กรุ๊งกริ๊ง
เสียงสัญญาณอัตโนมัติบ่งบอกว่ามีลูกค้าเข้ามาในร้านร้านขายของแห่งนี้เป็ร้านเล็ก ๆอยู่กลางเมืองท่ามกลางร้านสะดวกซื้อครบวงจรมากมายที่รายล้อมอยู่แต่ร้านยังมีกำไรแม้จะไม่มากก็ตาม เ้าของตัวจริงเปิดร้านเพื่อหวังอำนวยความสะดวกให้กับลูกบ้านที่เช่าห้องอยู่ข้างบนเป็หลักทั้งร้านมีพนักงานอยู่สองคนสลับกันทำงานเพราะลูกค้าไม่ได้เยอะเลยไม่เหนื่อยมากค่าแรงก็พอให้อยู่ได้เดือนชนเดือน
“ทั้งหมดแปดสิบบาทครับ”เสียงหวานใสเอ่ยกับลูกค้าชายหญิงคู่หนึ่ง
ฝ่ายชายหยิบกระเป๋าเงินออกมาควักแบงก์ร้อยจ่ายหญิงสาวข้าง ๆ รับของจากพนักงานใบหน้าเธอดูมีความไม่พอใจเอามาก ๆไม่รู้ทั้งคู่ทะเลาะกันมาหรือเปล่า
“เงินทอนครับ”
ลูกค้าหนุ่มรับเงินทอนไปแบบไม่ได้กล่าวอะไรและเดินออกไปพร้อมหญิงสาวตอนนั้นก็มีบางคนสวนเข้ามาในร้าน สภาพที่ร่างกายเปียกไปด้วยฝนดูจากชุดที่สวมใส่น่าจะเป็พนักงานออฟฟิศแถว ๆ นี้ใส่สูทผูกไทดูดีเกินกว่าจะเข้ามาในร้านโทรม ๆ แบบนี้
แต่ไม่ว่าลูกค้าเป็ใครเขาก็ต้อนรับเหมือนกันทุกคน
“สวัสดีครับ”
“ขอทิชชูหน่อย”
ร่างสูงตรงหน้าแบมือเพื่อให้พนักงานที่ยืนนิ่งหยิบทิชชูให้เขา้าซับน้ำฝนออกจากชุดตัวเอง ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ที่ตัวชื้น ๆ แบบนี้
“ถ้าจะซับชุดคุณผมแนะนำให้ใช้ผ้าดีกว่าครับใช้ทิชชูมันจะเป็ขุยติดชุดเอานะครับ” เขาแนะนำ
“งั้นเหรอเปลี่ยนเป็ผ้าก็ได้มีใช่ไหม” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยกับพนักงานตัวเล็กเขามองคนที่ตัวเล็กกว่ามากที่มีท่าทีแปลกกว่าหลายคนที่เขาเคยเจอ
ส่วนใหญ่พวกโอเมก้าที่เจอเขาจะตัวเกร็งประหม่า กลัวแต่กับคนตรงหน้ามีท่าทีที่เฉยมากทำให้เขาไม่ค่อยแน่ใจว่าอีกฝ่ายเป็เบต้าหรือโอเมก้ากันแน่ทั้งที่กลิ่นแรกที่เข้ามาในโสตประสาทการรับรู้เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายเป็โอเมก้าก็ตามแต่กลับมีท่าทีนิ่งเฉยพูดคุยด้วยอย่างเป็ธรรมชาติ
“ที่ร้านไม่มีขายแต่ถ้าคุณไม่รังเกียจใช้ผ้าเช็ดหน้าผมได้นะครับ”
มือใหญ่ยอมรับผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินมาไว้ในมือและส่งเงินให้อีกฝ่ายด้วยแบงก์ห้าร้อย
“ไม่เป็ไรครับคุณเอาไปเลยก็ได้หรือใช้เสร็จจะทิ้งหรือคืนผมก็ได้เหมือนกันครับ”เด็กตรงหน้ายิ้มกว้าง ช่างเป็รอยยิ้มที่ทำให้เขาสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก
กรุ๊งกริ๊ง
“ขออภัยครับคุณเจิงเชิญขึ้นรถได้ครับ”
