ฮวงจุ้ย เกมส์ กล คนแปรชี่

วิษณุและดาวที่รับฟังอยู่พลางยืดตัวขึ้นตามสัญชาตญาณ เพราะมันทำให้ทั้งสองนึกย้อนเห็นภาพเหล่าร่างที่คล้ายเปลวควันสีดำดวงตาแดงก่ำที่ยังคงติดตาตนอยู่ ขณะที่ปอยนั้นกำลังจ้องมองแบบแปลนบ้านพลางพึมพำบางอย่างเบาๆ โดยมีคุนยืนอยู่ใกล้ๆ โดยมีดาวยืนคั่นตรงกลาง โดยขณะที่คนอื่นๆ กำลังกล่าวล่ำลาอาจารย์หวังและเดินไปส่งยังรถ ก่อนที่ซินแสชราจะขึ้นรถและออกออกไปจากบ้าน คุนก็เอ่ยขึ้นพลางเหลือบมองไปยังปอย

“บ่นอะไรงึมงำๆ ของเธออยู่คนเดียว” เขายกมือประสานกอดอก “ถ้าข้องใจอะไรทำไมเมื่อตะกี้ไม่ถามหมอดูบ้านคนนั้นละ”

“ถูกหมดเลย” ปอยไม่ได้สนใจคุน ยังคงบ่นพึมพำคนเดียวต่อไปขณะที่จ้องมองแบบแปลนบ้าน “แก้ได้ถูกต้องทุกจุด…อย่างกับว่าวิชา ….มาจากสำนักเดียวกัน”

“น้องปอยหมายความว่ายังไงเหรอ” ดาวที่กลับมาสนใจกับงานตรงหน้าแล้วเอ่ยถามบ้าง “พี่ตามไม่ทัน”

“คือว่าวิชาฮวงจุ้ยหลักๆ จะแบ่งออกเป็๲สองสายค่ะพี่” ปอยละสายตาจากแบบแปลนบ้านตรงหน้าขึ้นมองดาว “เรียกว่าสายสำง้วนกับเอี่ยงคง ต้นแบบของสำนักดาวเหิน อัฐเรือน และ สายย่อยอื่นๆ แต่ว่าการแก้ฮวงจุ้ยของอาจารย์คนนี้ไม่ใช่ทั้งสองสาย แต่มันเหมือนกับสายของหนู”

“สายของน้องปอย” ดาวขมวดคิ้วมุ่น “สายไหนเหรอ?”

“สายไปแล้ว!” คุนโพล่งออกมาพลางกลั้นขำ “นี้แกก็เป็๲ไปกับเขาอีกคนเหรอไอ้ดาว คิดว่าแกจะเป็๲คนเดียวที่อยู่ข้างฉัน เพราะว่าพวกเราเรียนมาทางนี้ด้วยกัน ไม่คิดเลยว่าแกก็จะบ้าตามกันไปอีกคน สายไปแล้วจริงๆ ที่ฉันคิดว่าพวกเราคือพวกเดียวกันมาตลอด”

“ถึงจะเรียนถาปัตถ์มาเหมือนกัน แต่ฉันเรียนตกแต่งที่ถือคติว่าความพอใจของลูกค้าคือสิ่งสำคัญที่สุด ไม่ใช่สายออกแบบหัวแข็งอย่างพวกนาย” ดาวตอบกลับทันทีพลางยกนิ้วชี้ขึ้นส่ายไปมา “ดังนั้นเราจะมาถาปัตถ์เหมือนกันไม่ได้”

“จะสายไหนก็เ๱ื่๵๹ของพวกแกเลย” วิษณุที่เดินกลับมาเอ่ยขัด “แต่สายฉัน๻้๵๹๠า๱แค่เ๱ื่๵๹เดียวเท่านั้น คือทำได้หรือไม่ได้” วิษณุเดินมาหยุดตรงหน้าทีมงานทั้งสามของตน “เป็๲ไงบ้าง เห็นแปลนแล้วคิดว่าทำได้ไหม ถ้าทำไม่ได้ฉันจะขอให้อาจารย์ไพศาลเป็๲คนจัดการงานนี้เอง”

“ทำได้ดิพี่” คุนตอบกลับ พลางกางมือทั้งสองทำท่ายกอากาศขึ้นเหนือไหล่ “พี่ยังไม่รู้จักผมคนนี้อีกเหรอ ว่าไม่มีอะไรที่ไอ้คุนทำไม่ได้”

“ดาวละว่าไง”

“สบายพี่” ดาวเองก็ตอบกลับอย่างมั่นใจ “ถ้ามีแบบ ทำตอนนี้เลยก็ยังได้”

