อธิบายนิด Knottion น็อต คือ เนื่องจากส่วนโคนขององคชาติของอัลฟ่าจะมีเนื้อเยื่อคล้ายฟองน้ำ เวลามีเพศสัมพันธ์ เืจะคั่งบริเวณนี้ ทำให้มันพองออก ซึ่งเรียกว่าอาการ Knotting อวัยวะเพศจะล็อคติดกับช่องคลอดหรือทางทวารหนักของผู้ร่วมเพศ ไม่สามารถดึงออกเองได้ ต้องรอประมาณ 30 นาทีถึงหนึ่งชั่วโมงให้อวัยวะอ่อนตัวลง ระหว่างที่ติดอยู่ด้านในจะมีการปล่อยน้ำอสุจิออกมาเป็ระยะ ๆ เพื่อให้มีโอกาสปฏิสนธิได้มากที่สุด
Knot โดยปกติอัลฟ่าจะ เฉพาะเวลามีอะไรกับโอเมก้าที่เป็ฮีท แต่ถึงแม้วินจะไม่ได้ฮิทในตอนนี้แต่อัลฟ่าอย่างไนน์ก็สามารถ Knot นอกฮีทได้ด้วยในกรณีที่ทั้งคู่มีอารมณ์มาก ๆ หรือเจอคู่ที่สมน้ำสมเนื้อกัน
Rat (รัท) คือ อาการติดสัดของ Alpha มักจะเกิดขึ้นเมื่อได้กลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าใน่ฮีท แต่ก็มีอัลฟ่าบางรายที่แค่เพียงได้กลิ่นฟีโรโมนตามปกติของโอเมก้าก็เกิดอาการรัทได้ เมื่ออัลฟ่าเกิดอาการรัทจะขาดสติและเหตุผล และดุร้ายกว่าปกติ จะ้าเพียงแค่ได้ผสมพันธุ์กับโอเมก้าเท่านั้น ดังนั้นจึงมียาแก้อาการรัทของอัลฟ่า
อัลฟ่าจะมีอาการรัท (Rat) ตอบสนองกลับไปทันที ซึ่งเป็การตอบสนองตามกลไกลธรรมชาติของอัลฟ่าเเละโอเมก้า
การสร้างพันธะของอัลฟ่า (Bond) คือการที่อัลฟ่าตีตราทำเครื่องหมายว่า โอเมก้านี้เป็ของตน อัลฟ่าจะสร้างพันธะโดยการกัดต่อมฟีโรโมนตรงต้นคอของโอเมก้าและแขนไหล่หลัง การสร้างพันธะจะสามารถลบออกได้หรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับพิจารณาของผู้เขียน งานเขียนบางชิ้นพันธะจะอยู่ติดตัวโอเมก้าไปจนกระทั่งเสียชีวิต แต่บางเื่พันธะอาจถูกลบได้ด้วยการศัลยกรรมหรือวิธีทางการแพทย์ต่างๆไม่มีอะไรตายตัวแต่สำหรับเื่นี่ การสร้างพันธะกับวิน เป็ไปได้ยากเพราะวินมีความเป็อัลฟ่าอยู่ครึ่งนั้นขึ้นอยู่ที่ความยินยอมของวินที่จะสมยอมเป็ของไนน์ ไนน์ถึงจะสร้างพันธะนั้นได้ต่อให้ไนน์กัดวินอย่างไรก็ไม่เป็ผลถ้าวินไม่สมยอม
เช่นเดียวกับตอนนี้ในกรณีของไนน์กับวิน วินไม่ใช่โอเมก้าเต็มตัวแต่มี ความเป็อัลฟ่าอยู่อีกส่วนหนึ่งมันจึงยากที่จะทำให้ทั้งคู่ยอมกันและไนน์ไม่สามารถความคุมความรู้สึกหรือความ้าของวินได้ ถ้าเป็โอเมก้าทั่วไปจะรู้สึกเกรงกลัวเหมือนมีพลังบ้างอย่างดึงดูดให้พวกเขายอมอัลฟ่าแต่โดยดีไม่ว่าเป็ความ้าหรือการกระทำ พูดง่ายๆถ้าเปรียบกับหัวหน้ากับลูกน้องที่เชื่อฟังกับลูกน้องหัวแข็งก็เหมือนกับวินในตอนนี้