ทั้งพนักงานและลูกค้าตัวสูงหันมองคนเข้ามาใหม่เขาแต่งตัวดูดีค้อมหัวต่ำให้ร่างสูงด้วยความนอบน้อมคนตัวสูงไม่ได้ตอบรับอะไรเพียงแค่เดินผ่านคน ๆ นั้นออกไปจากร้านพร้อมผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินในมือ
พนักงานตัวน้อยถอนหายใจกลืนน้ำลายแล้วค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลงกับพื้นหลังเคาน์เตอร์คิดเงินดวงตาใสเริ่มเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
กรุ๊งกริ๊ง
“อ้าวพี่นิวอยู่หลังร้านเหรอ พี่นิว พี่...” เสียงสดใสร้องเรียกคนอายุมากกว่าเพียงสองปี
พอจะเดินไปหลังร้านเพราะคิดว่าอีกคนคงไปเอาของมาเติมหูกลับได้ยินเสียงสะอื้นแว่ว ๆ ทำเอาขนลุกซู่สองมือยกขึ้นลูบแขนตัวเองมองบรรยากาศเงียบเชียบไปทั่ว จะว่าไปกลางคืนที่ไม่ค่อยมีผู้คนเดินผ่านมันก็น่ากลัวเหมือนกันนะได้ข่าวมาว่าหอพักใกล้ ๆ เพิ่งมีคนฆ่าตัวตายยิ่งทำให้สมองของเขาคิดไปไกล
“ออยพะ พี่อยู่นี่”
“เห้ยอย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย” สติของเขาเริ่มหลอนได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเอง
“ไอ้ออยพี่เองไม่ใช่ผีฮึก”
“เอ้าพี่นิวแล้วนั่นร้องไห้ทำไมใครทำอะไรพี่ ลูกค้าเหรอ”เขารีบเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ทันที
“ไม่ใช่เมื่อกี้มีอัลฟ่าเข้ามาออร่าเขากดดันทำเอาพี่กลัวไปหมด”แต่ต้องทำเป็นิ่งเพราะอยู่ในหน้าที่จะให้หนีหรือไม่บริการก็ไม่ได้
“ไม่เป็ไรนะพี่พี่เก่งมากผมมาเปลี่ยนกะแล้วพี่กลับบ้านเลยครับ” ออยปลอบใจเพื่อนร่วมงาน
นิวพยักหน้าก่อนจะหายเข้าไปหลังร้านเพื่อเปลี่ยนชุดเก็บของกลับบ้านร่างผอมบางเดินออกมาโบกรถสาธารณะข้อดีของเมืองหลวงคงจะเป็เื่นี้ที่แม้ว่าจะดึกแค่ไหนก็ยังพอมีรถให้นั่งกลับบ้าน
ภายในบ้านมืดสนิทปกติเวลานี้ป้าของเขายังไม่น่าจะนอนถึงแม้จะนอนก็ต้องเปิดไฟหน้าบ้านทิ้งไว้สักดวงนิวเปิดประตูรั้วเข้าไปและต้องแปลกใจเพราะมันไม่ได้ล็อกเท่ากับว่าป้าเขาอยู่ในบ้านแล้วความคิดก็พุ่งเข้ามาในหัวทำให้ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที
“ป้าแดง”นิวกลัวว่าป้าอาจจะเกิดอุบัติเหตุล้มหรืออะไรพวกนั้น
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในบ้านไฟกลับสว่างแล้วปรากฏร่างของคนแปลกหน้าสี่คนผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาน่ากลัวรีบเข้ามาจับแขนของนิวไว้ทั้งซ้ายและขวา
