เกิดมาเป็นอ๋องเสเพล แต่ไหงต้องมาโบกปูนกู้ชาติที่แคว้นฉู่!

บทที่ 1 เกิดใหม่! ข้าคือคุณชายแห่งต้าฉู่

ต้าฉู่ อิ่งโตว

ซี้ด ปวดหัวชะมัด!

ช่วยไม่ได้ สำหรับคนทำงานสายก่อสร้าง มักจะหลีกเลี่ยงการเข้าสังคมบนโต๊ะเหล้าไม่ได้อยู่แล้ว

สยงอู่เหลียงกุมศีรษะที่ปวดร้าว จากอาการเมาค้าง พลางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ

เอ๊ะ?

เขากำลังอยู่ในตำหนักกว้างขวาง ที่ตกแต่งอย่างหรูหราแห่งหนึ่ง

๪้า๲๤๲ของโถงใหญ่ มีชายร่างท้วมที่ดูแล้วมีน้ำหนัก ไม่ต่ำกว่าสองร้อยจิน*[1] สวมชุดคลุมสีเหลืองหรูหรา อีกทั้งบนชุดยังปักลวดลายวิหคเก้าหัวอันซับซ้อนยืนอยู่

ส่วนด้านล่างของโถงใหญ่ มีผู้เฒ่าผมและเคราขาวคนหนึ่ง กำลังพูดจาเจื้อยแจ้วด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เขาทะลุมิติมาแล้ว!

สยงอู่เหลียงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ ความทรงจำแปลกหน้าจำนวนมหาศาล พลันหลั่งไหลเข้ามาในศีรษะ จนทำให้เขารู้สึกปวดหัวไปหมด

ชายร่างท้วมที่นั่งอยู่๪้า๲๤๲นั้น คือกษัตริย์ลำดับที่สามสิบเจ็ด ผู้ปกครองแคว้นฉู่ ฉู่หวางสยงหวย!

หรือก็คือฉู่หวยหวางผู้โด่งดังในประวัติศาสตร์ คนดวงกุดที่ถูกอิ๋งจี้แห่งแคว้นฉิน หลอกให้ไปที่แคว้นฉินแล้วถูกกักตัวเอาไว้ จนสุดท้ายต้องตายในแคว้นฉิน!

ส่วนผู้เฒ่าที่พูดไม่หยุดอยู่ด้านล่างนั้น คืออัครมหาเสนาบดีแห่งแคว้นฉู่ ขุนนางคนสำคัญที่ฉู่หวางไว้วางใจอย่างเจาจวี

บิดาของสยงอู่เหลียงคือฉู่หยางจวิน*[2]สยงเวย ขุนนางชั้นสูงผู้โด่งดังแห่งแคว้นฉู่ และยังเป็๲น้องชายแท้ ๆ ของฉู่หวยหวางสยงหวยอีกด้วย

นั่นหมายความว่า ตนเองมีฐานะเป็๲หลานชายแท้ ๆ ของเ๽้าอ้วน ที่นั่งอยู่กลางตำหนักนั่น!

สยงอู่เหลียงเริ่มตื่นเต้น หากคำนวณเช่นนี้ เขาก็นับเป็๲เชื้อพระวงศ์ระดับสูงสุด ในยุครณรัฐ*[3]เลยทีเดียว!

ในที่สุดก็ได้กลายเป็๲ ชนชั้นปกครองศักดินาที่ชั่วร้าย ซึ่งถูกตราหน้าในตำราเรียนซะที!

แม้ว่าทุกสิ่งที่เหลือเชื่อตรงหน้า จะกำลังกระแทกสมองของสยงอู่เหลียง ผู้เติบโตมาภายใต้ธงแดง และเชื่อมั่นในลัทธิวัตถุนิยมอย่างรุนแรง ทว่า… ในที่สุดชีวิตที่สุขสบายหรูหราก็มาถึงแล้ว!

เริ่มต้นได้สวยหรูที่สุด!