เป็เวลาเกือบอาทิตย์ที่ไนน์แทบไม่มีเวลาไปหาวินเลย แม้แต่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูก็ไม่มีเวลาจะทำ ไนน์ยุ่งกับงานถ่ายแบบที่ต้องจัดการและเตรียมตัวอย่างไม่ได้หยุดพัก กระทั่งในขณะที่ช่างแต่งหน้ากำลังเติมหน้าให้ ไนน์จึงได้โอกาสขอโทรศัพท์จากพี่ภพผู้จัดการของเขา
"พี่ภพครับ ผมขอโทรศัพท์หน่อยครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบาและเหนื่อยล้าเล็กน้อย ภพหยิบโทรศัพท์แล้วยื่นให้เขาโดยไม่พูดอะไร ไนน์รีบรับมาและมองหน้าจอที่เต็มไปด้วยการแจ้งเตือน
"เหอะ ไม่คิดจะโทรกลับมาก่อนเลยหรือไง เ้าบ้านั่น" ไนน์บ่นพลางพ้นลมหายใจอย่างหงุดหงิด นิ้วของเขาลังเลเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนหน้าจอไปยังชื่อของวิน ในหัวสมองเขาคิดถึงการโทรกลับไปแต่ก็ต้องหยุดชะงัก
"ทำไมฉันต้องโทรกลับไปด้วย หมอนั่นก็คงจะคิดว่าฉันคิดถึงแน่ๆ ไม่มีทาง" ไนน์คิดในใจ ก่อนที่เขาจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
ภพที่สังเกตเห็นก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น "จะโทรหาวินหรือ? แล้วทำไมไม่โทรล่ะ? ่นี้นายก็ยุ่งเลยไม่ได้เจอกันสินะ แต่แปลกนะ วินก็ไม่โทรหานายเลยเหมือนกัน ทั้งที่นายยุ่งขนาดนี้" คำพูดของภพทำให้ไนน์ชะงักเล็กน้อย แต่เขาพยายามทำเป็ไม่สนใจ
“ช่างเถอะ ผมไม่สนใจหรอก ทำไมผมต้องใส่ใจ ถ้าเขาไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุย” ไนน์ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ในใจนั้นกลับรุมร้อนด้วยความโมโหที่ไม่สามารถซ่อนเอาไว้ได้ เขาพยายามจะทำเหมือนว่ามันไม่สำคัญ แต่ภายในใจเขากลับถูกความรู้สึกหงุดหงิดเผาผลาญจนแทบสงบลงไม่ได้
ภพสังเกตท่าทางของไนน์ที่แม้จะดูเหมือนนิ่งเฉย แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความไม่พอใจ “นายไม่ใส่ใจจริงๆ หรือ? ก่อนหน้านี้แค่เขาไม่รับสาย นายก็ทำท่าจะเป็จะตายอยู่แล้วนะ” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์ มองดูอารมณ์ขุ่นมัวของไนน์ที่พยายามซ่อนอยู่
"ผมเบื่อแล้ว เบื่อที่จะต้องตามเขา” ไนน์พูดด้วยสายตาคมกริบ “เมื่อเขาไม่อยากเจอผมก็ช่าง ผมเป็ใครกัน พี่ภพ? ผมไม่ใช่คนที่ต้องไปวิ่งตามใคร”
ภพยิ้มขันๆ พลางเอ่ยขึ้น "มันก็จริงของนาย คนที่เคยตามนายหัวกระไดบ้านแทบไม่แห้งไปหมด แต่่หลังนายเหมือนจะเลิกยุ่งกับคนพวกนั้นเพราะธาวินหรือเปล่า ไนน์?"
