ตอนที่ 4
บทสรุป
(ย้อนกลับไปตอนที่ 1)
แม่ : ทำไมเ้าพลอยยังไม่ลงมาอีกนะ
พลอย ลูก ลงมากินข้าวได้แล้ว!!!
(แม่!!!........ไม่ได้ยินฉัน!!!...............)
ทั้งๆที่ฉันยืนอยู่ตรงหน้าแม่และยาย แต่แม่ยังคงะโเรียก พลอย! พลอย!ให้ลงมาจากชั้นบน
พลอยพยายามแตะตัวแม่และยาย หลายครั้ง แต่ทุกสิ่งล้วนเหมือนกับความว่างเปล่า มือที่พยายามัั ผ่านทะลุตัวของแม่ไป
“ฉันอยากจะกอดแม่มากฮือๆๆๆ เกิดอะไรขึ้น”
“ยายยายจ๋า ได้ยินหนูไหม ฮือๆๆ”
(แอ๊ด.......................เสียงเปิดประตูจากชั้นบน)
(ตึง ตึง ตึง...............เสียงลงบันได)
“พลอยมากินข้าวเร็วลูกไปทำอะไรมา นี่แอบไปนอนห้องพ่อ
ใช่ไหม เดี๋ยวเถอะ” เสียงแม่ดุพลอย ที่เห็นพลอยลงมาจากห้องพ่อชั้นบน
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ฉันเห็นตัวฉัน กำลังเดินไปที่โต๊ะอาหาร
แต่มีใครอยู่ข้างในตัวฉัน เป็เงาดำๆมืดๆ ลักษณะเหมือนผู้หญิง หน้าดำๆ
มองเห็นไม่ค่อยชัดๆ มีใครบางคนสวมร่างฉันอยู่ ไปนั่งที่โต๊ะอาหารกับแม่และยาย
แม้จะกลัวอยู่บ้างฉันเข้าไปดูใกล้ๆ ให้เห็นให้แน่ชัด ร่างฉันนั้นยังคงนิ่งเฉยแม่และยายคุยกันเรื่อยเปื่อยบนโต๊ะอาหาร แม่และยายหันคุยกับร่างฉันอยู่บ้างแต่มันไม่ตอบ ฉันอยากจะบอกแม่ว่า สิ่งนั้นมันไม่ใช่ฉันแต่ก็ได้แต่จุกอก น้ำตาไหลออกมาร้องไห้ไป เพราะรู้ว่าพูดไป แม่และยาย
ก็คงไม่ได้ยิน
ร่างนั้นมันยังคงนั่งเฉยไม่กินอะไรเลย
สักพัก.......สิ่งที่อยู่ร่างเงาดำนั้น มันหันมามองพลอย
หน้าตามันเป็ผู้หญิงแต่ทำไมดูดุร้าย น่ากลัว ตาเหลือก ปากกว้าง
ที่แท้จริง.......คนที่ฉันเห็นที่สี่แยกไฟแดง...มันคือ.....ผี!!
พลอยร้องไห้หนักด้วยความกลัว แต่ก็ทำใจดีสู้เสือ
“แกมาทำอะไรในร่างฉัน ฮือๆๆ ขอเถอะ ขอนะ ให้ฉันกลับไป ฉันขอร้อง ฮือๆๆ”
เงาดำมืดนั้นแสยะยิ้มใส่ ดวงตามันช่างกลมโต ลึกโบ๋ แทบจะถลนออกมา ปากกว้างแทบจะถึงใบหู
“แกเป็ใคร ฮือๆๆ”
พลอยรวบรวมความกล้าเข้าไปหาที่ร่างนั้น หวังว่า
จะผลักเงาดำมืดให้กระเด็นออกมา แต่แล้วก็ต้องทะลุผ่านเหมือนเช่นเคยอยู่ดี
มันยังคงแสยะยิ้ม เหมือนมันสะใจที่ได้ร่างพลอยไป แล้วร่างนั้นก็ใช้ชีวิตตามปกติ เปรียบประดุจหนึ่งว่าตัวมันคือพลอย
พลอยติดตามร่างนั้นไปตลอด แอบหวังในใจว่าคงจะมีโอกาสที่จะได้กลับเข้าร่างของเธอได้
ถึงเวลาพลบค่ำในห้องนอนพลอย ผีตนนั้นมันเข้าไปปิดไฟ ทำทีว่านอนหลับ แต่มันไม่นอน มันเดินไปในห้องพ่อ ไปที่ริมหน้าต่าง มันพูดงึมงำๆ ออกไปทางหน้าต่าง ที่ป่ารกร้างหลังบ้านเหมือนคนบ้าพูดไม่รู้เื่ เสียงหมาหอนขึ้นมาทันที แล้วมันก็โพล่งออกมาว่า
“กูไม่ออก กูไม่ออกแน่ๆ อิ อิ”