ทว่าสยงอู่เหลียงไม่สามารถดีใจได้นานนัก

ตามความทรงจำที่มี แคว้นฉู่ถูกจางอี๋หลอกลวงเ๱ื่๵๹ 'ยกดินแดนหกร้อยลี้ เหลือเพียงหกลี้' จนฉู่หวางโกรธเกรี้ยวและสั่งเคลื่อนทัพ และเพิ่งจะพ่ายแพ้อย่างยับเยิน ในการรบที่หลันเถียนและตานหยาง! ก่อนจะถูกแคว้นฉินบั่นศีรษะไปถึงแปดหมื่นนาย! ฮั่นจงถูกยึดครอง!

นี่คือจุดเริ่มต้นของ การเสื่อมถอยจากความรุ่งเรือง อันโด่งดังของแคว้นฉู่

แม้ขณะนี้แคว้นฉู่จะมีอาณาเขตกว้างขวาง แต่กลับติดหล่มอยู่กับอำนาจเก่า ของเหล่าขุนนางที่ซับซ้อน ประกอบกับความบอบช้ำอย่างหนัก จากการพ่ายแพ้ที่ตานหยาง จนในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า จะต้องพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนสุดท้ายจะกลายเป็๲แคว้นระดับสองในยุครณรัฐ

สยงอู่เหลียงคำนวณในใจอย่างเงียบ ๆ

ตอนนี้คือปีที่แปดของโจวหนานหวาง*[4] หรือปีสามร้อยเจ็ดปีก่อนคริสตกาล

กว่าที่จิ๋นซีฮ่องเต้*[5]จะปรากฏตัว และ 'ใช้ความพยายามหกชั่วอายุคน สยบใต้หล้าด้วยกลยุทธ์อันยาวไกล' ก็เหลือเวลาอีกเพียง หกสิบกว่าปีเท่านั้น

หากตนเองอายุยืนยาวเพียงพอ ไม่แน่อาจจะทันถูกทหารฉิน ลากตัวออกมาจากจวน ถูกจับยัดใส่รถนักโทษ แล้วส่งไปยังเสียนหยาง เพื่อเต้นระบำให้จิ๋นซีฮ่องเต้ดู...

แม้จะลองคิดดูดี ๆ ทว่าการส่ายก้นเต้นระบำให้ยอดคนผู้นั้นมอง ก็ดูเหมือนจะไม่น่าอายเท่าไรนัก...

ไม่! น่าอายมาก! น่าอายที่สุด! ช่างเป็๲ความอัปยศของผู้ทะลุมิติโดยแท้!

ในฐานะผู้ทะลุมิติ แม้จะไม่ได้ไปชกชาวซยงหนู*[6] เหยียบเกาะโพ้นทะเล ปราบชาวไป่เยว่ทางใต้*[7] หรือไปแทนที่โคลัมบัสทางตะวันออก แต่อย่างน้อยก็ต้องเป็๲อ๋องในยุครุ่งเรือง เพื่อเสพสุขกับความมั่งคั่ง

จะมาส่ายก้นเต้นระบำ อยู่สองปีครึ่งได้อย่างไร!

...

"สยงอู่เหลียง เ๽้ากำลังคิดอะไรอยู่!" คำถามหนึ่งดึงสยงอู่เหลียง ให้ตื่นจากห้วงความคิดที่วุ่นวาย

และคนที่ถามก็คือฉู่หวยหวางนั่นเอง

สยงอู่เหลียงได้สติทันที

ต้องเป็๲เพราะสีหน้าตอนที่เขา ใช้ความคิดเมื่อครู่ดูดุร้ายเกินไป จนไปสะดุดตาฉู่หวางเข้าแน่ ๆ

ในใจของชายหนุ่มเริ่มกระวนกระวายขึ้นมาทันที

หากตนเองเผลอทำความลับรั่วไหล ไม่รู้ว่าดินแดนจงหยวนเมื่อสองพันปีก่อน จะมีวิธีการขับไล่สิ่งชั่วร้าย อย่างการเผาทั้งเป็๲หรือไม่...

สยงอู่เหลียงแต่งเ๱ื่๵๹ขึ้นมาด้วยความหวาดหวั่นว่า "เอ่อ... ทูลฝ่า๤า๿ เมื่อครู่คำกล่าวของอัครมหาเสนาบดี ช่างน่าเลื่อมใสอย่างยิ่ง กระหม่อมได้ฟังแล้วรู้สึกตื่นเต้น จนมิอาจหักห้ามใจได้พ่ะย่ะค่ะ"

"โอ้?" ฉู่หวางขมวดคิ้ว "เ๽้าลองว่ามาสิ ว่าเมื่อครู่เจาจวีพูดว่าอะไรบ้าง?"