ไนน์หรี่ตามองพลางเอ่ยเบาๆ "จริงๆ เราก็แค่มีข้อตกลงกันไว้เท่านั้นเองพี่ ว่า...ถ้าเขายอมมีอะไรกับผม ผมก็จะเลิกทำแบบนั้น”
ภพหัวเราะหึ “เหอะ ข้อตกลงแบบนี้ด้วยหรือ? แปลก แต่ข้อตกลงแบบนี้ มันดูเหมือนคนที่กำลังจะคบกันจริงจังไม่ใช่หรือ?”
ไนน์นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทางนิ่งเรียบ “ไม่หรอก ผมไม่สนใจ ผมแค่คิดว่า...ผมกับเขาเข้ากันได้ดีในเื่พวกนี้ และมันทำให้ผมพอใจ เื่อื่นผมไม่สนใจหรอก”
ภพพยักหน้าเล็กน้อย "อืมม์ ดี รามิลคนเดิมกลับมาแล้ว แต่พี่แค่เตือนนายเื่หนึ่ง หวังว่านายจะไม่ได้คิดทำสัญญาผูกพันธะกับธาวินนะ รามิล นายรู้ใช่ไหมว่า...ธาวินเป็โอเมก้าเืผสม เขามีความเป็อัลฟ่าอยู่ครึ่งหนึ่งเหมือนนาย การสร้างพันธะระหว่างนายสองคนมันเสี่ยง เขาอาจทำร้ายนายได้ในทุกเมื่อ"
คำพูดของภพทำให้ไนน์ถึงกับชะงัก ใบหน้าฉายแววใเล็กน้อย ไม่คิดว่าภพจะรู้เื่ที่ธาวินเป็โอเมก้าเืผสม
“พี่รู้ได้ไงครับ เื่นี้ผมไม่เคยบอกพี่นะครับ” ไนน์ถามพลางจ้องหน้าภพด้วยความแปลกใจ
“ในประวัติของวินที่นายให้พี่ไปสืบมาไง จำไม่ได้หรือ? พ่อของวินเป็อัยการ แม่ก็เคยเป็พยาบาลเก่า นายเป็คนให้พี่ไปสืบเองนะ ลืมง่ายจัง”
ไนน์อึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเบาๆ “ผมลืมไป… แต่พี่ไม่ต้องกังวลหรอกครับ ผมนะ ไม่ให้ใครมาทำร้ายผมได้ง่ายๆ หรอก พี่ก็รู้” น้ำเสียงของไนน์ดูเหมือนจะมั่นใจ แต่ในใจกลับแอบมีความกังวลเล็กๆ ที่พยายามปิดซ่อนไว้
ภพมองไนน์ด้วยสายตาแฝงความห่วงใย “แต่วินไม่เหมือนคนอื่นนะ นายน่าจะรู้ดี ถ้าเขาไม่ใช่คู่แท้ของนาย เขาก็เป็ผู้ชายอันตรายคนหนึ่ง ถ้าอยู่ห่างๆ วินไว้บ้างก็ดีนะ พี่คงเตือนได้แค่นี้เพราะพี่เป็ห่วง”
ไนน์นิ่งไปก่อนตอบเพียงสั้นๆ “ครับ…” แต่ลึกๆ ในใจของเขากลับหนักใจขึ้นทุกที เพราะเขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับวินนั้นไม่ใช่เื่ธรรมดา ั้แ่ที่เขาสร้างพันธะกับวิน สิ่งที่ไนน์ไม่เคยกล้าบอกใครคือ การผูกพันธะกับวินนั้นไม่ได้ง่ายเหมือนโอเมก้าทั่วไป วินเป็โอเมก้าเืผสม ทำให้ไนน์ไม่สามารถอ่านใจหรือควบคุมอารมณ์ของวินได้อย่างที่เคยทำกับคนอื่น ทุกครั้งที่เขาพยายามตีความสิ่งที่วินรู้สึกก็กลายเป็เื่ยากว่า วินมองเขาเป็เพียงคู่นอน หรืออาจมีความรู้สึกลึกซึ้งกว่านั้น
