Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        ปืนพก!

        อาวุธควบคุมที่สหพันธรัฐสั่งห้ามครอบครองอย่างเคร่งครัด

        เดิมทีควรเป็นเช่นนั้นทว่าเมื่อยุคฟื้นคืนพลังวิญญาณมาถึงเพื่อรับมือกับเหล่าสัตว์ป่ากลายพันธุ์ที่ดาหน้าเข้ามาสหพันธรัฐจึงได้ปรับเปลี่ยนกฎหมายอนุญาตให้บุคคลบางกลุ่มสามารถพกพาอาวุธขนาดเล็กอย่างปืนพกติดตัวได้

        อย่างไรก็ตามการพกพาอาวุธย่อมต้องมีใบอนุญาตพกปืน และยังต้องผ่านการทดสอบอันซับซ้อนอีกหลายด่าน

        กล่าวโดยสรุปคือ ขั้นตอนนั้นยุ่งยากยิ่งนัก

        ทว่าสำหรับคนอย่างชายสวมแว่นตาหากใช้เงินเป็นตราเบิกทางได้ ทุกอย่างย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย

        และนี่ก็เป็นหนึ่งในปรากฏการณ์ที่เกิดจากอุตสาหกรรมสีเทาของสหพันธรัฐเติบโตเฟื่องฟูราวกับดอกเห็ดที่ผุดขึ้นหลังฝนตก

        เมื่อเผชิญหน้ากับการรุกรานของพลังเหนือธรรมชาตินโยบายบางอย่างในยุคเก่าก็จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอย่างเลี่ยงไม่ได้

        อาทิเช่น กฎหมายห้ามพกอาวุธปืนหรือแม้แต่กฎหมายคุ้มครองสัตว์ป่า

        แต่ถึงอย่างนั้น...

        การคุ้มครองสัตว์ป่านับเป็นถ้อยคำที่น่าขบขันที่สุดในยุคสมัยนี้อย่างแท้จริง

        เมื่อแรกเริ่มที่พลังวิญญาณฟื้นคืน ณเขตสงวนพันธุ์สัตว์ป่าขนาดเล็กแห่งหนึ่งของสหพันธรัฐ สิ่งที่รู้จักกันในชื่อ 'หมีแพนด้า' อันเป็น 'สมบัติของชาติ'ได้เกิดการกลายพันธุ์ขึ้นอย่างเงียบเชียบ

        เมื่อมนุษย์ล่วงรู้และเริ่มทำการตอบโต้ชื่อเก่าของหมีแพนด้าก็ได้ถูกผู้คนขุดคุ้ยขึ้นมาจดจำขึ้นมาอีกครั้ง

        ‘อสูรกินเหล็ก’

        เขี้ยวเหล็กฟันทองแดงสามารถกลืนกินโลหะกระทั่งแร่ธาตุได้ขณะที่กรงเล็บแหลมคมราวมีดผ่าตัดก็สามารถฉีกกำแพงที่กักขังมันได้อย่างง่ายดาย

        กระทั่งปัจจุบันนี้หมีแพนด้ากลายพันธุ์ตัวแรกก็ยังคงเป็นปริศนา

        รู้เพียงว่ามันมุดหายเข้าไปในป่าลึกแต่ไม่ว่ามนุษย์จะสำรวจอย่างไรก็ยากที่จะค้นพบการมีอยู่ของมัน

        ผู้เชี่ยวชาญบางคนสันนิษฐานว่ามันอาจมุดเข้าไปในเหมืองแร่บางแห่งจึงสามารถป้องกันวิธีตรวจจับด้วยเทคโนโลยีของมนุษย์

        ทว่ารายละเอียดที่แน่ชัดนั้นยังไม่มีใครทราบ

        อย่างไรก็ตาม เป็นที่น่าสังเกตว่านับตั้งแต่กรณีหมีแพนด้าตัวแรกหลุดไปสหพันธรัฐได้ควบคุมหมีแพนด้ากว่าสองพันตัวเข้ามาอยู่ในการดูแลโดยกองทัพอย่างเข้มงวด

        ถึงขนาดมีข่าวลือหนาหูว่าเผ่าพันธุ์ที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูนี้อาจมีโอกาสหวนคืนสู่สมรภูมิรบอีกครั้ง