“เฮ้ยพวกพี่เป็ใครเข้ามาในบ้านผมได้ยังไง แล้วป้าผมละ” นิวมองหาผู้เป็ป้าไปทั่ว
“ป้าน้องหนีไปแล้วไม่รู้เหรอมันขายน้องใช้หนี้ให้เ้านายพี่ แล้วยังได้เงินเพิ่มหอบหนีไปไกลล่ะ”
“ขายอะไรพี่พูดเื่อะไรเนี่ย”
“เอาตัวมันไปหานายน้องไปคุยกับนายพี่เองแล้วกัน”
ร่างบางถูกยกลอยขึ้นเหนือพื้นพาขึ้นรถตู้สีดำดูน่ากลัวนิวนั่งตัวสั่นน้ำตาคลอไปตลอดทาง หัวใจก็เต้นแรงคล้ายจะหัวใจวายยังดีที่คนพวกนี้ไม่ทำร้ายร่างกายของเขารถตู้แล่นออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ จากบ้านของนิว และจอดสนิทที่หลังตึกสูง
นิวถูกดึงให้เดินตามเข้าไปในลิฟต์สถานที่ดูดีถูกตกแต่งอย่างประณีตระยิบระยับด้วยสีทอง
“เข้าไป”
ประตูถูกเปิดออกนิวถูกดันหลังให้เข้าไปข้างในอย่างไม่เต็มใจนักเขาได้กลิ่นของอัลฟ่าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังอย่างดีหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ลูกน้องที่เหลือมีทั้งเบต้าและโอเมก้า
“นี้เหรอหลานของป้าแดงที่มันบอกว่าเอามาแลกกับหนี้และก็เงิน”เสียงแหบเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงดูแคลน
“ครับ”
“หน้าตาดีใช้ได้ที่กูยอมให้เงินมันไปตั้งหนึ่งล้านเพราะเห็นว่าหลานมันยังไม่เคยผ่านมือใครมา”สากุลได้รับคำสั่งจากลูกค้า VIP ให้หาโอเมก้าบริสุทธิ์ประจวบเหมาะกับป้าแดงเป็หนี้ในบ่อนของเขาจนไม่มีปัญญาหามาคืนเลยเสนอให้เอาหลานชายมาทำงานใช้หนี้ พอได้รู้ว่าตรงตามความ้าเขาเลยเพิ่มเงินให้
“ทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะกักขังหน่วงเหนี่ยว บังคับ แล้ว ๆ” เสียงเล็กเอ่ยออกมาอย่างสั่นเครือ
“หึมึงเอาสัญญาให้มันอ่าน” เขาสั่งลูกน้อง
ดวงตากลมโตกวาดมองอ่านสัญญาจ้างอย่างละเอียดแม้จะไม่มีตรงไหนเอาเปรียบเพราะเขายังได้ค่าเปอร์เซ็นต์จากการทำงานในแต่ละครั้งแต่มันไม่ใช่สิ่งที่เขา้าจะทำมันก็เป็การบังคับอยู่ดี
“มึงจะไม่เซ็นก็ได้นะแต่กูจะให้ลูกน้องไปล่าป้ามึงหาเงินมาคืน” เขาไม่ได้ขู่เพราะถ้าเด็กตรงหน้าไม่เซ็นเท่ากับป้าแดงต้องเอาเงินทั้งหมดพร้อมทั้งหนี้มาคืนเขา
“เอายังไงกูไม่มีเวลามารอมึงหรอกนะ เพราะถ้ามึงไม่ทำกูต้องไปหาคนใหม่เสียเวลา”
มือเล็กหยิบปากกาขึ้นมาด้วยความสั่นกลัวการตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เลวร้ายเสียยิ่งกว่านั่งอยู่ในงานศพของพ่อกับแม่เสียอีกป้าเป็ผู้มีบุญคุณของเขาต่อจากพ่อแม่เพราะรับเลี้ยงดูเขาั้แ่สิบสองแม้จะไม่ได้สุขสบายแต่มันดีกว่าที่เขาต้องไปเร่ร่อนไม่มีบ้านอยู่
