บทที่ 11 พบอาจารย์ครั้งแรก
“พี่สะใภ้!”
คอและหูของลู่จิ่วอันกลายเป็สีแดงด้วยความเขินอาย
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเตร็ดเตร่ตลอดทั้งเช้าโดยที่มีรอยจูบประทับอยู่อย่างเด่นชัด
“จะเป็ไรไปเล่า” สะใภ้อ้วนค้านอย่างไม่เห็นด้วย “เธอก็แค่ผิวบาง แต่ถ้าเธออายละก็ จะยืมแป้งผัดหน้าของฉันก็ได้นะ”
สะใภ้อ้วนยื่นตลับแป้งที่ตัวเองหวงแหนนักหนาให้กับลู่จิ่วอัน
หญิงสาวรับมาโดยไม่เกรงใจ เธอใช้พัฟแตะไปที่แป้งเล็กน้อย จากนั้นก็ตบลงไปเบา ๆ ที่รอยจูบบนต้นคอเพื่อทำให้มันดูจางลง
“ขอบคุณนะคะพี่สะใภ้” ลู่จิ่วอันคิดว่าคงต้องซื้อกระจกไว้สักบาน เหตุการณ์น่าอายเช่นนี้จะต้องไม่เกิดขึ้นอีก “พี่สะใภ้รู้จักใครในศูนย์อนุรักษ์ที่ก่อเตาเป็บ้างไหมคะ? แล้วฉันก็อยากได้ช่างไม้ด้วย”
“เตาที่บ้านเธอพังงั้นเหรอ?” สะใภ้อ้วนถาม
“เตาที่บ้านฉันมีควันรั่วไปทั่ว เมื่อคืนฉันเลยเอาโคลนมาอุดแก้ขัดไปก่อน แต่จะทำอาหารทีก็ต้องใช้เตา คงแก้ขัดไปตลอดไม่ได้”
“คนก่อเตาน่ะมี แต่ตาแก่นั่นเป็พวกหัวแข็ง ไม่ยอมทำให้ใครง่าย ๆ น่ะสิ” สะใภ้อ้วนเปิดร้านขายของชำ เธอจึงรู้ทุกเื่ กระทั่งรู้จักทุกคนที่อยู่ในศูนย์อนุรักษ์เป็อย่างดี และมีแค่เธอเท่านั้นที่จะมีคำตอบให้ลู่จิ่วอัน “แล้วเธออยากได้ช่างไม้ไปทำอะไรล่ะ?”
ลู่จิ่วอันบอกในสิ่งที่เธอ้า
สะใภ้อ้วนตบต้นขาพร้อมกับพูดอย่างกระตือรือร้น “บังเอิญจริงเชียว เมื่อไม่นานมานี้มีคนเตรียมของไว้ขึ้นบ้านใหม่ แต่ดันเกิดเื่ขึ้นเสียก่อน งานแต่งก็เลยถูกยกเลิก ตอนนี้ข้าวของกองอยู่ที่บ้านช่างไม้เฉิน ถ้าเธอไม่รังเกียจฉันจะพาไปดู”
“พี่สะใภ้ บอกตามตรงนะคะ ฉันไม่มีครอบครัวให้พึ่งพาอาศัย เซี่ยอวิ้นหนิงก็เป็คนหาเงินเข้าบ้านคนเดียว ขอแค่ราคาสมเหตุสมผล ฉันก็ไม่เกี่ยงค่ะ”
“จิ่วอัน เธอเป็คนเปิดเผย ฉันไม่โกหกเธออยู่แล้ว” ในเมื่อมีคนขอความช่วยเหลือ สะใภ้อ้วนก็ไม่ใคร่ให้อีกฝ่ายต้องรู้สึกคับข้องใจ “เดิมทีของใช้ขึ้นบ้านใหม่พวกนั้นก็เป็ของบ้านที่พวกเธออาศัยอยู่นั่นแหละ ทุกชิ้นสร้างตามขนาดของบ้านหลังนั้น แต่ผู้ชายดันถูกจับไปเสียก่อนเพราะไปก่อคดีเข้า…”
หมายความว่ามันอาจจะไม่เป็มงคลไปสักหน่อย
ลู่จิ่วอันเป็พวกวัตถุนิยมผู้ยึดมั่นในหลักการ ในโลกใบนี้ยังมีอะไรน่ากลัวไปกว่า ‘ความยากจน’ ด้วยหรือ?