มันเป็ผู้หญิงแต่เสียงมันช่างแหบแหนเหมือนผู้ชายยิ่งนัก
ช่างน่ากลัวเหลือเกิน พลอยนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในมุมห้องนั้นด้วย
มันพูดอยู่ที่ริมหน้าต่างทั้งคืน
พลอยเริ่มหยุดร้องไห้นึกขึ้นได้ว่ามีสร้อยพระที่แม่ให้ไว้อยู่ในห้องนอนเธอ จึงเดินทะลุจากห้องพ่อมาที่ห้องนอนของเธอ
“เราถอดไว้ตรงไหนนะ”
สักพักมีแสงสีทองอร่ามปรากฏที่หัวเตียง เป็แสงที่เป็ประกายออกมาจากพระที่พลอยลืมไว้ที่หัวเตียงพลอยน้ำตาไหลด้วยความตื้นตันใจ เอื้อมมือเข้าไปหยิบพระนั้นแต่ยังคงทะลุผ่านเหมือนเดิม เธอประนมมือ คุกเข่า ยกมือไหว้พระ นึกถึงหลวงพ่อพระประจำหมู่ อธิษฐานให้หลวงพ่อ ช่วยหนูด้วย ทั้งคืน จนรุ่งเช้า
ผีที่สิงร่างนั้นยังคงทำตัวเหมือนเธอแต่นิสัยไม่เหมือนเธอ
พลอยสังเกตเห็นหน้าแม่และยายที่เริ่มสงสัยว่าไม่ใช่ตัวเธอ แต่เมื่อเธอพยายามบอกก็ไร้ประโยชน์
เธอยังคงติดตามผีนั้นจากบ้านไปโรงเรียน เจอทั้งเอกและเพื่อนๆ เธอพยายามบอกเอกและเพื่อนๆว่า นั่น “ไม่ใช่ฉันนะ”แต่ก็เป็เพียงแค่เสียงที่พัดผ่านไปโดยไม่มีใครได้ยินเช่นเคย ผีตนนั้นเมื่อยิ่งเห็นพลอยพยายามมากเท่าไรมันก็ยิ่งสะใจ มันรู้ว่าพลอยทำอะไรไม่ได้
เมื่อกลับบ้านตอนมื้อค่ำ พลอยเห็นยายเอาน้ำมนต์ผสมน้ำเปล่าไปให้มันกิน พลอยรู้สึกขอบคุณยายมากยายรู้ว่าไม่ใช่ฉัน และรู้สึกผิดที่คิดไม่ดีกับยาย เวลาที่ยายดุว่า แต่ทุกสิ่งที่ยายพูดมาล้วนถูกต้อง
“ไม่รู้ว่าเหตุการณ์จะเป็อย่างไร แต่นี่เป็โอกาสแล้วล่ะ”
พลอยตามยายไปแต่มันไม่กิน มันรู้ทุกอย่าง และผีในร่างพลอย มันยังหันมายิ้มปากกว้างสะใจฉันทุกครั้งแล้วฉันจะทำอย่างไรดี
คืนนั้น ผีร้ายมันยังคงไปที่ห้องพ่อพูดพึมพำเข้าไปในป่า ฉันเห็นร่างกายของตัวเองแล้วเวทนายิ่งนัก มันไม่กิน มันไม่นอนร่างกายฉันเริ่มทรุดโทรมลงทุกที ไอ้ผีบ้า แล้วจู่ๆ เงาดำของผีนั้นก็ยืดยาว เหมือนควันพวยพุ่งไปที่ด้านล่าง ฉันรีบตามลงไปทันที ควันดำพุ่งไปที่ยาย ขดม้วนไปที่ลำคอยายรัดคอแน่น จนยายทรมาน
“ยายจ๋ายาย ฮือๆๆ” ฉันสงสารยายมาก
ตุ้บ! (เสียงยายตกเตียง)
ยาย!! ฮือๆๆๆ
รถพยาบาลมารับยายและแม่วิ่งผ่านบ้านฉันไป ฉันยังคงอยู่
กับไอ้ผีบ้านี่ อย่างหมดอาลัยตายอยาก ฉันกลับเข้าไปห้องนอนอีกครั้ง
ได้แต่อธิษฐานขอหลวงพ่อเช่นเคย
“หลวงพ่อจ๋าขอให้ลูกมีหนทางได้กลับบ้านด้วยเถิด”
เช้าวันอังคารฉันยังคงตามมันไปที่โรงเรียน
“เอก!!นั่นไม่ใช่ฉัน!!”
“แดง!!นั่นไม่ใช่ฉัน!!”
พลอยพยายามบอกเพื่อนโดยหวังว่าคำอธิษฐานขอหลวงพ่อจะเป็จริง แต่แล้วก็เหมือนเดิม ไม่มีใครได้ยิน
พลอยเริ่มหมดความหวังร้องไห้โฮ จิติญญาของพลอย
เริ่มร่องรอยไป ไร้ที่หมาย
“ฮือๆๆๆๆ”
ทันใดนั้น!!