ภพยิ้มบางๆ เมื่อเห็นว่าไนน์เริ่มรู้สึกกังวล “นายไม่ต้องกังวลหรอก ไนน์ นายเป็ยังไง วินก็คล้ายกับนายในบางส่วนเหมือนกัน” เขาพูดเหมือนจะปลอบใจพร้อมยิ้มให้ไนน์ที่ตอนนี้แต่งหน้าเสร็จและเตรียมพร้อมขึ้นเวที
คำพูดของภพเหมือนจะสะกิดใจไนน์ ให้เขาได้รู้ว่า สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่นั้นมีความหมายมากกว่าความสัมพันธ์ทั่วไป
ชลบุรี
“เฮีย! มาได้ไงเนี่ย แล้วพี่ไนน์ล่ะครับ ทำไมไม่มาด้วย?” น๊อตร้องถามด้วยความดีใจเมื่อเห็นวินลงจากรถ แต่รอยยิ้มก็ต้องหายไปเมื่อเขาเห็นว่ามีใครอีกคนลงตามวินมา
“พี่มิ้นต์…” น๊อตพูดออกมาด้วยความใเมื่อเห็นผู้หญิงคุ้นหน้าคนหนึ่งยืนข้างๆ วิน
มิ้นต์ยิ้มรับพร้อมทักทาย “สวัสดีน้องน๊อต สบายดีไหม? ไม่เจอกันตั้งสี่ปีเลยนะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเป็กันเอง ขณะที่น๊อตยังคงยืนอึ้ง ไม่แน่ใจว่าจะตอบรับอย่างไร
“อะ…อ่า สวัสดีครับ พี่มิ้นต์…พี่มาด้วยได้ยังไงครับ?” น๊อตเอ่ยถามพลางมองหน้าวินสลับกับมิ้นต์ด้วยความสงสัย
มิ้นต์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะอธิบาย “อ้อ พี่กับเฮียวินไม่ได้มีสถานะเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ น๊อตไม่ต้องกังวล ตอนนี้พี่กับวินเราเป็เพื่อนกันแล้ว พี่แค่คิดถึงทุกคนเลยขอตามวินมาเที่ยวด้วยน่ะ”
วินพยักหน้าเสริม “อืม ตามที่มิ้นต์บอกเลย เข้าบ้านเถอะ แม่คงอยู่ในบ้าน ไปเจอแม่กันดีกว่า”
น๊อตพยักหน้าแต่ยังมองหาใครอีกคนด้วยความคาดหวัง “แล้วเฮีย…พี่ไนน์ไม่มาด้วยเหรอครับ?” เขารีบถาม
“ไม่มา เขางานยุ่ง จะมาได้ยังไง” วินตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ พลางตบบ่าน๊อต “ทำไม จะถามหาไนน์ทำไม เฮียอุตส่าห์มาบ้าน นายไม่ดีใจเหรอ?”
“ดีใจครับ แต่ผมอยากเจอพี่ไนน์ด้วยนี่ครับ เสียดายจัง” น๊อตตอบอย่างผิดหวังพลางหันไปมองรอบๆ เผื่อว่าไนน์จะโผล่มา
“ไนน์นี่ใครเหรอน๊อต? เพื่อนเฮียวินหรือ?” มิ้นต์ถามขึ้นด้วยความสงสัยพลางหันมองวิน น๊อตเองหันมองไปที่เฮียอย่างลุ้นคำตอบ