ขณะเดียวกันนั้น หญิงสาวก็เข้าใจในทันทีว่าเหตุใดถึงมีวัชพืชหยั่งรากลึกเช่นนั้นในสวนหลังบ้านเมื่อวานนี้
อีกทั้งรู้ด้วยว่าทำไมถึงมีข้าวของเครื่องใช้ในบ้านบางส่วนถูกทิ้งร้างเอาไว้
คงเพราะรีบร้อนจากไป จึงนำติดตัวไปแค่ของสำคัญ
“พี่สะใภ้ ฉันไม่เชื่อเื่พวกนี้หรอกค่ะ ตราบใดที่คนสองคนขยันทำมาหากินและซื่อสัตย์ต่อกัน ต่อให้ยากจนสักแค่ไหนชีวิตก็มีความสุข เซี่ยอวิ้นหนิงเป็คนทำงานหาเงิน แถมพวกเรายังต้องซื้อของเข้าบ้าน อะไรที่ประหยัดได้ฉันก็อยากประหยัด”
“งั้นตามมาสิ ฉันจะพาเธอไปที่นั่น”
สะใภ้อ้วนวางแป้งทอดลงบนโต๊ะและปัดไม้ปัดมือ จากนั้นก็ไขกุญแจล็อกประตูบ้าน และพาลู่จิ่วอันไปยังบ้านช่างไม้
ลูกชายของช่างไม้เฉินก็ทำงานในศูนย์อนุรักษ์เช่นกัน ส่วนช่างไม้เฉินกับภรรยาก็ตามมาอาศัยอยู่ที่นี่กับลูกชายเพื่อใช้ชีวิตในยามเกษียณ
ที่แห่งนี้มีท่อนไม้อยู่เป็จำนวนมาก ช่างไม้เฉินเองก็ไม่อยู่เฉยและเริ่มหาเลี้ยงชีพโดยการทำงานเป็ช่างไม้ที่ศูนย์อนุรักษ์
ทักษะงานไม้ของลุงเฉินเรียกได้ว่ายอดเยี่ยม หากว่าผู้คนที่ศูนย์อนุรักษ์ยวนยางฉือ้าสิ่งใดก็จะนึกถึงเขาเป็คนแรก
“ลุงเฉิน ลุงเฉิน”
ลุงเฉินชะโงกหน้าออกมาจากโรงเก็บไม้ เมื่อเห็นว่าเป็สะใภ้อ้วนก็ะโตอบอย่างมีมารยาท “สะใภ้อ้วน กินอะไรมาหรือยังล่ะ?”
“ฉันกินข้าวเช้ามาแล้ว” หลังจากกล่าวทักทายเพียงสองประโยค สะใภ้อ้วนก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอบอกจุดประสงค์ที่มาที่นี่ทันที “น้องสาวฉันเพิ่งย้ายมา อยากซื้อพวกเครื่องเรือนเข้าบ้านสักหน่อย ฉันจำได้ว่าลุงเฉินมีที่ทำเสร็จแล้วอยู่หนึ่งชุดใช่หรือเปล่า?”
ลุงเฉินมีรูปร่างอ้วนท้วนนิดหน่อย เมื่อเขาได้ฟังดังนั้นก็รีบพูดขึ้นทันที “แล้วแม่หนูรู้เื่นั้นหรือเปล่าล่ะ?”
ลู่จิ่วอันถอนสายตาหยั่งเชิงพร้อมกับตอบด้วยรอยยิ้ม “พี่สะใภ้เล่าให้ฉันฟังแล้วล่ะค่ะ ฉันไม่ถือเื่นั้น”
“ฉันเก็บเครื่องเรือนไว้ในห้องนี้ เธอเข้ามาดูก่อนสิ”
ลุงเฉินเดินนำลู่จิ่วอันเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยเครื่องเรือน
ตู้ครัว โต๊ะเก้าอี้ และเตียงนอน ล้วนมีให้เลือกพร้อมสรรพ
เพียงแต่เครื่องเรือนพวกนี้เป็แบบที่ยังไม่ได้ลงสี
สิ่งนี้ตรงกับความ้าของลู่จิ่วอัน โดยส่วนตัวแล้วเธอไม่ชอบของสีฉูดฉาดเท่าใดนัก
ลุงเฉินแนะนำต่อ “แม่หนู ฉันใช้แต่วัสดุอย่างดี เธอดูที่ขอบกับมุมนี่สิ ทั้งด้านนอกและด้านในไม่มีเสี้ยนแม้แต่นิดเดียว เหลือก็แต่ยังไม่ได้ทาสี ถ้าเธอจะเอาจริง ๆ ฉันจะทาสีให้ตอนนี้เลย”
ลู่จิ่วอันคิดว่าถ้าใช้น้ำมันเคลือบเงาทาลงไปสักหน่อยก็จะได้สไตล์ไม้ธรรมชาติกำลังดี
“ลุงเฉินมีน้ำมันเคลือบเงาหรือเปล่าคะ?”