เขาจะถือว่ามันคือการตอบแทนบุญคุณครั้งสุดท้าย
มือเล็กจรดปากกาเซ็นยินยอมทำงานเป็เวลาสองปีนิวได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็อะไรแค่สองปีเอง
“ดีมากพามันไปหาเจ้ได้เลย”
ครั้งนี้ลูกน้องของสากุลไม่ได้บังคับให้เดินทำเพียงนำไปเท่านั้นนิวเดินตามไปอย่างเลื่อนลอยไร้แรงหัวใจชาหนึบเมื่อรู้ว่าตัวเองต้องเผชิญกับสิ่งใด
“ขออนุญาตครับเจ้”
เมื่อเสียงข้างในเอ่ยอนุญาตประตูสีน้ำตาลเข้มก็ถูกเปิดออก ข้างในเป็ห้องกว้างที่เต็มไปด้วยชุดต่าง ๆและกระจกที่ถูกจับจองโดยคนมากมาย มันเยอะเสียจนไม่แน่ใจว่าใครเป็เบต้าหรือโอเมก้าบ้าง
“ใครเด็กใหม่เหรอ” นรินภรรยาแสนสวยของสากุลเอ่ยถามลูกน้อง
“ครับเด็กของแขกพิเศษที่นายใหญ่หาไว้ต้อนรับพรุ่งนี้ครับ”
“เหรออือน่าตาดีใช้ได้เลยนะยังไม่เคยมีอะไรกับใครใช่ไหม” คำถามตรง ๆ ถูกถามออกมา
นิวพยักหน้าเขาััได้ว่าอัลฟ่าคนนี้ดูท่าทางใจดีจนทำให้รู้สึกสบายใจที่อยู่ใกล้
“เฟื่องหยิบยาคุมแบบฉีดให้เจ้หน่อย”
เธอจับมือนิวแล้วพาไปนั่งที่โซฟาเมื่อได้รับของที่้าก็จัดการถกแขนเสื้อของนิวขึ้น เธอยิ้มก่อนจะค่อย ๆกดเข็มฉีดยาลงบน่ต้นแขน ความเจ็บแล่นปราดจนนิวเม้มปากแน่น
“ยาคุมน่ะเธอจะได้ไม่ท้องไม่ต้องห่วงมันไม่มีผลข้างเคียงอะไรที่น่ากลัวหรอกนะคลับเราใช้ยาดีที่สุดสำหรับเด็กที่ทำงานแบบนี้อยู่ได้หนึ่งเดือนมันคุมอาการฮีทของเธอด้วย” เธอติดปลาสเตอร์ให้เป็อันจบ
“พาไปห้องพักพรุ่งนี้ถึงเริ่มงานนอนพักทำใจให้สงบ”
นิวไม่แน่ใจว่าตัวเองจะทำแบบนั้นได้หรือเปล่าทำใจให้สงบกับเื่ที่ต้องขายตัวงั้นเหรอไม่ใช่สิเขาขายมันแล้วต่างหากเพียงแค่ยังไม่ได้เริ่มงานเท่านั้นเอง
เขาหวังเพียงอย่างเดียวไม่ให้เจออะไรที่เลวร้ายไปมากกว่านี้
ภายในห้องพักไม่ได้แย่เป็ห้องสำหรับคนเดียวมีเตียงห้องน้ำในตัวพี่ที่พามาเป็คนดูแลหอพักบอกว่าถ้าหิวให้ลงไปชั้นสองเป็ห้องอาหารและห้องกิจกรรมต่างๆ ทุกคนใช้ได้ตามสบาย ส่วนพวกเสื้อผ้าของใช้ถูกเตรียมไว้ให้แล้วในห้องถ้าอยากซื้อของเพิ่มสามารถออกไปซื้อได้ที่นี่ให้อิสระเพียงแต่ห้ามหนีถ้าเซ็นสัญญาชัดเจน
นิวไม่ได้คิดจะหนีอยู่แล้วเพราะหากหนีคนที่โดนลากกลับมาคงเป็ป้าของเขาในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ยอมรับชะตากรรม
565
![Night Chaos รัตติกาลอลหม่าน [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/a00758c5a9238fd412288e2535f1fe0c.webp)