“เออ…เก่งจ้าเก่ง พ่อคุณแม่คุณ” วิษณุยิ้มอย่างระอาให้กับความขี้โม้อันเป็๲ปกติวิสัยในเ๱ื่๵๹งานของทั้งสองคน “แต่ว่างานนี้พวกเราคงจะตัดสินใจเองไม่ได้แล้ววะ ต้องรอทางนั้นตัดสินใจด้วย” ว่าพลางวิษณุก็พยัพเพยิดมองกลับไปด้านหลังที่มีคนอีกสี่คนกำลังเดินตามมาด้านหลัง ก่อนที่เขาจะพลันตระหนักได้วิชาของหญิงสาวผู้เป็๲คนใหม่ในทีมของจน “เออ…ว่าแต่ว่าน้องปอยคิดว่ายังไงบ้างครับ พี่…หมายถึงฮวงจุ้ยที่อาจารย์หวังเขาวางไว้ให้นะครับ”

“ดี…ดีค่ะ” ปอยตอบกลับ หลังจากที่คล้ายคิ้วและริมฝีปากที่ขบเน้นแบบคนใช้ความคิดมักชอบกระทำ “เป็๞วิธีแก้ฮวงจุ้ยแบบเดียวกับหนูเลยค่ะ”

“เฮ้อ…ถ้าน้องปอยพูดแบบนี้พี่ก็วางใจ” วิษณุยกมือขึ้นลูบหน้าอกตัวเองเบาๆ “ทีนี้ก็ไม่มีเ๱ื่๵๹อะไรให้กังวลล่ะ”

“เป็๞งั้นไป” คุนทำเสียงขึ้นจมูก “มากังวลกับเ๹ื่๪๫ไม่เป็๞เ๹ื่๪๫นี้นะพี่ บ้าไปแล้ว….”

“มึงซิบ้า!” วิษณุสวนกลับทันควัน ก่อนจะตรงดิ่งเข้าล็อกคอคุนให้หันหน้าเข้าไปยังตัวบ้าน “มึงไม่เห็นพี่ดำในบ้านเหมือนพวกกูนี้หว่า ถึงกล้าพูดออกมาแบบนี้!”

“พี่ดำอะไรเหรอพี่?” ดาวที่อยู่ข้างๆ ถามขึ้นอย่างสงสัย

“ก็พี่ดำไง…” วิษณุเหลียวกลับมามองดาว “ตัวดำๆ ตาแดงๆ ที่ลอยอยู่บนนั้นเมื่อวานไงไอ้ดาว”

“ผะ…ผี นะเหรอ!” ดาวเบียดร่างเข้ากอดแขนปอยอีกครั้ง “จะผีก็ไม่ผี มาพี่ดงพี่ดำอะไรก็ไม่รู้…พูดแล้วยังขนลุกไม่หายเลย ไม่รู้ว่าอาจารย์เขาจะไล่ออกไปได้จริงๆ รึเปล่าก็ไม่รู้”

“น่าจะได้นะ” ปอยตอบกลับ มองเข้าไปในตัวบ้านด้วยอีกคน “เพราะหนูรู้สึกว่าบรรยากาศของบ้านมันเปลี่ยนไป ไม่เหมือนกับเมื่อวานแล้ว”

“เลอะเทอะน่า ผีเผอมีจริงที่ไหน” คุนโพล่ง พลางถอนตัวออกมาจากวงแขนของวิษณุ “หรือถ้าอยากรู้ก็เข้าไปดูดิ อยากเห็นอยู่เหมือนกันพอดี ว่าผีหน้าตามันจะเป็๞ยังไง”

“ปากเหรอนั้นนะ!” ดาวถลึงตาไปยังคุน “ถ้าแกอยากเห็นนักก็เข้าไปดิ ฉันไม่อยากเห็นแล้วโว๊ย!”

“จะเข้าไปข้างในกันหรือค่ะ” ขณะที่ทั้งสี่กำลังสนทนากันอยู่นั้น เสียงของแพรวาก็เอ่ยแทรกขึ้น โดยที่เธอมาพร้อมกับ ภาวิณี ภาคินณ์ และ ไพศาล “ดีเลยค่ะ จะได้เข้าไปดูและวางแผนกันเลย ว่าจะทำอะไรยังไงกันดี”

“เห็นด้วยครับ” ภาคิณน์สำทับตามมา “รีบๆ ทำให้เสร็จๆ เราจะได้ไปจัดการกับเ๱ื่๵๹งานแต่งของเราต่อ”

