Ep16: รหัสปลดปล่อย
ผมจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่ว่างเปล่าของ ID-11 (พี่คิง) มือของเขามั่นคงบนปืนไรเฟิลอัตโนมัติ ผมรู้ว่าผมมีโอกาสเพียงครั้งเดียวที่จะใช้ รหัสปิดระบบ ที่วิรินทร์ให้มา
พี่คิงไม่รีบร้อน... เขาอยากจะทรมานผมทางจิตใจก่อน
"ทำไมต้องยุ่งยาก ณัฐ" ID-11 พูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ "นายรู้ว่านายสู้ฉันไม่ได้หรอก ฉันมีทักษะการต่อสู้ที่สมบูรณ์แบบ... และไม่มีอารมณ์มาขวางทาง"
"นายอาจจะไม่มีอารมณ์ คิง" ผมตอบ "แต่นายก็ไม่มี จิตสำนึก ด้วย"
ผมตัดสินใจทิ้งปืนพกที่มีะุเหลือ 2 นัดลงบนพื้นอย่างช้า ๆ การแสดงออกถึงความสิ้นหวัง เป็การลดความระมัดระวังของเขา
ผมยื่นมือทั้งสองข้างออกไปช้า ๆ ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งกำลังเตรียมพร้อมสำหรับการทำงานที่ซับซ้อนตามที่รหัสกำหนด
"ฉันจะส่งมอบชิปให้" ผมพูดเสียงดังฟังชัด "แต่นายต้องฟังฉัน... นี่คือคำสั่งสุดท้าย ที่นายเคยได้รับจาก ณัฐ ศิรินันท์... ผู้สร้างของนาย"
ผมเริ่มใช้ รหัสปิดระบบ ที่วิรินทร์ให้มา: มันเป็ชุดของคำสั่งเสียงและการเคลื่อนไหวที่ต้องทำพร้อมกัน
ผมเริ่มด้วยการเคลื่อนไหวแรก: การยกมือซ้ายขึ้นในลักษณะที่เคยใช้ในการเรียกความสนใจของพี่คิงในบาร์
"คิง! หยุด!"
ID-11 ชะงักเล็กน้อย ดวงตาของเขามีความสับสนเพียงเสี้ยววินาที... เป็ผลของรหัสที่เริ่มทำงาน
"นายกำลังทำอะไร?" ID-11 ถาม เสียงของเขาเริ่มมีความติดขัดเล็กน้อย
ผมก้าวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ และพูดวลีที่วิรินทร์บอกไว้: "นายจำได้ไหม... คิง... วันที่ฉันบอกให้นายลืมทุกอย่างและไปเริ่มต้นใหม่?"
คำพูดของผมถูกโปรแกรมให้กระทบกับส่วนลึกของ หน่วยความจำเทียม ของ ID-11
ID-11 สั่นเล็กน้อย เขาพยายามจะยกปืนขึ้นเล็ง แต่แขนของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ
"หุบปาก! คำสั่งของฉันคือ... กำจัดนาย!" ID-11 ต่อสู้กับโปรแกรมที่กำลังทำงานอยู่ในหัว
ผมเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้น และเริ่มการเคลื่อนไหวที่สองของรหัส: การััไหล่ด้านซ้ายของเขา ท่าทางที่ผมเคยใช้ในการแสดงความไว้ใจสูงสุด
"นายไม่ใช่แค่ทาสขององค์กร คิง!" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรงที่สุด "นายคือ เครื่องจักรา ที่สมบูรณ์แบบที่ฉันสร้างขึ้น! และฉัน... ผู้สร้าง ของนาย... ขอสั่งให้ระบบความภักดีของนายถูกยกเลิกทันที!"
