
เวลา 17.45 น. ฝนหลงฤดูตกลงมาอย่างหนักจนท้องฟ้าภายนอกมืดครึ้มเหมือนเข้าสู่เวลาค่ำเร็วกว่าปกติ เสียงสายฝนกระทบกระจกหน้าต่างดังเปาะแปะเคล้าคลอไปกับเสียงคอมเพรสเซอร์แอร์รุ่นเก่าที่ดังหึ่งๆ อยู่ในห้องวิจัยโครงการ MRI
ห้องสี่เหลี่ยมขนาดกลางที่ตั้งอยู่แยกตัวออกมาจากตึกผู้ป่วยในนี้เงียบสงัดจนน่าอึดอัด บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความเย็นะเืจากเครื่องปรับอากาศที่ถูกเปิดทิ้งไว้ทั้งวัน แต่สำหรับ "หนึ่ง" แล้ว อุณหภูมิในร่างกายเขากลับสวนทางกับสภาพแวดล้อมอย่างสิ้นเชิง
เขานั่งตัวเกร็งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วมือวางค้างอยู่บนแป้นพิมพ์มาเกือบห้านาทีแล้วโดยที่ไม่ได้กดพิมพ์อะไรลงไปสักตัวเดียว สายตาที่ควรจะโฟกัสอยู่กับกราฟคลื่นสมองสีเขียวบนจอภาพ กลับเหลือบมองไปทางด้านขวา... ที่ซึ่ง "นศพ.มลฤดี" หรือ หมอมล กำลังยืนค้ำโต๊ะทำงานอยู่
"ตรงนี้... ค่า Standard Deviation มันยังสูงไปนะหนึ่ง"
เสียงของมลนิ่งเรียบตามสไตล์ แต่การกระทำของเธอกลับกำลังปั่นป่วนระบบประสาทของเด็กหนุ่มจนรวนไปหมด เธอโน้มตัวลงมาชี้จุดผิดพลาดบนหน้าจอ และด้วยความที่โต๊ะคอมพิวเตอร์นั้นแคบ การโน้มตัวลงมาทำให้หน้าอกหน้าใจขนาดมหึมาภายใต้เสื้อเชิ้ตนักศึกษาที่รัดตึง บดเบียดเข้ากับท่อนแขนล่ำสันของหนึ่งอย่างจัง
มันไม่ใช่แค่การแตะโดนผิวเผิน... แต่มันคือการ "กดทับ"หนึ่งรับรู้ได้ถึงน้ำหนัก ความนุ่มหยุ่น และความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากก้อนเนื้อนูนคู่นั้นผ่านเนื้อผ้าบางๆ เขาเผลอกลั้นหายใจ พยายามข่มใจไม่ให้ก้มลงไปมอง แต่หางตาเ้ากรรมก็ดันเห็นภาพกระดุมเม็ดกลางที่กำลังตึงเปรี๊ยะจนเห็นร่องอกขาวเนียนที่โผล่วับแวมออกมา
"พี่มลครับ..." หนึ่งเรียกเสียงแหบพร่า พยายามขยับแขนหนีเล็กน้อย แต่ดูเหมือนมลจะไม่ยอมถอย เธอกลับขยับตามเข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม ราวกับแม่เหล็กต่างขั้วที่ตามดึงดูดกันตลอดเวลา
"ว่าไง? มีปัญหาตรงไหน?" เธอหันมาถาม ใบหน้าสวยคมอยู่ห่างจากหน้าเขาเพียงคืบ กลิ่นลมหายใจหอมสะอาดเป่ารดแก้มสากๆ ของเขา แววตาภายใต้กรอบแว่นดูใสซื่อบริสุทธิ์... แต่หนึ่งเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านั่นคือความใสซื่อจริง หรือการแสดงละครฉากใหญ่
"พี่จงใจ... ยั่วผมใช่ไหม?"