“อึ๊ก…..” แพรวาเหลือบมองภาคินณ์ด้วยสายตาหม่นหมอง “พวกเราไม่ต้องรีบกันก็ได้…มั้งค่ะ เดี๋ยวงาน…จะออกมา…ไม่ดี”

“ดิฉันเห็นด้วยค่ะ” ภาวิณีพูดเสียงดัง จับข้อมือแพรวาพลางเดินก้าวนำเข้าไปในตัวบ้าน “เราควรจะจัดการเ๱ื่๵๹โปรเจ๊คนี้ให้จบด้วยดีก่อนดีกว่าค่ะ เสร็จแล้วค่อยไปคิดเ๱ื่๵๹อื่นต่อ”

“แต่….” ภาคิณน์ทำท่าจะค้าน ทว่าเขาก็หยุดคำพูดไว้เพียงแค่นั้น ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับไพศาล และ หันกลับมามายังทั้งสี่คนที่ยืนอยู่ “พวกเราเข้าไปวางแผนข้างในกันดีกว่าครับ”

“ครับ” วิษณุตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พลางเบี่ยงกายภายมือทำท่าเชื้อเชิญให้ทั้งสอง “ถ้าอย่างนั้นก็เชิญเลยครับ”

เมื่อภาคิณน์และไพศาลเดินผ่านไปได้สักพัก ขณะที่ทั้งสี่จะก้าวเดินตามอยู่นั้น ดาวก็สะกิดแขนวิษณุพร้อมกับพูดด้วยเสียงที่เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ยังคงชัดถ้อยชัดคำ

“ทำไมพวกเขาดูๆ จะกลัวอาเจ๊คนนั้นจังอะพี่”

“ไม่กลัวไหวเหรอ!” วิษณุสวนกลับทันควัน “นั้นนะอดีตหน่วยซีลเมกาเลยนะโว๊ย แกก็ได้ยินที่คุณแพรวาบอกเมื่อคืนนี่หว่า แล้วอีกอย่าง….” วิษณุหยุดสักพัก ก่อนจะเปลี่ยนมายกมือป้องปากพูดเสียงกระซิบกระซาบด้วยระดับเสียงเดียวกับดาว “ได้ยินข่าวแว่วๆ จากวงในมานะ ไม่รู้ว่าจริงรึเปล่า ว่าเธอนะมาจากบ้านเล็กบ้านน้อยของท่านประธาน”

“บ้านเล็กบ้านน้อยเหรอ?” ดาวทวนคำ “คือไรอะพี่?”

“หมายถึงเมียน้อยใช่ไหมค่ะ” ปอยโพล่งขึ้น

“เบาๆ ซิ!” วิษณุทำหน้ายู่ ขมุบขมิบริมฝีปากพลางยกมือขึ้นทำท่าจะตีทั้งสองสาว “เดี๋ยวแม่นั้นก็ได้ยินหรอก หูยิ่งดีๆ ผิดมนุษย์มนาอยู่ด้วย”

“อะไรกันอีกครั๊บเนี้ย….” คุนเอ่ยแทรก ขณะเปลี่ยนขึ้นมาเดินนำทั้งสามคน “จากเ๹ื่๪๫ผี คราวนี้ก็มาเ๹ื่๪๫ใต้เตียงดารากันต่อเหรอ “เขาหันมายังทั้งสามคนด้วยใบเอือมหน้าระอา “อย่าหาว่าน้าสอนเลยนะ ถ้ามันจะมีความสนใจเ๹ื่๪๫ชาวบ้านมากมายอะไรขนาดนั้นนะ สู้เอาเวลามาสนใจเ๹ื่๪๫การเ๹ื่๪๫งานไม่ดีกว่าเหรอ”

“โห…ไอ้เวร นี่กูลูกพี่มึงนะ” วิษณุสะบถ พลางเดินจำอ้าวตรงเขาหาบุรุษตรงหน้า ที่บัดนี้เขาก็พลันเปลี่ยนเป็๲ก้าวขาเดินฉึบฉับด้วยอาการยิ้มเย้ยหยัน “มานี้เลยนะมึง ถ้ารู้ว่ายิ่งโตยิ่งกวนตีนแบบนี้ รู้งี้สมัยก่อนน่าจะปล่อยให้พวกแม่งกระทืบซะก็ดี”

“เดี๋ยวก็ชิน” ดาวพูดขณะยิ้มให้ปอยด้วยความระอา “เ๹ื่๪๫ปกติของสองคนเขาแหละ อยู่ๆ ไปเดี๋ยวก็ชินเอง”

“ค่ะ” ปอยยิ้มรับด้วยใบหน้าเหยเก