส่งเสียงร้องดังลั่นคล้ายกับเสียงไซเรน ทุกคนเริ่มทิ้งกล้องหรือมือถือ เพื่ออุดหูตนเอง แล้วแล้วพวกมันกำลังจะเข้ามากัด หยางเทียนเห็นดังนั้นก็ใช้ปืนพกที่ติดมาด้วย ไล่ยิงใส่พวกเงือกปีศาจบินได้ทันที
เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !! หยางเทียนยิงจนหมดแม็ค แล้ว ใส่ะุอัดเข้าไปอีก เตรียมพร้อมยิง
“ รีบหนีออกไปจากที่นี่ให้หมด” หยางเทียนะโบอกทุกคน
ทันใดนั้นเอง ในท้องทะเลก็มีคลื่นั์ พัดมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
หยางเทียนรู้สึกได้ว่า สิ่งนี้ต่างหากคือ ััที่อันตรายที่สุด พอคลื่นหายไป
ก็เห็นั์มีเขี้ยวตัวใหญ่ ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว แต่กลับมีถึงสองตัว มันไล่จับเงือกทั้งหลาย แล้วจับมายัดเข้าปากเคี้ยวกันหมับๆ อย่างเอร็ดอร่อย
“ ั์ผีเสื้อสมุทร?”
นักท่องเที่ยวเอ่ยออกมาพร้อมๆ กัน แล้ว ก็รีบหยิบกล้องกับมือถือ มาถ่ายภาพเอาไว้ แต่บางคนไม่สนอะไรแล้ว วิ่งหนีเปิดแน่บสุดชีวิต ผีเสื้อสมุทรทั้งสองเห็นมนุษย์อยู่บนหน้าผา มากมายก็ไม่สนใจ พวกนางเงือก จึงตรงรี่เข้ามาที่หน้าผาทันที
“ หนีเร็ว” ต้าสงรีบะโบอกกับซายูริกับพวก ที่มัวแต่อ้าปากตาค้าง ใ แต่พอมือั์กำลังจะตบใส่ ก็พากันเปิดแน่บ หนีกันจ้าละหวั่น ส่วนหยางเทียน ไม่หนีคอยระวังหลังใช้ปืนยิงเข้าใส่มือั์ เปรี้ยง ๆ ๆ !!
มันถอนมือออกด้วยความใ แต่ะุปืนอันเล็กนิดเดียวไม่อาจเจาะ ิัของมันที่หนากว่าแรดเสียอีก
“ เ้ามนุษย์ เ้าบังอาจเข้ามาในถิ่นของข้า ตายเสียเถอะ”
คราวนี้เ้าั์ผีเสื้อสมุทรตัวผู้ก็ยกมือสองข้างไล่ทุบ หยางเทียนอีก แต่หยางเทียนหลบได้ แล้วรีบะโขึ้นไปเหยียบบนไหล่ เ้าั์ แล้วใช้ปืนเข้าไปยิงแก้มซ้าย ที่ผิวบางที่สุด เปรี้ยง !! ะุทะลุแก้มขวา อ๊ากกกกกก !!!
มันส่งเสียงร้องดังลั่น ไล่ทุบหยางเทียนไม่คิดชีวิต เืไหลเต็มปาก ทำให้เ้าั์เริ่มบ้าเื
“ แกตาย” มันไล่ทุบหน้าผาจนแตกหัก แต่หยางเทียนก็ไม่หวั่นรู้จุดอ่อนของมันแล้วว่าอยู่ที่ใด จึงเล็งปืนเข้าไปที่ดวงตาของมัน เปรี้ยง ๆ !! อ๊ากกก !! ะุปืนเข้าดวงตามันทั้งสองข้าง จนเ้าั์ใหญ่ เซถลา เอามือมาปิดดวงตา ส่งเสียงร้องลั่นไปทั่วท้องทะเล นางั์ผีเสื้อสมุทรที่กำลังไล่จับ พวกเงือกกินถึงกับหยุดแล้วหันมามอง พอเห็น คู่รักของตน ดิ้นไปมาเช่นนั้นก็ใรีบมาดู เห็นว่ามีเืออกตา แล้วเห็น หยางเทียนยืนมองอยู่บนหน้าผา ก็โกรธมาก นำกระบองมาจากด้านหลัง แล้วะโฟาดใส่หยางเทียนทันที
หยางเทียน ยกปืนหมายจะเล็งที่หน้าผากของมัน แต่ว่ามีเสียงปี่ ดังออกมาจากฟากฟ้า ทำให้นางผีเสื้อสมุทรหยุดกึก แล้วหันไปมอง พอมันเห็นฤาษีน้อยคนหนึ่งขี่ม้าัสีเขียว เป่าปี่เสียงดัง มาแต่ไกล มันรีบพาคนรักของมัน หนีออกไปในทันที
ฤาษีน้อยขี่ม้ามีปีก ิัมีเกล็ดคล้ายั มาปรากฏต่อหน้า หยางเทียน แล้วเอ่ยว่า
“ พวกท่านเข้ามาในเกาะแก้วพิสดาร ได้อย่างไร?”
