“เนื่องด้วยยามนี้บ้านเมืองสงบสุข ชีจิ๋วผ่อนปรนการตั้งด่าน เปิดทางการค้ามากมาย จึงถือโอกาสนี้ให้แม่ทัพเซียวลู่เอินกลับมายังบ้านสกุลเซียวพักผ่อนสักระยะได้ และให้รองแม่ทัพหลินเป่ารักษาการแม่ทัพแทนชั่วคราว จนกว่าจะมีราชโองการคำสั่งใหม่ จบราชโองการ”
ทั้งหมดกล่าวขึ้น
“ขอบพระทัย”
ขันทีที่เป็ตัวแทนฮ่องเต้ ยื่นราชโองการให้ลู่เอิน
“แม่ทัพเซียว ท่านทราบหรือไม่ใครทูลเสนอให้ท่านกลับ”
“กงกงโปรดแจ้ง”
“อำมาตย์เฉิน”
“อ่อ..”
“ท่านต้องระวังให้มาก”
“ขอบคุณกงกง เชิญท่านพักผ่อนก่อน แล้วกลับนครหลวงพร้อมข้า”
“ขอบคุณท่านแม่ทัพ”
“ลูฉี พาท่านกงกงและคณะไปพัก”
“กงกงเชิญ”
ลู่ฉีพาขันทีผู้แทนพระองค์และคณะไปพัก ส่วนลูเอินเดินเข้ามาที่ห้องโถงทำงาน
หนิงเอ๋อกล่าว
“คุณชาย จริงอย่างที่จดหมายนักพิราบขององค์ชายห้าว่าเลย แล้วจะเอายังไงคะ?”
“กลับนครหลวง...เ้าก็เตรียมตัวซะ”
“ข้าไปกับท่านได้เหรอ?”
“เ้าเป็สาวใช้ใกล้ชิดข้า ไม่พาเ้าไปแล้วจะให้พาใครไป ....รีบเก็บข้าวของ”
“แล้วของหลายอย่างที่ท่านเก็บไว้ที่ห้องข้าล่ะคะ?”
“ข้าจัดการเอง เ้าไปเตรียมตัวซะ”
หนิงเอ๋อรีบไปลาพวกเด็กว่าจะไม่ได้มาสอนอีกนาน ผู้คนในเมืองคิดถึงนางกันทั้งนั้น จนกระทั่ง
.....
“นี่มันอะไรเนี่ย?”
ขันทีผู้แทนพระองค์ตาเบิกโต ชาวบ้านทยอยกันมาเอาข้าวของต่างๆ ห่อมักมาให้วางบนรถม้าขนเสบียงเดินทาง
ลู่ฉีเดินมาบอก
“เรียนท่านกงกง คือนางเป็สาวใช้ใกล้ชิดท่านแม่ทัพครับ ยามว่านางก็ไปรักษาชาวบ้าน เขียนเทียบยา บ้างก็ไปสอนหนังสือ”
“อ้อ อืม..ม..ดี คุณชายของเ้า เข้าใจเลือกสาวใช้ข้างกาย ยอดคนสาวใช้ก็ต้องยอดเยี่ยม เสียดาย..นางผ่านมือแม่ทัพเซียวแล้ว”
ฟังถึงตรงนี้ ลู่ฉีใจหาย หากกงกงพอใจนางแล้วเสนอนางให้ฝ่าา มิเท่ากับต้องเข้าถวายงานเป็สนมวังในหรอกเหรอ
่แรกรอนแรมเร่งเดินทาง เข้าพักเมืองไฟกัก ก่อนผ่านช่องเขาบองหยง หลังจากผ่านช่องเขาเข้าที่ราบ ไม่แวะอำเภอซันเอี๋ยง...เร่งเดินทางผ่านอำเภอไต้เหลียง ก็ปาไปหลายวัน
ข้างหน้าคืออำเภอซวีเถียน ก่อนจะเข้านครหลวงฮูโต๋
ระหว่างใกล้จะถึงมีคนควบม้า ปิดหน้าปิดตาหลายคนมาดัก พวกเขาเตรียมต่อสู้
ลู่เอินคว้าทวนพิทักษ์ปราการของบิดาแล้วส่งกระบี่เจ็ดทิวาของตนให้หนิงเอ๋อ
“ช้าก่อนพวกท่าน ข้าไม่ได้มาร้าย ถ้าไปทางซ้ายจะพบคนที่้าให้ช่วยเหลือ”
ลู่ฉีถาม
“แล้วเราจะเชื่อพวกเ้าได้ยังไง?”