        ใช่แล้ว หวนคืนสู่สมรภูมิรบ

        ในสมัยโบราณหมีแพนด้าเคยเป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกรในสนามรบ มีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่าในยุคโบราณ ซือโหยวผู้กรำศึกทั่วทุกสารทิศก็ขี่หมีแพนด้าออกรบ

        จึงสามารถจินตนาการถึงความดุร้ายของเผ่าพันธุ์นี้ได้ไม่ยาก

        และในตอนนี้จากคำยืนยันของผู้เชี่ยวชาญบางส่วนเนื่องจากสหพันธรัฐได้ทำการฝึกฝนมาเป็นเวลานับร้อยปีเผ่าพันธุ์นี้จึงมีความผูกพันกับมนุษย์มากแม้จะเกิดการกลายพันธุ์ก็ยังมีโอกาสที่จะนำมาฝึกฝนได้

        หากสามารถฝึกฝนได้จริงหมีแพนด้ากลายพันธุ์ย่อมเป็นกำลังรบทรงอานุภาพที่สหพันธรัฐขาดไม่ได้อย่างแน่นอน

        ถึงขั้นที่ว่าสหพันธรัฐทั้งหมดอาจจะอาศัยเผ่าพันธุ์นี้พุ่งทะยานขึ้นมาเป็นมหาอำนาจอันดับหนึ่งในบรรดาร้อยประเทศของมนุษย์ในยุคแห่งวิวัฒนาการอันยิ่งใหญ่นี้ก็เป็นได้

        ....

        ในขณะนั้นท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรที่ปกคลุมไปด้วยม่านหมอก

        ชายสวมแว่นตาถือปืนพกจ้องมองเหลิ่งเฟิงที่อยู่ไม่ไกลด้วยสายตาเยือกเย็น

        เพียงแค่เขากดไกปืนเบาๆเมื่อสิ้นเสียงที่ดังขึ้น เลือดสีแดงฉานก็จะไหลทะลักออกมาจากปากแผลและไอ้สารเลวเบื้องหน้าก็จะล้มลงทันที

        แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้มีพลังเหนือธรรมชาติแต่เมื่ออยู่ต่อหน้ากระบอกปืน เขาก็ทำได้เพียงแค่สั่นสะท้านด้วยความกลัวเท่านั้น

        ชายสวมแว่นตาคิดอย่างชั่วร้ายนิ้วของเขาถึงกับวางอยู่บนไกปืนแล้ว

        ในวินาทีนั้นเอง

        “ปัง!”

        เสียงปืนอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นกลิ่นดินปืนอันเข้มข้นคละคลุ้งไปทั่ว

        “พวกคุณทำอะไรกัน!”

        ซูหู่คำรามด้วยความโมโหมือที่กำลูกซองล่าสัตว์ไว้สั่นเทาด้วยโทสะ

        ไอ้พวกงี่เง่าพวกนี้ไม่รู้จักดูสถานการณ์เลยหรืออย่างไร?

        ที่นี่คือขุนเขาแห่งหมอกนะไม่ใช่เรือนกระจกที่จะมาเล่นสนุกได้

        คิดได้ดังนั้นซูหู่ก็ตวัดสายตาอันเย็นชาไปที่ชายสวมแว่นตาอีกครั้งจนกระทั่งชายสวมแว่นตาตัวสั่นด้วยความกลัวและวางปืนพกในมือลงซูหู่จึงหันกลับไปมองเหลิ่งเฟิงและถามว่า

        “เหลิ่งเฟิง เกิดอะไรขึ้น?”

        “ลางสังหรณ์ของเชียนฉินแม่นยำมากเธอพูดว่ามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี นั่นหมายความว่าพวกเรากำลังเจอกับปัญหาใหญ่แล้ว”

        เหลิ่งเฟิงที่เคยร่วมงานกับเชียนฉินมาแล้วหลายครั้งเดินไปยืนซ้อนหลังเชียนฉินอย่างชำนาญ ทำหน้าที่อารักขาโดยไม่รอคำสั่ง

        นี่คือข้อตกลงระหว่างเขาและเชียนฉิน

        หากพบเจออันตรายเหลิ่งเฟิงจะต้องปกป้องความปลอดภัยของเธอถึงที่สุด

        และการตอบแทนย่อมคือเชียนฉินจะใช้สัมผัสที่หกอันเฉียบคมของเธอนำพาเหลิ่งเฟิงให้พ้นจากวิกฤตความตาย