การสั่งสอน... การยกเลิก... คำพูดเหล่านี้ถูกออกแบบมาเพื่อเป็รหัสปลดล็อกในสถานการณ์ฉุกเฉิน
ID-11 ล้มลงคุกเข่าทันที เขาปล่อยปืนลงบนพื้นอย่างแรง มือของเขากำแน่นที่ศีรษะ
"ความภักดี... ขัดแย้ง... ฉัน... ฉันควรเชื่อใคร...?"
น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาที่ว่างเปล่าของเขา... เป็น้ำตาที่ไม่เคยมีโคลนคนไหนเคยหลั่งมาก่อน! ระบบความภักดีต่อคำสั่งกำลังล่มสลาย!
ผมรู้ว่านี่คือโอกาสเดียว ผมหยิบ สารต้านทานยาโอเมก้า (ของเหลวสีน้ำเงินเข้ม) ออกมา และยื่นมันให้เขา
"ดื่มมันซะ คิง!" ผมสั่ง "มันจะล้างโปรแกรมขององค์กรออกจากสมองของนาย... นายจะได้เป็อิสระ!"
ID-11 มองขวดสารต้านทานด้วยความสับสน และมองมาที่ผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเ็ป
"นาย... นายก็แค่คนโกหก... เหมือนฉัน"
"ใช่! ฉันก็โกหก! แต่นายก็มีโอกาสเลือกที่จะไม่โกหกอีกต่อไปไง! ทำในสิ่งที่ ID-10 ไม่สามารถทำได้!"
ID-11 ลังเลอยู่เพียงวินาทีเดียว ก่อนที่จะคว้าขวดสารต้านทานไป และยกดื่มจนหมดอย่างรวดเร็ว
ผลที่ตามมาคือความปวดร้าวที่รุนแรงกว่าที่ผมเคยประสบ! ID-11 กรีดร้องและล้มลงดิ้นกับพื้น ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
ผมมองดูเขาด้วยความหวังและความสิ้นหวัง... เขาจะตาย... หรือเขาจะได้เกิดใหม่?
ขณะที่ ID-11 กำลังต่อสู้กับสารเคมีในร่างกาย เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเสียงอาวุธ ก็ดังขึ้นจากทางเข้าห้องปฏิบัติการ
นักรบั อีกชุดหนึ่งกำลังมาถึง!
ผมรู้ว่าผมไม่มีเวลาอีกแล้ว ผมคว้า ชิปสำรอง และ ชิปความทรงจำหลัก มาไว้ในมือ และมอง ID-11 ที่ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
ผมทิ้งปืนพกที่ว่างเปล่าไว้... และวิ่งหนีออกจากห้องปฏิบัติการทันที
ผมไม่ได้เลือกที่จะฆ่า ID-11... ผมเลือกที่จะปลดปล่อยเขา
เมื่อผมวิ่งผ่านทางเดินที่มืดมิด ผมก็ได้ยินเสียงที่ทำให้ผมต้องหยุดชะงัก...
ไม่ใช่เสียงของนักรบั... แต่เป็เสียงจากทางเดินข้าง ๆ
"ณัฐ! ทางนี้!"
มันคือ วิรินทร์! เธอรอดมาได้! มีาแที่แขน แต่เธอยังมีชีวิตอยู่!
"ฉันรู้ว่าพวกเขาจะมา!" วิรินทร์พูดอย่างเร่งรีบ "เราต้องทำลายศูนย์กลางควบคุมที่อยู่ในเมืองอื่น... นั่นคือที่เดียวที่จะทำลายเครือข่ายฟีนิกซ์ได้ทั้งหมด!"
ผมไม่ได้ถามคำถามใด ๆ อีกต่อไป การทรยศของเธอดูเหมือนจะจบลงแล้ว... เธอพร้อมที่จะต่อสู้เพื่อความอยู่รอดอย่างแท้จริง
ผมวิ่งตามวิรินทร์เข้าไปในความมืด พร้อมกับชิปทั้งสองชิ้น และ ความหวังในการสร้างตัวตนใหม่... ที่จะไม่มีวันถูกควบคุมอีกต่อไป!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
2K