วินถอนหายใจเล็กน้อย “ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่เพื่อนผมเองนะ เข้าบ้านเถอะครับ” เขาพูดตัดบทแล้วเดินนำเข้าบ้านทันที
มิ้นต์แอบคิดในใจ “เพื่อนเหรอ? ไม่ใช่บิ๊กอย่างนั้นหรือ แล้วไนน์นี่เป็เพื่อนใหม่ของวินหรือเปล่า?” แม้ความสงสัยจะยังค้างอยู่ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาและเดินตามวินเข้าบ้าน
เมื่อเข้าไปถึงในบ้าน วินก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส “ม๊า สวัสดีครับ ม๊า! มิ้นต์มาเยี่ยมครับ”
แม่ของวินหันมาพร้อมกับอุทานเบาๆ “มิ้นต์…” สีหน้าเต็มไปด้วยความใ ไม่คาดคิดว่าลูกชายจะพามิ้นต์กลับมาอีกครั้ง เธอดึงวินเข้ามาใกล้ พูดด้วยน้ำเสียงกังวล
“วิน มันอะไรกันลูก? มิ้นต์มาได้ยังไง กลับไปคบกับมิ้นต์อีกแล้วเหรอ?” แม่ถามพลางจับมือเขาอย่างเป็ห่วง
วินยิ้มเบาๆ ก่อนตอบอย่างอ่อนโยน “ไม่ครับม๊า ตอนนี้ผมกับมิ้นต์เราเป็แค่เพื่อนกัน ม๊าไม่ต้องกังวลนะครับ ผมทำใจได้แล้ว และมิ้นต์ก็ไม่ได้คิดอะไรกับผมแบบนั้นแล้ว เขาแค่อยากมาเยี่ยมม๊า ผมก็เลยชวนมาแค่นั้นครับ”
แม่มองลูกชายด้วยสายตาเต็มไปด้วยห่วงใย “ไม่มีอะไรจริงๆ นะ ม๊าไม่สบายใจเลย ยังนึกถึงตอนที่แกเสียใจจนล้มป่วย ม๊าไม่อยากให้มันเป็แบบนั้นอีก”
“ไม่หรอกครับม๊า ไม่มีทางเป็แบบนั้นอยู่แล้ว…เพราะตอนนี้ผมมีคน— เอ่อ ไม่มีอะไรครับ” วินพูดพลางหยุดคำพูดที่เผลอหลุดปากออกไป
“มีคน?” แม่หรี่ตาอย่างสงสัย “หมายความว่าไง วิน? วินมีแฟนใหม่หรือ?”
วินหัวเราะเบาๆ “ไม่ใช่ครับ ไม่มีอะไรจริงๆ ผมแค่ตั้งใจจะพามิ้นต์มาเที่ยวสองวันน่ะ เห็นเขาบอกว่าคิดถึงม๊า”
แม่พยักหน้าเบาๆ แต่ก็เอ่ยถึงอีกคนที่ยังอยู่ในความคิด “แล้วคุณไนน์ล่ะวิน? ม๊าชอบเขานะ เขาน่ารักดี ทำไมไม่พาเพื่อนคนนั้นมาด้วยล่ะ?”
วินถอนหายใจเล็กน้อย “เขาไม่ว่างครับ ถ้าว่างผมคงชวนเขามาแน่นอน”
ขณะที่มิ้นต์นั่งรออยู่ที่โซฟา เมื่อเห็นแม่เดินมาใกล้ เธอก็รีบลุกขึ้นยกมือไหว้ทันที “สวัสดีค่ะคุณแม่ สบายดีไหมคะ?” เธอยิ้มพร้อมกับแสดงความเคารพอย่างจริงใจ
“สบายดีจ้ะ แล้วมิ้นต์ล่ะ เป็ไงบ้าง? ได้ข่าวว่าไปอยู่อเมริกาไม่ใช่หรือ กลับมาเมืองไทยนานแล้วหรือยัง?”