        ทว่าในเวลานี้เมื่อมองไปยังหญิงสาวที่ใบหน้าซีดเผือดราวกับหวาดกลัวคิ้วของเหลิ่งเฟิงก็ขมวดแน่นเป็นปม

        ไม่เคยเห็นแบบนี้เลย

        หญิงสาวคนนี้ไม่เคยเผยสีหน้าหวาดกลัวเช่นนี้มาก่อน

        ภัยใหญ่เหรอ?

        ชายหนุ่มร่างกำยำกระชับแขนที่ใหญ่ราวต้นขากอดอกพึมพำด้วยน้ำเสียงประหลาดใจเล็กน้อย

        จากนั้น ราวกับฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้เขาก็เลียริมฝีปากและพูดอย่างตื่นเต้นว่า

        “นี่หมายความว่าเรากำลังจะเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งแล้วใช่ไหม?”

        “น่าจะใช่”

        ในเวลานั้นเหลิ่งเฟิงก็พยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

        แม้จะไม่ชอบนิสัยของชายหนุ่มร่างกำยำแต่พลังของอีกฝ่ายก็คือของจริง เชื่อถือได้มากกว่าคนบางคนเยอะ

        “ดี ดี”

        ชายหนุ่มร่างกำยำลดแขนลง และขยับแข้งขาเขากลับมีสีหน้าคาดหวัง

        มาถึงภูเขาลูกใหญ่เช่นนี้ไม่ใช่เพื่อตามหาคู่ต่อสู้ที่สามารถสู้กับเขาได้หรอกหรือ?

        และตอนนี้คู่ต่อสู้ที่ว่ากำลังจะปรากฏตัวออกมาแล้ว

        ชายหนุ่มร่างกำยำจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?

        ....

        แต่ในเวลานั้น ราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งชายหนุ่มร่างกำยำและเหลิ่งเฟิงมองหน้ากันทันทีดวงตาของพวกเขากวาดไปที่มุมหนึ่งของม่านหมอกหนาทึบ

        “ตึก ตึก ตึก...”

        ราวกับกำลังเหยียบลงบนอกของใครบางคนแม้จะยังไม่ทันได้เผยร่างออกมา แต่แรงกดดันบางๆ ก็พุ่งเข้าใส่แล้ว

        “มันมาแล้ว”

        เหลิ่งเฟิงกำมีดสั้นแน่นพร้อมกับเอ่ยเตือนเสียงต่ำ

        ในขณะเดียวกันชายหนุ่มร่างกำยำก็สูดหายใจเข้าลึก...

        “ฉันอยากรู้นักว่ามันเป็นตัวอะไรกันแน่!”

        ชายหนุ่มร่างกำยำหัวเราะร่าพลางกระทืบเท้าอย่างรุนแรง

        “ครืน!”

        พร้อมกับการสั่นสะเทือนของแผ่นดินเขากระโดดพุ่งตัวเข้าไปในม่านหมอก

        “เจ้าบ้านี่”

        ใบหน้าของเหลิ่งเฟิงแข็งค้างไปชั่วขณะแต่เมื่อเห็นชายหนุ่มร่างกำยำที่พุ่งเข้าไปในม่านหมอกโดยไม่สนใจผลที่ตามมาเขาก็กัดฟันเตรียมจะตามไปเสริม

        แต่พริบตานั้นเขาก็รู้สึกว่าแขนเสื้อถูกดึงรั้งไว้แน่น

        เมื่อก้มหน้ามองเขาก็พบว่าเชียนฉินกำลังจับแขนเสื้อของเขาไว้แน่นราวกับเด็กไร้ที่พึ่งพิง

        “ไม่ได้นะ ไม่ได้...”

        “วิ่ง พวกเราต้องรีบหนี...”

        เสียงที่ร้อนรนและตื่นตระหนกจนสั่นไปหมดทำให้เหลิ่งเฟิงและซูหู่ที่อยู่ไม่ไกลถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

        พวกเขาไม่เคยเห็นเชียนฉินแสดงท่าทีเสียขวัญเช่นนี้มาก่อนเลย