“แล้วแต่พวกท่าน ทางซ้ายข้างหน้ามีสตรีสูงศักดิ์กำลังเดือดร้อนพวกท่านทางที่ดีรีบไปช่วยนางก่อนจะสาย พวกข้าไม่สะดวกลงมือจึงต้องบอกกล่าวคนของทางการที่ใกล้ที่สุด”
ว่าจบก็ควบม้าจากกันไป
พวกเขาลองไปดู โดยแบ่งขบวนอีกกลุ่มพาขันทีผู้แทนฯไปทางขวาเพื่อตรงเข้าฮูโต๋
ข้างหน้ากลับพบสิ่งผิดปกติจริง
เป็ขบวนของชนชั้นสูงแน่ๆดูจากรถเทียมม้าที่มีการประดับอย่างดี มีทหารหลวงล้มตายและาเ็กับขันทีบางคนที่าเ็เหมือนกัน แต่ไม่ทราบนี่เป็เื่ราวใด กับดักหรือไม่หรือพวกนี้คือนกต่อ
ลู่เอินกล่าว
“ลู่ฉี”
“ครับคุณชาย”
ลู่ฉีควบม้าไปดู สักครู่รีบฮ้อม้ากลับมา
“เรียนคุณชาย แย่แล้ว องค์หญิงสามถูกโจรลักพาไป เราต้องรีบไปช่วย”
“ลู่ฉีไปกับข้า”
“ครับ”
หนิงเอ๋อะโขึ้น
“คุณชายข้าไปด้วย”
“ไม่เ้าอยู่คุ้มครองขบวนที่นี้พร้อมคนอื่นๆ”
“แต่...”
“ข้าฝากเ้าได้หรือไม่!”
“ค่ะ..คุณชาย”
........
ทางกลุ่มชายลึกลับที่ปิดหน้าตาแล้วขี่ม้า
“ไม่นึกว่าจะผิดแผนขนาดนี้ ใครจะรู้ว่าองค์หญิงใช้ทางรองที่เปลี่ยวและคับแคบ”
“ถ้าองค์หญิงเป็อะไรไปพวกเรามีกี่ชีวิตก็ไม่พอ จะทูลฝ่าายังไง”
“แล้วคนของเราที่ส่งไปไล่ต้อนสกัดพวกมันไม่ให้ทำอันตรายองค์หญิงล่ะ”
“รายงานมาแล้วพวกเขาตอนพวกมันไปในป่าลึก ตอนนี้ก่อกวนพวกมันไม่ให้แตะต้องล่วงเกินองค์หญิง รอคำสั่งจากท่านหัวหน้า จะให้ลงมือชิงคนเลยมั้ย”
“ตอนนี้ตัวเอกของงานมาทันเวลา ให้เขาเป็คนช่วย ส่วนพวกเราสนับสนุนเถอะ”
............
สตรีสวมชุดที่ตัดเย็บปีกลายอย่างวิจิตรแต่เผย่ตอและไหปลาร้า ผิวกายงดงามขาวผ่อง กล่าวด้วยเสียงหนักแน่นว่า
“พวกเ้า้าอะไร? ปล้นขบวนข้ารู้มั้ยข้าเป็ใคร?”
กลุ่มชายฉกรรจ์หันมามอง คนที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้าตอบมา
“ข้าคือข้าเก่าของฮ่องเต้เลี่ยงหวง พ่อเ้าปล้นบัลลังก์เ้านายข้า ข้าจะผลัดกันรุมข่มขืนเ้าจนกว่าจะท้อง แล้วคลอดบุตรมา เลี้ยงดูให้ร่วมขบวนการ จ้าวหานคนหน้าด้านมันจะได้รับรู้ถึงการถูก่ชิง”
“เื่มันผ่านมาหลายปีแล้วพวกเ้ายังจะรื้อฟื้น แผ่นดินเป็ปึกแผ่นแล้ว ยากทีพวกเ้าจะก่อการ วางมือเถอะ ปล่อยข้าแล้วข้าจะบอกพวกเขาว่าพวกเ้าหนีหายไป ข้าสัญญา”
“เื่ที่องค์หญิงรับปาก ท่านย่อมต้องทำ เพียงแต่พวกข้าไม่ต้องละเว้นท่าน ยังคงรำเราสอดใส่จนหนำใจ จากนั้นปล่อยท่านทิ้งไว้ รับรองท่านก็ต้องบอกว่าพวกข้าหนีหายไปเช่นเดิมอยู่ดี ฮ่าๆ”
กล่าวจบก็หัวเราะกัน
“พี่ใหญ่พวกมันที่ติดตามมายังล้อมเราอยู่แน่ๆ”
“พวกมันลงมือรึยัง”
“ยังครับ”
“งั้นเราเฝ้าแ่า ละเวรยามหนึ่งคน ชำเรานาง เสร็จแล้วกลับมาเฝ้าเวรยาม”
กล่าวจบคนที่ถูกเรียกพี่ใหญ่รีบจับจอง มันรีบแกะสายรัดเอวแล้วปลดกางเกงลง
“อ๊า ~~!!”
เสียงร้ององค์หญิงดังถึงข้างนอก
เหล่าชายลึกลับ ที่แท้จริงคือองครักษ์หลวงนั้นทนรอต่อไปไม่ได้หมายรีบบุกรุกเข้าช่วย
ทันใดนั้นเสียงม้าก็ดังขึ้น
3K