“กลับมาได้สามเดือนแล้วค่ะ มิ้นต์กะว่าจะกลับมาอยู่เมืองไทยสักพัก พอดีคุณพ่อเสียไปแล้ว เลยอยากกลับมาอยู่ใกล้ครอบครัวค่ะ” มิ้นต์กล่าวพร้อมรอยยิ้มเศร้าๆ
แม่ของวินมองเธอด้วยความเห็นใจ “อ้อ เสียใจด้วยนะจ๊ะมิ้นต์”
จากนั้นแม่ก็หันมาทางลูกชาย “วินจ๊ะ พากระเป๋ามิ้นต์ไปเก็บไว้ในห้องวินเถอะ ส่วนวินไปนอนกับน๊อตนะ ลูกจะได้นอนสบาย”
น๊อตยิ้มออกมาอย่างกระตือรือร้น “เฮียวินมานอนห้องน๊อตก็ได้! เดี๋ยวน๊อตนอนห้องแม่เอง”
ฝั่งของไนน์
เจมมี่เดินลงจากรันเวย์มุ่งตรงไปหาไนน์ที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้จัดให้นายแบบ สีหน้าของไนน์ดูเคร่งเครียดและหงุดหงิด เขาจ้องมองโทรศัพท์ในมืออย่างตั้งใจเหมือนกำลังรอคอยสายจากใครบางคน
“ไนน์ คุณเดินเสร็จแล้วยังไม่กลับหรือครับ?” เจมมี่นั่งลงข้างไนน์ทันที สบตากับเขาอย่างสงสัย
"ยัง นายเป็ไงบ้างั้แ่งานวันเกิดฉัน นี่ก็เกือบเดือนเราไม่ได้เจอกันเลยนะถ้าไม่มีเดินแบบ" ไนน์ตอบอย่างเงียบๆ
“จะได้เจอคุณได้อย่างไรก็คุณว่างที่ไหน งานเยอะกว่าผมอีก ไม่กี่เดือนคุณก็จะไปรันเวย์ที่สิงคโปร์ไม่ใช่หรอครับ?” เจมมี่พูดพลางยิ้มให้ไนน์ เพื่อทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย
ไนน์พยักหน้าเล็กน้อย “คืนวันงานฉันขอโทษนะที่ทำอะไรลงไปให้นายเดือดร้อนไปด้วย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด
“ไม่เป็ไรหรอกครับ ผู้ชายคนนั้นที่คุณ…เอ่อ ชอบเขาใช่ไหมครับ? คุณดูจริงจังมากนะ ไม่เหมือนกับที่ผ่านมาที่คุณเคยมีใครสักคน” เจมมี่ถามตรงไปตรงมา
“อืม อาจจะใช่ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะไปต่อหรือหยุดแค่นี้ดี” ไนน์พูดเสียงเบา พลางถอนหายใจออกมา
“ทำไมล่ะครับ? ผมว่าเขาเป็คนดีนะ” เจมมี่มองหน้าไนน์อย่างจริงจัง “ผมถามตรงๆ นะครับ ผู้ชายคนนั้นเขาเป็โอเมก้าเืผสมใช่ไหมครับ? เลยทำให้คุณหนักใจไม่เหมือนผมที่ผมเป็โอเมก้า”
“ใช่ นั่นละเป็เหตุผลที่ฉันไม่รู้ว่าจะไปต่อหรือหยุดแค่นี้ดี นายเข้าใจใช่ไหม?” ไนน์ตอบกลับไปด้วยสายตาที่แสดงถึงความลังเล ในใจเขาเต็มไปด้วยความสับสนเกี่ยวกับความรู้สึกและอนาคตของเขากับวิน
“เอาแบบนี้ไหมครับ ผมมีวิธี” เจมมี่เสนออย่างมีเลศนัย
“มีวิธี ยังไงหรือ?” ไนน์ถามด้วยความอยากรู้และสนใจในแผนการของเจมมี่
“คุณก็แกล้งคบกับผม แล้วเราถ่ายรูปลงใน IG ผมคิดว่าถ้าเขารู้สึกดีๆ กับคุณ เขาต้องไม่พอใจแน่นอน เชื่อผมสิ” เจมมี่พูดอย่างมั่นใจ
“ทำไมนายถึงมั่นใจว่า เขาจะไม่พอใจละ?” ไนน์สงสัย
“จำได้ไหมครับ ตอนที่เราจูบกันที่บ้านคุณ เขาโกรธคุณมากเลยนะ ชกผมเกือบตาย ถ้าคุณไม่มาขัดขวางไว้” เจมมี่ยิ้มให้กับความทรงจำนั้น
“นายว่ามันจะได้ผลเหรอ? แต่ถ้าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรแบบที่ฉันเป็ละ ฉันก็หน้าแหกสิ” ไนน์พูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความกังวล
“มันก็ไม่เป็ไรนะครับ ดีเสียอีก คุณจะได้รู้ว่าเขารู้สึกยังไงกับคุณ ไม่อย่างนั้นคุณก็จะรู้สึกอยู่ฝ่ายเดียวอีกอย่าง เราก็ไม่ได้เป็มากกว่านั้นอยู่แล้ว เพราะเราเป็ Friends with Benefits อยู่แล้ว ไม่เห็นจะเป็ไรเลย” เจมมี่ยักไหล่