“ เกาะแก้วพิสดาร ไม่ใช่เกาะนางเงือกหรอกรึ?” หยางเทียนมองหานักท่องเที่ยวบัดนี้ ไม่เห็นมีใครเหลืออยู่สักคน
“ เกาะนางเงือกอยู่อีกมิติหนึ่ง ่นี้มีเหตุการณ์แปลกๆ มีคนจากมิติอื่นๆ เข้ามาในนี้หลายครั้ง ไม่รู้ว่าเกิดอาเพศอะไรกัน”
“ แสดงว่าที่นี่อยู่คนละมิติ กับเกาะนางเงือก แล้วพวกนักท่องเที่ยวที่หลุดเข้ามาด้วยหายไปไหนกันหมด?”
เด็กหนุ่มที่แต่งชุดคล้ายกับฤาษี หยิบลูกแก้วในย่ามออกมาดู พบว่า พวกของต้าสงกับซายูริ และทุกๆ คนเวลานี้ได้หลุดเข้าไปในป่าเหวล้านปีแล้ว
“ พวกเขาตกลงไปในป่าเหวล้านปีด้านหลังูเาแห่งนี้”
“ ข้าต้องไปช่วยพวกเขา”
“ ใจเย็น ที่ป่าเหวล้านปีมีอันตรายมาก พี่ชายรู้จักด้วยรึ?”
“ ถ้าเช่นนั้น เ้าพาข้าไปหน่อยได้ไหม”
“ ได้อยู่แล้ว” ฤาษีน้อยเอ่ยจบก็จับมือ หยางเทียนขึ้นมานั่งบนหลังม้าที่มีปีกใหญ่มีเกล็ด
“ พี่นิลั ไปในป่าเหวล้านปีเลย”
ทั้งสองบินไปด้านหลัง แล้วบินลงไปที่เหวลึก หยางเทียนสงสัย พวกนักท่องเที่ยวพวกนั้น ตกลงมาจากที่สูงได้อย่างไร ไม่ตายกันหมดหรือนี่?
“ พี่ชายท่านชื่ออะไร”
“ หยางเทียน”
“ ข้าชื่อ สุดสาคร ยินดีที่ได้รู้จักนะ” หยางเทียนมองฤาษีน้อยที่ดูวัยแล้วไม่น่าเกิน 13 ปี หน้าตาสดใส ผิวพรรณดี แถมมีสัตว์ประหลาดที่น่าเกรงขามไม่เบา หรือว่าเขาจะเป็คนในนิยายที่โลกโบราณเคยเขียนเอาไว้ ! หยางเทียนไม่ได้ถามเื่นี้แต่กลับถามเื่นักท่องเที่ยวว่า
“ พวกเขาะโลงมาได้อย่างไรกัน?”
“ พวกเขาไม่ได้ะโลงมาหรอก แต่พวกเขา ถูกจ้าวพายุสลาตัน ดูดลงมาจากบนหน้าผา”
“ จ้าวพายุสลาตัน?”
