เพชรไม่เคยคิดว่าชีวิตจะเปลี่ยนจาก “หลบสายตา” กลายเป็ “ยืนข้างเขา” อย่างเปิดเผยได้ในระยะเวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์
แต่เธอก็รู้ดี — การยืนแบบนี้ ไม่มีทางรอดจากสายตาโลกไปได้นาน
และมันก็เกิดขึ้นเร็วกว่าที่เธอคิด
วันหนึ่งหลังคลาส
เสียงกระซิบเริ่มดังอีกครั้ง
แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงซุบซิบจากนักศึกษา
...แต่เป็จาก “ผู้บริหารคณะ”
> “คุณคิรินมีความสัมพันธ์กับนักศึกษาหญิงปี 4 ที่อยู่ในชั้นเรียนที่รับผิดชอบ...ซึ่งขัดกับจรรยาบรรณสถาบัน”
จดหมายสอบสวนถูกส่งตรงถึงมือเขา
และข่าวลือก็แพร่กระจายไวกว่าไฟลามทุ่ง
เพชรได้รับข้อความจากคิรินตอนเกือบเที่ยงคืน
> “ผมจะลาออก”
เธออ่านข้อความนั้นซ้ำสามครั้ง
หัวใจเธอเต้นช้าลงอย่างประหลาด
เธอรีบโทรกลับ
ปลายสายเงียบสักพัก ก่อนเสียงเขาจะตอบ
“ผมไม่อยากให้คุณต้องรับคำว่า 'นอนกับอาจารย์จนได้เกรด' ไปตลอดชีวิต”
“ผมไม่เสียใจเลยที่รักคุณ...แต่ผมจะเสียใจ ถ้าความรักนี้ทำลายคุณ”
เสียงเขาสั่น
และเธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่เพราะกลัว...แต่มันคือความเจ็บที่ต้องเลือกเดินออกเอง ทั้งที่ยังรักอยู่เต็มหัวใจ
> “อย่าเพิ่งพูดอะไร...รอฉันพรุ่งนี้”
เขาเงียบ ก่อนตอบรับเบา ๆ
> “จะรอ”
วันรุ่งขึ้น
เพชรแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาสะอาดเรียบ
รวบผมให้เรียบร้อยที่สุด
แล้วเดินเข้าไปในห้องประชุมของคณะ พร้อมเอกสารหนึ่งฉบับในมือ
เอกสารลาออก
ของเธอเอง
> “ถ้าอาจารย์คิรินต้องลาออกเพราะความสัมพันธ์นี้...ฉันก็ไม่ขออยู่ในสถาบันที่ลงโทษความรักด้วยตรรกะที่ไม่ยุติธรรม”
เสียงในห้องประชุมเงียบ
คณบดีนิ่ง
แต่ดวงตาทุกคู่เริ่มไหว
เธอพูดช้า ๆ
ไม่เสียงดัง
แต่ทุกคำหนักแน่น
> “ฉันไม่เคยใช้ความสัมพันธ์นี้เพื่อผลประโยชน์”
“ฉันแค่รักคนคนหนึ่ง...ที่บังเอิญมาอยู่ในฐานะที่สังคมไม่อนุญาตให้รัก”
เสียงฝนตกหนักในคืนวันลา
เพชรนั่งเงียบอยู่ในห้องคิริน เขาวางกล่องเก็บของบนโต๊ะ
ใบหน้าเขานิ่ง แต่แววตา...เหมือนคนกำลังจะทิ้งบางอย่างที่รักที่สุด
“ฉันไม่ยอมให้คุณลาออกอยู่คนเดียว”
เธอพูดเบา ๆ
เขาหยุดมือ หันมามองเธอ
แต่ก่อนจะพูดอะไร ประตูห้องเขาก็ถูกเคาะแรงจนะเื
เขาลุกไปเปิด
แล้วใบหน้าเขาก็เปลี่ยนทันที
“เอม...”
เสียงเขาแหบเล็กน้อย
เพชรลุกตามไป
คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือหญิงสาวในชุดสูทหรู ดวงตาคม ผมตรงประบ่า
เอม — แฟนเก่าเขาที่เคยฆ่าตัวตายไม่สำเร็จ และถูกครอบครัวส่งไปรักษาตัวต่างประเทศ
ตอนนี้...เธอกลับมาแล้ว
> “แกคิดจะเริ่มต้นใหม่กับเด็กนักศึกษาเหรอ?”
เสียงเอมเยาะเย้ย
> “ฉันจะบอกให้ทุกคนรู้ว่าแกเคยนอนกับฉันตอนยังไม่เลิกกัน แล้วทิ้งฉันจนฉันเกือบตาย!”
เพชรใ
คิรินหน้าเสีย
แต่เขาพูดด้วยเสียงนิ่งที่สุดในชีวิต
> “หยุดเถอะเอม ฉันไม่เคยทิ้งเธอ...ฉันแค่เลือกจะไม่ฝืนให้เธออยู่กับคนที่ไม่รัก”
เอมสะบัดหน้า แล้วเดินจากไป
เพชรนั่งนิ่งบนเตียง
เขานั่งลงข้าง ๆ เธอ
มือเขาแตะมือเธอเบา ๆ
> “คุณเชื่อผมไหม?”