“อืมม์ ก็ดีเหมือนกัน น่าสนุกแฮ่ะ” ไนน์แสยะยิ้มร้ายออกมา
“อ๊ะ ถ้าหมอนั้นหึงฉันจริงๆ ฉันคงเจ็บตัวอีกสินะ ยิ่งเวลาที่หมอนั้นโกรธ โครตเซ็กซี่” ไนน์คิดในใจ ขณะลูบริมฝีปากตัวเองเบาๆ สายตาจ้องมองไปข้างหน้าด้วยแววตาเป็ประกาย
“งั้นเรามาถ่ายรูปกันเลยดีกว่าครับ เอาแบบให้อีกฝ่ายร้อนรนอยู่ไม่ติดเลยดีไหม” เจมมี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย
ไนน์พยักหน้าอย่างตื่นเต้น “เอาดิ” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กอดไหล่เจมมี่ไว้แน่น เจมมี่หันหน้าไปจูบแก้มไนน์ทันที ทำเอาไนน์สะดุ้งถอยหนีด้วยความใ
“เอ้ยย นายทำอะไรนะเจมมี่” ไนน์ร้องเสียงสูง
“ไนน์ครับ นี่แค่หอมแก้มนะครับ ไม่ได้จูบปากกันเสียหน่อย ก่อนหน้านี้เราจูบกันบ่อยนะ” เจมมี่พูดอย่างไม่เห็นด้วย
“แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อน ฉันเออ นายก็รู้” ไนน์พูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่มั่นใจ
“ถ้าเป็แบบนี้คุณก็จะแกล้งวินไม่ได้แล้ว คุณก็จะไม่รู้ว่าเขารู้สึกอย่างไรกับคุณไนน์ครับ คุณแคร์เขามากรู้ไหม? เมื่อก่อนคุณไม่เคยเป็แบบนี้นะ คุณไม่แคร์ใครเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าคุณจะทำอะไร คุณจะแคร์แค่ตัวคุณเองเท่านั้น แต่ตอนนี้คุณเปลี่ยนไปมากเลยนะครับ แล้วถ้าเป็แบบนี้ คุณก็จะทำได้หรือครับ?” เจมมี่อธิบายอย่างมีเหตุผล
“อือๆๆ ก็ได้ งั้นเริ่มใหม่ รีบๆ เลยนะ เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้าจะเป็ข่าว ฉันไม่อยากตกเป็ข่าวฉาวเื่ระหว่างเรา” ไนน์พูดขณะที่เขายังถ่ายรูปกับเจมมี่อีกครั้ง
“เรียบร้อยแล้วครับ ภาพคุณลง IG ได้เลย” เจมมี่กล่าว
“แต่ว่ามันจะไม่เป็ข่าวหรือระหว่างนายกับฉันอีกอย่าง ฉันไม่เคยโพสต์เกี่ยวกับเื่พวกนี้ นายเข้าใจใช่ไหม?” ไนน์ยังคงรู้สึกไม่แน่ใจ
“คุณก็แค่บอกว่าเพื่อนถ่ายรูปด้วยกัน หอมแก้มกันเป็ธรรมดา ถ้าหากมีใครถามหรือนักข่าวถาม มันไม่ได้เสียหายตรงไหนนี่ครับ” เจมมี่พยายามโน้มน้าว
“ฉันเป็ผู้ชายนายเป็ผู้ชาย มันจะดีเหรอ?” ไนน์แสดงความกังวล
“ไม่เป็ไรหรอกครับ ยุคสมัยนี้แล้ว เพื่อนกันก็หอมแก้มกันได้ ไม่ได้จูบปากกันซะหน่อยเลย แต่ถ้าเป็คนที่รู้สึกดีๆ กับเรา เขาจะดูออก ไม่คิดแบบนั้น เชื่อผมซิครับ” เจมมี่ยิ้มให้กำลังใจ
“อืมม์ เอางั้นก็ได้ งั้นฉันโพสต์เลยนะ” ไนน์กดโพสต์ทันที
ใต้รูปภาพเขาเขียนว่า (คิดถึงนะ ไม่ได้พบกันเป็เดือนเชียว) และแท็กภาพเขากับเจมมี่ทันที
ทันใดนั้น แฟนคลับเริ่มเข้ามากดไลค์และคอมเมนต์กันอย่างล้นหลาม บางคนสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเจมมี่ บางคนก็มองว่าเป็เพื่อนสนิทที่ดูน่ารักดี เพราะพวกเขาก็รู้ว่าสองคนนี้รู้จักกันมานานแล้ว
ไนน์มองดูคอมเมนต์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ในขณะที่เขายิ้มและรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป.