คำถามนั้นหลุดออกจากปากหนึ่งไปโดยไม่ผ่านการกลั่นกรอง ความอดทนของเขาขาดผึงลงวินาทีนั้น เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธออย่างรวดเร็ว สองมือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของมลแล้วดึงกระชากเข้ามาหาตัว
"ว้าย! หนึ่ง! ทำบ้าอะไร!" มลอุทานด้วยความใ แต่เธอกลับไม่ได้ขัดขืนหรือผลักไส ร่างของเธอเซถลาเข้ามาเกยอยู่บนหน้าขาแกร่งของเขาในท่ากึ่งนั่งกึ่งยืน
"ผมถามว่าพี่ยั่วผมใช่ไหม?" หนึ่งถามย้ำ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มสั่นไหว เขาเห็น... เขาเห็นความตื่นตระหนก แต่ลึกลงไปกว่านั้นคือประกายไฟแห่งความตื่นเต้น"ปล่อยนะ... นี่ห้องทำงาน เดี๋ยวใครมาเห็น..." มลเสียงสั่น พยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่แก้มของเธอเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ
"ไม่มีใครมาหรอกครับ ฝนตกหนักขนาดนี้... แล้วอีกอย่าง..." หนึ่งเลื่อนมือจากเอวลงไปที่สะโพกผาย ลูบไล้ผ่านกระโปรงพลีทเนื้อลื่น "พี่เองก็ชอบไม่ใช่เหรอ? ไม่งั้นพี่คงไม่เอา นม มาถูกับแขนผมั้แ่แรกหรอก"
มลเม้มปากแน่น เถียงไม่ออก ร่างกายของเธออ่อนระทวยเมื่อมือร้อนๆ ของหนึ่งเริ่มรุกล้ำ เธอแพ้... เธอแพ้ััหยาบโลนของผู้ชายคนนี้เสมอหนึ่งไม่รอช้า เขาเลิกกระโปรงตัวสั้นของเธอขึ้นมากองไว้ที่เอว เผยให้เห็นต้นขาขาวเนียนและกางเกงในผ้าฝ้ายสีขาวแบบเรียบๆ ที่ดูขัดกับรูปร่างสุดเซ็กซี่ของเธอ
"กางเกงในเรียบร้อยมาก..." หนึ่งพึมพำ แต่สายตาเขากลับเป็ประกายวาววับ เขาเกี่ยวขอบกางเกงในแล้วรั้งมันลงมา"ยะ... อย่า! หนึ่ง! วันนี้ไม่ได้!" มลรีบตะครุบมือเขาไว้ เสียงของเธอร้อนรนจนน่าแปลกใจ
"ทำไมครับ? เล่นตัวอีกแล้วเหรอ?" หนึ่งขมวดคิ้ว เริ่มหงุดหงิด ความ้าของเขาพุ่งสูงจนปวดหนึบที่เป้ากางเกง
"มะ... ไม่ใช่... คือพี่..." มลหน้าแดงก่ำ ก้มหน้างุด "พี่... มีประจำเดือน..."