“มีสิ”
ลุงเฉินเสริมต่อ “แต่ตอนนี้ใคร ๆ ก็ทาสีแดงชาดกันทั้งนั้นแหละ”
“ฉันชอบแบบเคลือบเงาค่ะ” ลู่จิ่วอันกวาดสายตาไปรอบ ๆ ก็พบว่าถูกใจเธอทีเดียว “ทั้งหมดนี้ราคาเท่าไรคะ?”
“เธอเป็น้องของสะใภ้อ้วน แถมยังจริงใจ ฉันไม่คิดแพงหรอก เครื่องเรือนทุกชิ้นในห้องนี้ ฉันคิดราคาเท่านี้พอ”
สะใภ้อ้วนพูดขึ้นหลังจากที่เห็นลุงเฉินชูจำนวนเงิน “ลุงเฉิน ลดหน่อยสิ เธอกับสามีเพิ่งจะย้ายเข้ามา ต้องซื้อทุกอย่างใหม่หมด ลดอีกหน่อยเถอะนะ”
“งั้นฉันคิดเท่านี้”
ลุงเฉินเป็คนตรงไปตรงมา เขาลดราคาให้ลู่จิ่วอันอีกเล็กน้อย
ซื้อเครื่องเรือนชุดใหญ่ในราคาแค่ 45 หยวน เธอได้กำไรเห็น ๆ
“ตกลงค่ะลุงเฉิน ฉันเห็นว่าวันนี้อากาศดี ถ้าลุงเคลือบเงาให้ตอนนี้ แล้วฉันค่อยมารับตอนเย็นได้ไหมคะ?”
“ไม่มีปัญหา”
ลุงเฉินเป็คนใจกว้าง ลู่จิ่วอันเองก็ใช่ว่าจะตระหนี่ขี้เหนียว เธอยื่นเงินให้ลุงเฉิน
ชายแก่ทอนเงินพร้อมกับเขียนใบเสร็จให้เธอ ในนั้นเขียนไว้หากว่าภายในหนึ่งปีสินค้าเกิดความเสียหาย เขาจะซ่อมให้โดยไม่คิดเงิน
“ลุงเฉิน ต่อไปถ้าฉันอยากได้งานไม้ ฉันมาหาลุงได้ใช่ไหมคะ?”
“ฉันยินดีต้อนรับเสมอ”
หลังจากที่เสร็จธุระแล้ว ลู่จิ่วอันและสะใภ้อ้วนก็ออกจากบ้านของช่างไม้ และไปต่อที่บ้านเล็ก ๆ หลังหนึ่งริมทะเลสาบยวนยาง
สะใภ้อ้วนเล่าเื่ราวของเขาให้ลู่จิ่วอันฟังระหว่างทาง
“จิ่วอัน อาจารย์เผยคนนี้รู้วิธีก่อเตาไฟ แล้วก็ยังเป็แพทย์แผนจีนที่ศูนย์อนุรักษ์ยวนยางของเราด้วย เพียงแต่แกมีนิสัยแปลก ๆ ไม่ค่อยต้อนรับใครเท่าไร อีกเดี๋ยวพอเจอเขาแล้วก็สุภาพหน่อยล่ะ”
“ได้ค่ะ”
บริเวณรอบบ้านตระกูลเผยปลูกพืชสมุนไพรไว้หลากหลายชนิด
เมื่อมองเข้าไปในลานบ้านก็ราวกับพบแดนสุขาวดี
ขณะที่ลู่จิ่วอันและสะใภ้อ้วนตั้งท่าจะเข้าไปข้างใน ก็จะได้ยินเสียงเรียกมาแต่ไกล “สะใภ้อ้วน~ สะใภ้อ้วน~”
สะใภ้อ้วนตอบกลับไป และหันมาพูดกับลู่จิ่วอัน “จิ่วอัน คงมีลูกค้ามาซื้อของน่ะ เดี๋ยวฉันมานะ เธอทำตัวดี ๆ ล่ะ”
“รู้แล้วค่ะ พี่สะใภ้ไปทำงานเถอะ”
เมื่อสะใภ้อ้วนไปแล้ว ลู่จิ่วอันก็เคาะประตู
ชายชราผมหงอกร่างผอมเดินออกมา เขาเหลือบมองเธอ และถามอย่างไม่สบอารมณ์ “มีธุระอะไร”
“อาจารย์เผย คุณพอจะช่วยฉันก่อเตาไฟได้ไหมคะ?”
918
![ทะลุมิติมาหมอหญิงอย่างข้าจะยิ่งใหญ่ในใต้หล้าให้ดู [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757389753_11392520.webp)