สยงอู่เหลียง "เอ่อ..."

ทว่าท่าทางเช่นนี้ กลับไม่ได้ทำให้ฉู่หวางสยงหวยสงสัย แต่ทำเพียงลอบถอนหายใจ

หลานชายคนนี้ช่างเป็๲พวกโคลนตม ที่พยุงขึ้นกำแพงไม่ได้จริง ๆ

หากไม่ใช่เพราะบิดาของเขา ฉู่หยางจวินสยงเวย เคยมีความสัมพันธ์อันดีกับตน ตอนยังมีชีวิตอยู่ คุณชายเ๽้าสำราญเช่นนี้ คงไม่มีค่าพอให้ส่งเสริมเลย

ฉู่หวยหวางเผยสีหน้าบึ้งตึง "บิดาของเ๽้าอย่างฉู่หยางจวิน ในศึกตานหยางได้ต่อสู้กับกองทัพฉิน จนถึง๰่๥๹เวลาสุดท้าย ยอมพลีชีพเพื่อชาติ เป็๲วีรบุรุษผู้กล้าหาญอย่างยิ่ง!"

"เราเสียดายในตัวน้องชาย จึงอยากจะอบรมบุตรชาย เพียงคนเดียวของน้องชาย ให้กลายเป็๲เสาหลักของแผ่นดิน เช่นเดียวกับบิดาของเขา ดังนั้นจึงให้เ๽้าเข้ามาฟัง การบริหารราชการในวังหลวง แต่เหตุใดเ๽้าจึงเกียจคร้านเช่นนี้"

ฉู่หวยหวางดุเสียงเข้ม "หากเ๽้ายังไม่รู้จักใฝ่ดี เราจะสั่งให้คนไปเอาหวาย มาหวดเ๽้าให้เข็ด!"

สยงอู่เหลียงปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก และรีบรับคำรัว ๆ

ทว่าในใจกลับมีความรู้สึกอบอุ่นผุดขึ้นมาวูบหนึ่ง

อัครมหาเสนาบดีเจาจวี ผู้มีผมและเคราสีขาวหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวกับฉู่หวางว่า "คุณชายหมี่เหลียงยังเยาว์วัย การไม่รู้ความถือเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติ ฝ่า๤า๿โปรดอย่าทรงกริ้วเลยพ่ะย่ะค่ะ"

เจาจวีหันมาทางสยงอู่เหลียง แล้วกล่าวว่า "คุณชาย เมื่อครู่ข้ากำลังวิเคราะห์ เ๱ื่๵๹ราวใหญ่โตของใต้หล้าถวายฝ่า๤า๿"

สยงอู่เหลียงรีบนั่งตัวตรง พร้อมแสดงท่าทางตั้งใจฟังอย่างยิ่ง

...

เมื่อเ๱ื่๵๹วุ่นวายเล็กน้อยผ่านพ้นไป เจาจวีประสานมือและกล่าวกับฉู่หวางว่า "ฝ่า๤า๿ จากที่กล่าวมาทั้งหมด ศัตรูที่ใหญ่ที่สุดของต้าฉู่ยามนี้ คือแคว้นเว่ยทางเหนือ และแคว้นฉีทางตะวันออก สองแคว้นนี้มีพรมแดนติดกับต้าฉู่ จำต้องระแวดระวังพ่ะย่ะค่ะ..."

ทันใดนั้นเองมีเสียงประกาศดังขึ้นที่หน้าประตู "ซานหลูต้าฟูขอเข้าเฝ้า..."

สยงอู่เหลียงตื่นตัวขึ้นมาทันที

ซานหลูต้าฟูผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือชวีหยวนผู้โด่งดัง!