หนึ่งชะงัก มือที่กำลังจะดึงกางเกงในลงหยุดค้างไว้ เขาถอนหายใจยาวอย่างผิดหวัง อารมณ์ที่พุ่งพล่านเหมือนรถเบรกแตกหัวทิ่ม"โธ่เว้ย... ซวยชิบหาย" เขาสบถเบาๆ ปล่อยมือออกจากเอวเธอ เตรียมจะผละออก
แต่ทว่า... มลกลับไม่ยอมลุกออกไป เธอยังคงนั่งคร่อมอยู่บนตักเขา มือเรียวสวยเอื้อมมาจับมือหนาของหนึ่งไว้ แล้วค่อยๆ ดึงมันไปวางแหมะไว้ที่ "บั้นท้าย" ของตัวเอง"หนึ่ง..." เธอกระซิบเสียงเบาหวิว ราวกับเสียงแมลงปีกบาง "ข้างหน้าไม่ได้... แต่... ข้างหลังยังว่างนะ"
หนึ่งตาเบิกโพลง หันขวับมามองหน้ามล "พี่มล... พี่พูดจริงดิ?"มลพยักหน้าช้าๆ ดวงตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยแรงราคะที่เก็บกดมาทั้งวัน เธอยอมละทิ้งศักดิ์ศรีหมอผู้สูงส่ง เพื่อแลกกับความเ็ปที่เธอโหยหา"เอามันเข้าไป... พี่อยากโดน... อยากโดนหนึ่งกระแทกแรงๆ"
คำอนุญาตนั้นเปรียบเสมือนการปลดปล่อยสัตว์ร้ายออกจากกรงขัง หนึ่งไม่ลังเลอีกต่อไป เขาจับมลหันหลัง ดันร่างเธอให้โน้มตัวลงไปฟุบกับโต๊ะทำงานที่มีกองเอกสารและคอมพิวเตอร์วางอยู่"งั้นพี่เตรียมใจไว้นะ... ของผมมันไม่ใช่เล่นๆ"
หนึ่งรูดกางเกงในของมลลงไปกองที่ข้อเท้า เผยให้เห็นก้นงอนงามขาวผ่องสองลูกที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ร่องก้นเนียนละเอียดชวนให้ฝังหน้าลงไปสูดดม หนึ่งทำตามสัญชาตญาณ เขาก้มลงซุกไซ้ใบหน้าเข้ากับก้อนเนื้อนุ่มนิ่ม ขบกัดเบาๆ จนขึ้นรอยฟัน"อ๊าาา... เจ็บ... หนึ่ง..." มลครางกระเส่า มือจิกขอบโต๊ะแน่น เล็บแทบจะจมลงไปในเนื้อไม้
หนึ่งผละหน้าออกมามอง "ประตูหลัง" ที่ปิดสนิท สีชมพูอมน้ำตาลจางๆ ตัดกับผิวขาวรอบข้าง มันดูบริสุทธิ์และไม่น่าจะรองรับสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่ได้"มีเจลหล่อลื่นไหม?" หนึ่งถามเสียงพร่า"ใน... ในกระเป๋าเสื้อกาวน์... ซองสีเงิน..." มลตอบเสียงสั่น เธอพกมันติดตัวไว้เสมอ... เพื่อเวลานี้
หนึ่งล้วงหยิบซองเจลหล่อลื่นออกมา ฉีกซองด้วยฟัน แล้วบีบเจลใสๆ ชโลมลงบนแก่นกายขนาด 7 นิ้วของตัวเองที่แข็งจนเส้นเืปูดโปน เขาชโลมเจลส่วนที่เหลือลงไปที่ปากทางรักด้านหลังของมล ใช้นิ้ววนรอบๆ เพื่อกระตุ้นให้มันคลายตัว"อื๊อออ... เย็น..." มลสะดุ้ง ขนลุกซู่เมื่อเจลเย็นๆ ััผิวเนื้อที่ร้อนผ่าว
"ผมจะใส่เข้าไปละนะ..."หนึ่งจับท่อนเอ็นจ่อที่ปากทางเข้า กดส่วนหัวบานหยักถูไถไปมาสองสามครั้ง แล้วค่อยๆ ดันพรวดเข้าไป!
"กรี๊ดดดดดดดด!!"มลหวีดร้องสุดเสียง หน้าเชิดขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเ็ปรวดร้าว ช่องทางที่ไม่เคยชินกับขนาดมหึมาถูกบังคับให้ขยายออกอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อหูรูดบีบรัดตัวตนของผู้บุกรุกแน่นจนแทบขาด"เจ็บ! หนึ่ง... เจ็บ! เอาออก... เอาออกไป!"