หยุดก่อนลูก!! เสียงชายหนุ่มทุ้มลึกดูอบอุ่น ดังขึ้น
พลอยเงยหน้าขึ้น
“นี่เราอยู่ที่ไหน”
“นี่มันหน้าโรงเรียน”
“แล้วเสียงที่เรียกฉันมาจากไหน”
พลอยยังไม่รู้ว่าเป็เสียงใครแต่เริ่มดีใจว่าสามารถสื่อสารกับใครบางคนได้
พลอยหันไปมองรอบๆจนหยุดที่ต้นไทรใหญ่หน้าโรงเรียน ภายในต้นไทรมีชายแก่นุ่งชุดขาวมีแสงเป็ประกายระยิบระยับ ดูน่าเลื่อมใส
พลอยไม่รู้ว่าเป็ใครแต่รู้สึกได้ถึงอำนาจบารมี
จึงทรุดตัวลงยกมือประนมไหว้ทันที
“ท่านช่วยหนูด้วย”
“เกิดอะไรขึ้นกับหนูคะ”
“ผีตายโหงตนนี้มันเฮี้ยนนักบาปมันหนา มันไปเกิดไม่ได้
มันวนเวียนอยู่ที่สี่แยก
เ้าน่ะ ดวงตก หลังบ้านทับทางผีผ่าน
พอดีกับจังหวะของมัน”
“ก่อนพระอาทิตย์ตกดินวันนี้เ้าต้องกลับเข้าร่างให้ได้”
ไป!! รีบไปที่ร่าง เดี๋ยวนี้!!
“แล้วหนูจะทำอย่างไรคะ”
ฉันบอกให้ รีบไปที่ร่าง เดี๋ยวนี้!!
พลอยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจิตของเธอพุ่งไปที่ร่างกายที่กำลังติวพิเศษตอนเย็น เธอรีบอย่างมีความหวังพระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว
พลอยไปถึงห้องเรียนเหตุการณ์กำลังชุลมุน เห็นเอกกำลังเอาสร้อยพระคล้องคอร่างของเธอสร้อยพระมีแสงออกมาเหมือนกับ
พระที่แขวนในห้องนอน
เมื่อเอกคล้องสร้อยพระที่ร่างกายพลอยผีร้ายกรีดร้องโหยหวน มันกระเด็นออกมาจากร่างเธอ เพื่อนๆพาร่างพลอยไปที่ห้องพยาบาล
พลอยตามร่างไปที่ห้องพยาบาลเธอไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ผีร้ายตามมาเช่นกัน มันได้แต่มองด้วยความเคียดแค้นอยู่หน้าห้องพยาบาล มันเข้าร่างพลอยไม่ได้ พระที่ห้อยคอยังคงเปล่งแสงส่องประกาย
พลอยค่อยๆนอนทับร่างตัวเองแต่รู้สึกอึดอัดยิ่งนัก ร่างกายเนื้อเธอเปลี่ยนไปมาก ซูบผอมเพราะถูกผีบ้ากลืนกิน เธอนอนทับร่างจนอึดอัดแต่ก็ยังไม่สามารถเข้ากับกายเนื้อได้ พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน
ผีบ้าเริ่มพึมพำๆ พลอยรู้ว่ามันแช่ง
“หลวงพ่อจ๋าช่วยหนูด้วยพ่อจ๋า แม่จ๋า ยายจ๋า ช่วยหนูด้วย”
พลอยประนมมือนึกถึงพระพ่อ แม่และยาย
พลอย!! พลอย!! (เสียงเอก)
พลอยค่อยลืมตายังคงเวียนหัว มึนงงไปหมด ทุกอย่างเหมือนฝันไป แต่สิ่งที่ััได้คือความอบอุ่นกำแน่นที่มือของพลอย
ใช่ มือของนายเอกเพื่อนที่แสนดีนั่นเองเธอรู้ตัวทันทีว่า
เธอกลับมาได้แล้ว น้ำตาแห่งความสุขไหลซึมออกมา
พลอยปล่อยโฮ
เพื่อนๆเข้ามาปลอบ
“ครูว่าพาเพื่อนไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลก่อนนะ”
หลังจากนั้นพลอยได้ไปเจอแม่และยายที่โรงพยาบาลพลอยเล่าให้ทุกคนฟัง ยายเริ่มดีขึ้น
ต่อมาแม่จึงตัดสินใจขายบ้าน ก่อนย้ายบ้าน เธอไม่ลืมที่จะไปไหว้ต้นไทรเก่าแก่หน้าโรงเรียนและทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ผีตนนั้น
หลังจากนั้นเธอเริ่มศึกษาธรรมะปฏิบัติธรรม สวดมนต์ ไหว้พระ และไม่มีเหตุการณ์เลวร้ายเกิดขึ้นกับเธออีกต่อไป
2K