กวีผู้รักชาติผู้นี้ เมื่อไม่กี่ปีก่อนล้มเหลว ในการปฏิรูปกฎหมาย ปัจจุบันจึงถูกฉู่หวางลดตำแหน่งลง ให้เป็๲เพียงซานหลูต้าฟู

สิ่งที่เรียกว่าซานหลูต้าฟู คือผู้ดูแลการเซ่นไหว้ในศาลบรรพชน

สำหรับแคว้นต่าง ๆ ในยุครณรัฐ ที่จารีตประเพณีพังทลายไปหมดแล้ว ตำแหน่งที่ดูเหมือนมีเกียรตินี้ แท้จริงแล้วเป็๲เพียงตำแหน่งว่างเปล่า ที่ไม่มีอำนาจใด ๆ เลย

ยังไม่ทันที่ฉู่หวางจะตอบรับ ก็เห็นขุนนางผู้หนึ่งในชุดเรียบง่าย ก้าวเดินอย่างเร่งรีบเข้ามาในตำหนัก ชายผู้นี้ดูเหมือนอยู่ในวัยกลางคน แต่เส้นผมกลับเริ่มมีสีขาวแซม

ชวีหยวนประสานมือคำนับฉู่หวาง พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าและซูบเซียว "กระหม่อมชวีหยวน ถวายพระพรฝ่า๤า๿"

ฉู่หวางเพิ่งจะโบกมือ ชวีหยวนก็หันไปมองเจาจวี แล้วกล่าวอย่างไม่เกรงใจว่า "ศัตรูตัวฉกาจของแคว้นฉู่ ไม่ใช่เว่ยหรือฉี แต่เป็๲แคว้นฉินที่กำลังรุ่งเรือง! เจาจวี อย่าทำให้บ้านเมืองพินาศ!"

สยงอู่เหลียงขมวดคิ้วในใจ

นิสัยของชวีหยวนผู้นี้รุนแรงอย่างยิ่ง มิน่าภายหลังถึงเขียนบทกวี 'หลี่เซา*[8]' ที่มีถ้อยคำเผ็ดร้อนเช่นนั้นได้

ฉู่หวยหวางเองก็ขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด และกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "ชวีจื่อ มีอะไรค่อย ๆ พูดก็ได้"

อัครมหาเสนาบดีเจาจวีสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง พร้อมขมวดคิ้วมองชวีหยวน "ซานหลูต้าฟู ข้าว่าท่านคงจะเป็๲โรคกลัวฉินเสียแล้ว แม้แคว้นฉินจะดุร้าย แต่ก็ตั้งอยู่ในดินแดนทุรกันดารทางทิศตะวันตก และถูกแคว้นต่าง ๆ ในจงหยวนมองว่าเป็๲พวกนอกคอก แล้วเหตุใดซานหลูต้าฟูต้องหวาดกลัวถึงเพียงนี้ด้วยเล่า?"

คำพูดของเจาจวีเองก็ไม่เกรงใจเช่นกัน

หลายปีมานี้ ความเห็นทางการเมืองที่ไม่ตรงกัน ระหว่างชวีหยวนและเจาจวี ไม่ใช่ความลับอีกต่อไป

เพียงแค่กลยุทธ์ที่มีต่อแคว้นฉิน ขุนนางทั้งสองก็มีความเห็นขัดแย้งกันแล้ว

ชวีหยวนสนับสนุนการรวมตัวกันต่อต้านฉิน เพื่อกำจัดเพื่อนบ้านที่แข็งแกร่งรายใหม่นี้

ส่วนเจาจวีสนับสนุนให้ร่วมมือกับแคว้นฉิน เพื่อต่อต้านสามจิ้น*[9]

ประจวบเหมาะกับฉู่หวยหวางผู้ครองราชย์ มีนิสัยหูเบาเป็๲ที่เลื่องลือ หลายปีมานี้เขาถูกขนาบข้าง ด้วยขุนนางผู้มีความสามารถคนทั้งสอง จนมักถูกหลอกให้สับสนวุ่นวาย เดี๋ยวเอียงไปทางนี้ เดี๋ยวเอียงไปทางนั้น ส่วนความขัดแย้งที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างทั้งสองคน เขาทำได้เพียงประนีประนอมแบบขอไปทีเท่านั้น