"ทนหน่อยพี่มล... อย่าเกร็ง... ผ่อนคลายสิ" หนึ่งกัดฟันแน่น เหงื่อแตกพลั่ก เขาเองก็เจ็บไม่แพ้กัน เพราะข้างในมันคับแน่นและร้อนจัดเหมือนปากปล่องูเาไฟเขาแช่ค้างไว้ครึ่งลำ รอให้ร่างกายของมลปรับสภาพ มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนและเอวคอดเพื่อปลอบประโลม
ผ่านไปครู่หนึ่ง มลเริ่มหยุดดิ้น ลมหายใจหอบถี่เปลี่ยนเป็จังหวะที่สม่ำเสมอขึ้น"ขยับ... หนึ่ง... ลองขยับสิ... ค่อยๆ" เธอกระซิบเสียงแหบแห้ง ความเ็ปเริ่มแปรเปลี่ยนเป็ความจุกเสียดที่เจือปนด้วยความเสียวซ่านลึกๆ
หนึ่งเริ่มขยับสะโพก ชักควยเข้าชักออกช้าๆ เนิบนาบสวบ... ปึ้ก...ทุกครั้งที่กดเข้าไปจนสุดโคน หน้าขาของหนึ่งจะกระแทกกับก้นงอนๆ ของมลจนเนื้อสั่นกระเพื่อม"ซี๊ดดด... แน่นชิบหาย... ตูดพี่แม่ง... ดูดควยโคตรดี" หนึ่งคำรามในลำคอ แหงนหน้ามองเพดานด้วยความเสียว
เมื่อเห็นว่ามลเริ่มรับไหว หนึ่งก็เริ่มเร่งจังหวะเร็วขึ้น จากเนิบนาบกลายเป็รัวเร็วและรุนแรงตามอารมณ์ดิบที่พลุ่งพล่าน ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวแข่งกับเสียงฝนตก โต๊ะทำงานตัวใหญ่โยกคลอนไปตามแรงกระแทกจนหน้าจอคอมพิวเตอร์สั่นไหวมลหัวสั่นหัวคลอน ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าอกหน้าใจที่ถูกกดทับกับพื้นโต๊ะบี้แบนและเสียดสีกับความเย็นของพื้นผิวโต๊ะจนหัวนมแข็งเป็ไต
"อ๊าาา! อ๊าาา! หนึ่ง! ลึก... มันลึก... ถึงไส้แล้ว... อื้อออ!"มลครวญครางไม่เป็ภาษา แต่ยิ่งเจ็บเธอยิ่งชอบ ยิ่งหนึ่งกระแทกแรงเท่าไหร่ เธอยิ่งแอ่นก้นรับมากเท่านั้น ความรู้สึกของการถูก "เติมเต็ม" จนล้นปรี่ทำให้สมองเธอขาวโพลน ลืมความเป็หมอ ลืมความสูงส่ง เหลือเพียงสัญชาตญาณสัตว์เพศเมียที่กำลังสมสู่ตามแรงขับดันตามธรรมชาติ
หนึ่งจับเอวคอดกิ่วของมลไว้มั่น แล้วโถมตัวเข้าใส่ไม่ยั้ง แรงอัดกระแทกทำให้มลตัวลอยหวือ"พี่มล... ผมไม่ไหวแล้ว... จะแตก... จะแตกแล้ว!"