“ เขาอยู่นั่นแล้ว” สุดสาคร พาหยางเทียนมาที่หุบเหวด้านล่าง พบกับ พวกนักท่องเที่ยว ทุกคนล้วนนอนสลบไสล ไปกับพื้น คล้ายถูกมนตร์สะกด กล้องมือถือ กระจายเกลื่อนกลาด หยางเทียนเห็น ต้าสง กับ พวกของซายูริ นอนสลบอยู่ด้วย แล้วยังมีชายหนุ่มวัยยี่สิบปี ใส่ชุดสีขาวเหมือนพราหมณ์ยืนกอดอก มองมาที่หยางเทียนกับสุดสาคร แล้วเอ่ยว่า
“ น้องพี่ เ้าพาใครมาด้วย”
“ พี่สินสมุทร นี่คือ พี่หยางเทียน เขาจะมาพาพวกเพื่อนๆ ของเขากลับไป ช่วยปลดปล่อยพวกเขากลับไปมิติของเขาด้วยเถิด”
“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า น้องพี่ คนพวกนี้บุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของเรา ข้าจะให้พวกมันเป็ทาสของข้าสักสิบปี แล้วค่อยปล่อยไป น้องพี่อย่ามายุ่งเกี่ยวด้วยเลย”
“ แต่ท่านพี่”
หยางเทียนจับไหล่สุดสาครเอาไว้ แล้วเอ่ยว่า
“ ท่านคงเป็จ้าวพายุสลาตัน สินสมุทร ที่ชื่อเสียงระบือนามไปทั่วแปดคาบสมุทรใช่หรือไม่?”
“ อืม..นับว่าเ้ารู้จักพูดดี เห็นแก่ที่เ้าพูดคำนี้ออกมา ข้าจะปล่อยเ้าไป”
“ มิได้ ข้าอยากขอให้ท่านชี้แนะ ข้าสักหน่อย หากว่าข้าชนะขอให้ปล่อยเพื่อนของข้า หากว่าข้าแพ้ ข้าจะยอมเป็ทาสของท่านอีกคน”
“ พี่หยางเทียน ท่านสู้เขาไม่ได้หรอก เขามีพลังของั์ผีเสื้อสมุทรอยู่ในร่างแถมมีเวทย์พายุสลาตัน ที่ท่านพ่อได้สอนเอาไว้ด้วย ท่านจะสู้เขาได้อย่างไร”
เทพไม่ตอบได้แต่ยิ้ม แล้วมองหน้า สินสมุทร
“ ไม่เคยมีใครกล้าท้าสู้กับข้า มาก่อน เ้าเป็คนแรก ได้หากเ้าชนะข้า เ้าจะได้ในสิ่งที่เ้า้า”
สินสมุทรวาร์ป มาปรากฏตัวต่อหน้าหยางเทียน แล้วชกหมัดใส่ด้วยความเร็วปานพายุ ตูม !! ว่างเปล่า ร่างของหยางเทียนหลบหายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน แต่ว่าไม่ได้หายไปไหน เขาลอยอยู่บนฟ้า แล้วทิ้งตัวลงมา กระทืบสองเท้าเข้าใส่ไหล่
ของสินสมุทร ทำให้ร่างของสินสมุทร จมไปที่พื้นกว่าครึ่งตัว หยางเทียน ะโตีลังกา ไปข้างหน้า แต่เท้าคู่ก็ส่งเข้ามาที่หน้าอกของ สินสมุทรอีก แต่ว่าสินสมุทรหาได้หลบไม่ กลับใช้หมัดกระแทกเท้าคู่ของ หยางเทียนจนกระเด็นถอยหลังไป จากนั้นก็หมุนตัวปานพายุสลาตัน แล้วพุ่งใส่ หยางเทียนทันที หยางเทียนถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วเพ่งมองพายุที่กำลังหมุนใส่อย่างรวดเร็ว หยางเทียนเตะก้อนหินใหญ่เข้าไป ร่างพายุหมุน แต่ว่า ถูกความเร็วของพายุ กระแทกหินแตกละเอียดไปจนหมด
“ นี่มันพลังแบบไหนกันเนี่ย?” หยางเทียนหลบไปมาอย่างหวุดหวิด แต่ลมพายุหมุนก็ไม่สามารถ เข้าชนหยางเทียนได้ ทำให้ร่างของสินสมุทรเริ่มเหน็ดเหนื่อย จนต้องหยุดหอบหายใจออกมา
“ แน่จริงก็อย่างหลบซิวะ”
“ พลังเหนืุ์เช่นนี้ ใครจะไปปะทะได้ด้วยเล่า” หยางเทียนไม่สามารถปะทะได้แน่