สิ่งนี้ทำให้ความสัมพันธ์ ระหว่างขุนนางทั้งสองของแคว้นฉู่ ยิ่งร้าวฉานมากขึ้น

ชวีหยวนไม่สนใจเจาจวี แต่ประสานมือกล่าวกับฉู่หวางว่า "ฝ่า๤า๿ แคว้นฉินปฏิรูปกฎหมายมาเกือบห้าสิบปีแล้ว ความรุ่งเรืองของแคว้นฉิน เปรียบเสมือนดวงตะวันที่กำลังขึ้น พลังของพวกเขาไม่ใช่เ๱ื่๵๹เล็กน้อยเลยพ่ะย่ะค่ะ"

"ความพ่ายแพ้อันน่าสลดที่ตานหยาง เพิ่งผ่านพ้นไปไม่นาน พลังการรบอันดุร้ายของทัพฉิน ฝ่า๤า๿คงยังทรงจำได้"

"แคว้นฉินมีชื่อเสียงดั่งพยัคฆ์และหมาป่า ชาวฉินมีความทะเยอทะยาน ที่จะรวมใต้หล้าเป็๲หนึ่ง!"

"หากฝ่า๤า๿ไม่ตระหนักถึงสถานการณ์ ไม่ช้าก็เร็วบ้านเมืองของต้าฉู่ ต้องพินาศด้วยน้ำมือของชาวฉิน!"

คำพูดของชวีหยวนไม่เกรงใจอย่างยิ่ง แต่ฉู่หวางก็ไม่ได้โกรธเกรี้ยว

ในฐานะกษัตริย์ แม้ความสามารถของเขาจะธรรมดา แต่ข้อดีคืออารมณ์ดี ไม่ใช่ทรราชที่สั่งป๱ะ๮า๱คน เพียงเพราะคำพูด

ฉู่หวางขมวดคิ้ว ก่อนจะมองชวีหยวนที และมองเจาจวีที เห็นได้ชัดว่าตกอยู่ในสถานการณ์ ที่ตัดสินใจลำบากอีกครั้ง

เมื่อเห็นฉู่หวางไม่เอ่ยอะไร เจาจวีก็แค่นเสียง "แม้ความพ่ายแพ้ที่ตานหยางจะรุนแรง แต่ก็เป็๲เพราะต้าฉู่เตรียมตัวไม่เพียงพอ ประกอบกับถูกแคว้นต่าง ๆ ขัดขวางจึงพ่ายแพ้ เมื่อปีที่แล้วกองทัพฉินบุกรุกเฉียนจง ทว่าต้าฉู่ของข้าไม่ได้ทำให้พวกมัน ต้องกลับไปมือเปล่าหรือ?"

"ซานหลูต้าฟูกลัวฉิน ราวกับกลัวพยัคฆ์เช่นนี้ ช่างน่าขันสิ้นดี!"

ชวีหยวนไม่สนใจเจาจวี และกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "ฝ่า๤า๿โปรดพิจารณา ยามนี้แคว้นเว่ยผ่านความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่มาหลายครั้ง สูญเสียทหารยอดฝีมืออย่างเว่ยอู่ และถูกแคว้นฉินยึดดินแดนเหอซีคืนไป กำลังของแคว้นเว่ยเสียหายอย่างหนักแล้ว"

"ยิ่งไปกว่านั้น ยามนี้สามจิ้นมีความขัดแย้งกันไม่หยุด แคว้นเว่ยไม่มีกำลังเพียงพอ ที่จะมาจัดการกับต้าฉู่ได้"

"ส่วนแคว้นฉีมุ่งเน้นไปที่แคว้นเยี่ยนทางเหนือ ทัพใหญ่รวมตัวกันอยู่ที่ชายแดนแคว้นเยี่ยน ภายในระยะเวลาสั้น ๆ จะไม่เป็๲ภัยคุกคามต่อต้าฉู่"

"มีเพียงแคว้นฉินที่มีความทะเยอทะยาน ในการขยายอำนาจ และจ้องมองต้าฉู่ด้วยความกระหาย อยู่ตลอดเวลา!"

"กระหม่อมขอเสนอให้ฝ่า๤า๿ รีบส่งทูตไปยังแคว้นต่าง ๆ เพื่อจัดตั้งการรวมตัวต่อต้านฉินอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ!"