"แตกเลย! แตกใส่ตูดพี่! ปล่อยมันเข้ามา!" มละโตอบอย่างลืมอาย
หนึ่งเกร็งก้นสุดแรง กระแทกสวนเข้าไปครั้งสุดท้ายจนมิดด้าม แล้วกดแช่ค้างไว้"อ๊ากกกกกก!!"น้ำกามขาวข้นร้อนระอุจำนวนมากพุ่งทะลักออกจากปลายท่อ ฉีดพ่นเข้าไปในช่องทางคับแคบของมลอย่างรุนแรง มันอัดแน่นอยู่ภายในเพราะไม่มีทางออก ความอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้องน้อยของหญิงสาว
มลตัวกระตุกเกร็ง ตาเหลือกโพลง น้ำลายไหลย้อยมุมปาก เธอถึงจุดสุดยอดไปพร้อมๆ กับความเ็ปที่แสนหวาน รูตูดขมิบตอดรัดรีดน้ำเชื้อจากท่อนเอ็นของหนึ่งจนหยดสุดท้าย
ทั้งคู่นิ่งค้างอยู่ในท่านั้นเนิ่นนาน เสียงหอบหายใจประสานกันท่ามกลางเสียงแอร์และเสียงฝนหนึ่งค่อยๆ ถอนแก่นกายออกมาช้าๆ เกิดเสียง บล๊วบ เบาๆ ปากทางรักที่บวมแดงของมลอ้าค้างเล็กน้อย ก่อนที่น้ำกามสีขาวขุ่นผสมกับเืจางๆ จะค่อยๆ ไหลย้อนออกมาตามแรงโน้มถ่วง หยดลงบนหว่างขาและพื้นห้อง
หนึ่งหยิบทิชชู่มาเช็ดทำความสะอาดให้ตัวเองแล้วดึงกางเกงขึ้น เขามองมลที่ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากโต๊ะด้วยความทุลักทุเลเขาคาดหวังจะเห็นรอยยิ้ม หรือคำพูดหวานๆ เหมือนที่พลอยทำ...
แต่สิ่งที่เขาเห็นคือ... มลที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ติดกระดุมเสื้อเชิ้ต รูดซิบกระโปรง และสวมแว่นตากลับเข้าไปเธอสูดลมหายใจลึก ปาดน้ำตาที่หางตาออก แล้วหันมามองเขาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย... เ็า... เหมือนกับเมื่อสิบนาทีก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เื่กราฟ... เดี๋ยวพี่จะลองรันโมเดลดูใหม่ พรุ่งนี้ค่อยมาคุยกัน"น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เป็ทางการ ไร้ซึ่งเยื่อใยเธอก้มลงเก็บซองเจลที่ฉีกแล้วทิ้งลงถังขยะ เดินกลับไปหยิบกระเป๋าถือ แล้วเดินผ่านหน้าหนึ่งไปราวกับเขาเป็อากาศธาตุ
"พี่มล..." หนึ่งเรียกเสียงแ่ ยืนงงเป็ไก่ตาแตก ความอบอุ่นที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความหนาวเหน็บ"กลับบ้านดีๆ นะ ฝนตกถนนลื่น" มลพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันมามอง แล้วเดินออกจากห้องไป ปิดประตูไล่หลังเสียงดัง ปัง
หนึ่งยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องวิจัย เขาก้มมองมือตัวเองที่ยังสั่นเทา... เมื่อกี้เราเพิ่งจะมีเซ็กส์ที่ดุเดือดเืพล่านกันไม่ใช่เหรอ? ทำไมเธอถึงตัดบทได้เืเย็นขนาดนี้? หรือสำหรับเธอ... เขาเป็แค่ "ที่ระบาย" ความใคร่ชั่วคราว?
ความสับสนและความเ็ปลึกๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจหนึ่ง... โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้าที่เ็านั้น มลกำลังเดินกัดปากแน่น น้ำตาไหลพรากตลอดทางเดิน เพราะความอับอายและความสุขสมที่ตีกันกลับไปกลับมาจนเธอแทบบ้า
และที่สำคัญ... ในมุมมืดของทางเดินที่เงียบสงัดมีใครบางคนยืนหลบมุมอยู่หลังตู้กดน้ำ... พลอย ยืนกอดอกพิงกำแพง รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนใบหน้า ในมือของเธอกำโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงสว่างค้างอยู่ที่แอปพลิเคชัน "บันทึกเสียง"
"อ๊าาา... เจ็บ... หนึ่ง... เย็ดตูดพี่แรงๆ..."เสียงครางของหมอมลดังลอดออกมาจากลำโพงเบาๆ
"หึ... ดาวคณะแพทย์... ที่แท้ก็ชอบประตูหลัง" พลอยกระซิบกับตัวเอง เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเสื้อ"เกมนี้... ชักจะสนุกขึ้นแล้วสิ"