“ หากเอาชนะข้าไม่ได้ ก็อย่าหมายจะพาคนพวกนี้กลับไปกับเ้าด้วยเลย”
หยางเทียน เลยหยิบปืนออกมาแล้วยิงใส่หินที่พื้นจนะเิแตกกระจาย
“ อย่าให้ข้าต้องเอาจริงเลย ข้าไม่อยากให้ท่านต้องเจ็บตัว”
สินสมุทรมองอาวุธปืน แล้ว มองหินที่แตกกระจาย ก็เริ่มหวั่นไหวแค่เสียงปืนที่ดังออกมา ก็สร้าวความหวาดกลัวไม่น้อยแล้ว
“ พอกันได้แล้ว ท่านพี่อาวุธชิ้นนี้ พี่หยางเทียนยิงใส่ดวงตาของ เ้าั์ผีเสื้อสมุทรจนทะลุดวงตามันทั้งสองข้างมาแล้ว ท่านพี่อย่าเสี่ยงเลย จะเจ็บตัวเสียเปล่าๆ”
“ เฮอะ นึกว่าข้าจะกลัวหรือยังไง” สินสมุทรเอ่ยเสียงแข็ง แต่ในใจนั้นคิดว่าครั้งนี้คงต้องยอมปล่อยไป
“ ข้าขอแลกเปลี่ยนพวกเขา กับอาวุธปืนกระบอกนี้ ดีไหม”
หยางเทียนหาทางลง ให้กับ สินสมุทร
“ จริงรึ นี่เ้าห้ามล้อข้าเล่นนะ”
หยางเทียนโยนปืนให้กับ สินสมุทรทันที
“ อ้า เป็อาวุธโลหะที่ดูแข็งแรงดีมากเลย ว่าแต่ใช้อย่างไงล่ะ”
หยางเทียนสอนวิธีใช้ และมอบะุปืน ให้อีกสี่แม็ค จนหมด
“ พาคนของเ้ากลับไปมิติของเ้าได้เลย ขอบใจเ้ามาก แต่ว่าหากะุหมดแล้ว ข้าจะหาทำมันขึ้นมาได้หรือไม่”
“ คงยาก เพราะที่แห่งนี้คงไม่มีโรงงานผลิตแน่ๆ”
“ ไม่เป็ไร ข้าจะเก็บเอาไว้เป็ที่ระลึก ก็ได้ “
“ แล้วพวกเรา จะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร?”
“ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ่นี้ท้องฟ้าเกิดอาเพศแบบนี้บ่อยๆ ต้องไปถามท่านปู่โยคีแล้ว”
“ ท่านพี่พาพวกเขาขึ้นไปบนหน้าผาก่อน แล้วข้าจะไปหา ท่านปู่โยคีให้ท่านช่วยพากพวกเขากลับโลกของพวกเขาเอง”
จากนั้นสินสมุทรก็ เสกลมพาพวกเขาขึ้นไปบนหน้าผาเหมือนเดิม ไม่นานนักก็มีท่านฤาษีชราปรากฏร่างขึ้นมา หยางเทียนทำความเคารพทันที
“ ท่านปู่โยคี”
“ ่นี้เทพสามฤดูต่อสู้กัน จนมิติต่างๆ เริ่มรวนไปหมด พวกเ้าเลยหลุดมามิติแห่งนี้ พวกเ้าไปนั่ง รวมกัน ข้าจะช่วยส่งตัวพวกเ้ากลับไป เอง”
ไม่นานหยางเทียนกับพวก ก็ถูกท่านปู่โยคีส่งตัวกลับมาที่หน้าผาดังเดิม นักท่องเที่ยวทุกคนก็ฟื้นสติกลับมา
“ นี่เกิดอะไรขึ้น ฉันเห็นั์ผีเสื้อสมุทร และ นางเงือกตัวเป็ๆ พวกนายเห็นไหม ฉันว่า ฉันถ่ายรูปเอาไว้”
“ ฉันเองก็ถ่ายวีดีโอเอาไว้ด้วย”
แต่สิ่งที่พวกเขาถ่ายนั้น มีแต่ปลาพยูน ว่ายไปมา ที่โขดหิน หามีั์ หรือมี นางเงือกไม่ ได้แต่สงสัยว่าจะเกิดการฝันหมู่เกิดขึ้น
“ พวกเรากลับกันเถิด ตอนนี้ ดึกมากแล้ว” ต้าสงเอ่ยกับ ซายูริ ที่ยังคงงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น หยางเทียนไม่พูดอะไร ได้แต่เดินตามพวกเขากลับที่พักไป.....
24K
![ใบไม้ผลิแห่งการเริ่มต้น [The Originated Spring]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1786133547_97719731.webp)