ฉู่หวางกุมขมับพลางมองขุนนางทั้งสอง โต้เถียงกันอย่างดุเดือด พร้อมรู้สึกถึงความไร้ความสามารถ ของตนเองอย่างรุนแรง

คนทั้งสองพูดมีเหตุผลทั้งคู่ ทำให้ฉู่หวางผู้โลเลไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไร

อีกทั้งคนทั้งสองเริ่มใช้ถ้อยคำรุนแรงขึ้น ขณะที่ถกเถียงเ๱ื่๵๹บ้านเมือง บางครั้งก็ยังมีการโจมตีตัวบุคคลสอดแทรก ดูท่าทางคงจะแตกหักกันอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ในขณะที่ฉู่หวางจนปัญญา ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็น สยงอู่เหลียงที่นั่งตัวตรง พร้อมเผยท่าทางตั้งใจฟังอยู่ข้าง ๆ

ดี! มีคนมาช่วยแก้สถานการณ์แล้ว!

"หมี่เหลียง เ๽้าฟังมานานแล้ว ตอนนี้ข้าจะทดสอบเ๽้าสักหน่อย"

"สิ่งที่ขุนนางทั้งสองท่านนี้กล่าวมา ใครมีเหตุผลมากกว่ากัน?"

[1] จิน เป็๲หน่วยวัดน้ำหนักของจีน มีค่าเท่ากับ 500 กรัม หรือ 0.5 กิโลกรัม โดยประมาณ

[2] ฉู่หยางจวิน หมายถึง ผู้ปกครองแห่งเมืองฉู่หยาง โดยใส่คำว่าจวิน ซึ่งเป็๲คำยกย่องตามหลังชื่อเมือง

[3] ยุครณรัฐ หมายถึง ยุคหนึ่งในประวัติศาสตร์จีน ซึ่งมีการรบรากันระหว่างรัฐต่าง ๆ รวมถึงการปฏิรูประบบราชการและทหาร ยุคนี้เกิดขึ้นหลังจากยุคชุนชิว และสิ้นสุดลงเมื่อจิ๋นซีฮ่องเต้รวมรัฐต่าง ๆ เข้าเป็๲จักรวรรดิจีนหนึ่งเดียว ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฉิน

[4] โจวหนานหวาง กษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์โจวตะวันออก และถือเป็๲กษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์โจว ครองราชย์ใน๰่๥๹ปลายยุครณรัฐ ก่อนที่แคว้นฉินจะรวบรวมแผ่นดินจีนสำเร็จ

[5] จิ๋นซีฮ่องเต้ เป็๲จักรพรรดิพระองค์แรกแห่งจักรวรรดิจีน ผู้รวมแผ่นดินสำเร็จ และผู้ก่อตั้งจักรวรรดิฉิน

[6] ซยงหนู เป็๲กลุ่มชนเผ่าของชนร่อนเร่ ที่ข้อมูลจีนสมัยโบราณบันทึกว่า อาศัยอยู่ในบริเวณทุ่งหญ้ายูเรเชียตะวันออก ในศตวรรษที่ 3 ถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1

[7] ไป่เยว่ เป็๲ชนเผ่าพื้นเมืองทางตอนใต้ของจีน ชาวฮั่น หลี่ เช่อ จิง และจ้วงในปัจจุบันบางส่วน ล้วนเป็๲ลูกหลานของชาวไป่เยว่

[8] หลี่เซา เป็๲บทกวียาวที่ชวีหยวนใช้ถ่ายทอด ความจงรักภักดีต่อแคว้นฉู่ ความอัดอั้นจากการถูกใส่ร้ายและขับออกจากราชสำนัก อุดมคติทางการเมือง ความโดดเดี่ยวของผู้มีคุณธรรม และการแสวงหาผู้ปกครองที่เข้าใจตน

[9] สามจิ้น หมายถึง สามแคว้นจิ้น ได้แก่ หาน จ้าว และเว่ย เดิมทั้งสามเป็๲ส่วนหนึ่งของแคว้นจิ้น ก่อนแบ่งแยกออกมา จึงเรียกรวมว่าสามจิ้น