เธอไม่ตอบ
แต่เธอหันไปจูบเขาเอง
เขาโน้มตัวทับลงมาเบา ๆ
ริมฝีปากบดจูบกันอย่างลึกซึ้ง ฝนยังคงตกนอกหน้าต่าง แต่ภายในห้อง...เต็มไปด้วยไอร้อนจากกายสองคน
เสื้อผ้าถูกถอดช้า ๆ
ไม่มีความเร่งรีบ
แต่ละชิ้นเหมือนสลัดความกลัว ความไม่เข้าใจ และทุกอย่างที่ยังค้างคา
เขาก้มจูบกลางอกเธอ
ลากลิ้นลงหน้าท้อง
แล้วใช้มือแหวกเรียวขาเธอออก
> “ขอเข้าไป...ในแบบที่คุณไม่ต้องป้องกัน”
“ไม่ใช่เพราะผมอยากปล่อยในตัวคุณ...แต่เพราะผมอยากอยู่ในคุณ ‘จริงๆ’”
เธอกลืนน้ำลาย
พยักหน้าช้า ๆ
เขาสอดแก่นกายเข้ามาช้า ๆ
เปลือยเปล่า ไม่มีอะไรกั้นกลาง
และมันคือครั้งแรก...ที่เธอรู้สึกว่า “เขาอยู่ในตัวเธอทั้งหมด” จริง ๆ
จังหวะการขยับของเขาช้า ลึก
เขากระซิบชื่อเธอทุกครั้งที่กระแทก
และเธอก็จิกแผ่นหลังเขาแน่น ร้องไห้ไปด้วย ขยับสะโพกรับเขาไปด้วย
> “คุณเป็คนแรก...ที่ฉันยอมให้เข้ามาทุกอย่างขนาดนี้”
เขากระแทกลึกครั้งสุดท้าย
ก่อนจะปล่อยน้ำอุ่นพุ่งทะลักเข้าในตัวเธอ
ทั้งที่เขาเคยไม่เคยยอมใคร
แต่กับเธอ...เขายอมหมด
หลังจากร่างกายแแ่กันโดยไม่มีแม้แต่เศษกั้นกลาง
เพชรนอนพิงอกเขา เงียบ เหมือนโลกหยุดหายใจ
เสียงฝนหยุดไปนานแล้ว แต่เสียงหัวใจของเขาใต้หูเธอ...ยังเต้น
เขากอดเธอไว้แน่น ไม่พูดอะไร
มีเพียงลมหายใจสม่ำเสมอ
และอุณหภูมิที่อบอุ่นอย่างมั่นคง
เธอกระซิบเบา ๆ
> “ถ้าฉันจะไม่เรียนต่อ ถ้าฉันลาออกจากทุกอย่าง...คุณยังอยากอยู่กับฉันไหม”
เขาจูบหน้าผากเธอ
> “ผมไม่ได้เลือกคุณเพราะสถานะของคุณ
ผมเลือกคุณ...เพราะคุณคือบ้านของผม”
เธอกำมือเขาแน่น
เหมือนกอดทุกคำที่เขาพูดเข้าไว้ในหัวใจ
หลายเดือนผ่านไป
เพชรไม่ได้ลาออก
แต่ย้ายออกจากคณะนั้น ไปสมัครเรียนต่อที่คณะอื่น โดยไม่บอกใคร
ไม่มีข่าว ไม่มีแถลง
แค่หายไปเงียบ ๆ แล้วเริ่มต้นใหม่...กับเขา
ส่วนคิริน — เขายังคงเป็อาจารย์อิสระ
แต่หันไปเปิดคลินิกบำบัดจิตแบบส่วนตัว
และไม่มีใครรู้ว่า...เขาใช้ห้องทำงานหลังคลินิก
เป็ที่เขียนบทความและจดหมายรักถึงใครบางคนในทุกวัน
วันรับปริญญา
เพชรในชุดครุยยืนอยู่ท่ามกลางเพื่อนเก่าและครอบครัว
เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า สูดลมหายใจเต็มปอด
เธอไม่ได้หนีอะไรอีกแล้ว
เธอไม่ใช่คนที่กลัวรักอีกต่อไป
> “เพชร”
เสียงคุ้นเคยดังจากข้างหลัง
เธอหันไป แล้วก็เห็นเขา — คิริน ในเสื้อเชิ้ตขาวธรรมดา
แต่ในมือเขา...มีกล่องเล็กสีดำหนึ่งกล่อง
เธอยิ้ม
น้ำตาคลอทันที
> “คุณจะทำอะไร”
เขาไม่ได้พูด
แค่เปิดกล่องนั้น
ในนั้นไม่มีแหวนเพชร
มีเพียงแหวนเงินวงบาง แกะสลักคำว่า:
> “Not Just One Night”
> “ผมไม่อยากเป็แค่หนึ่งคืนในชีวิตคุณ”
“ผมอยากเป็ทุกคืน...ไปจนถึงคืนสุดท้าย”
เธอกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลลงมาเต็มหน้า
ก่อนจะพยักหน้า
แล้วสวมแหวนวงนั้นเข้านิ้วนางข้างซ้าย...ด้วยมือตัวเอง
จบบริบูรณ์
> จากไฟราคะ...สู่ไฟรัก
จากหนึ่งคืน...สู่ทั้งชีวิต
1K