ที่บ้านวิน
"วินคะ มิ้นต์อยากฟังเพลงที่วินเคยแต่งไว้จังค่ะ วินร้องให้มิ้นต์ฟังหน่อยได้ไหมคะ?" มิ้นต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส ขณะนั่งอยู่ที่นอกชานบ้านข้างๆ วิน
"ผมจำเนื้อเพลงไม่ได้แล้วล่ะครับ ไม่ได้ร้องนานแล้ว" วินตอบ ขณะนั่งมองดูเบอร์ไนน์บนมือถืออยู่ เนิ่นนาน
"มิ้นต์สังเกตเห็นคุณมองมือถืออยู่นานแล้ว รอใครโทรมาหรือเปล่าคะ? ทำไมคุณไม่โทรไปเองล่ะคะ?" มิ้นต์ถามอย่างสงสัย
วินถอนหายใจเบาๆ "เปล่าครับ ผมก็เปิดดูไปเรื่อย ไม่มีอะไรหรอก คุณไม่ง่วงเหรอ 4 ทุ่มแล้วนะ" เขาพยายามเปลี่ยนเื่
"ตอนแรกก็จะนอนแล้วล่ะค่ะแต่เห็นคุณนั่งอยู่ ฉันก็เลยอยากจะเดินมานั่งคุยกับคุณ เราไม่ได้พูดคุยแบบนี้กันนานแล้วนะ ถ้าเป็เมื่อก่อน คุณคงเล่นกีต้าร์ให้ฉันฟังแล้วล่ะ" มิ้นต์ยิ้มมองหน้าวินอย่างอบอุ่น
"อะอ้อ ครับ" วินรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ความรู้สึกที่หวั่นไหวยังคงอยู่ เหมือนมิ้นต์มองมายังเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยน
"เฮีย!" เสียงน๊อตะโออกมาจากในบ้าน เขารีบวิ่งเดินมาหาวินทันทีอย่างลนลาน
"มีอะไรเหรอน๊อต หน้าตื่นมาเชียว" วินรีบลุกขึ้นทันที
"เฮียรู้ไหม ผมนี่โคตรเสียใจเลย ผมนะตกหลุมรักพี่ไนน์มาตั้งนาน ไม่คิดว่าพี่ไนน์จะมีแฟนแล้ว" น๊อตพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง
"นี่ไงเฮีย ใน IG ของพี่ไนน์ถ่ายคู่กับนายแบบชื่อดังที่ชื่อว่าเจมมี่ ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะคบกันจริงๆ แต่ผมก็รู้ว่าพวกเขารู้จักกันมานานเป็เพื่อนกันมานานแล้ว คิดว่ามันเป็แค่ข่าว แต่นี่เขาหอมแก้มกันเลยนะพี่!" น๊อตอธิบายอย่างตื่นเต้น
วินหยิบมือถือจากมือของน็อตมาดูทันที สายตาของเขาเบิกกว้างด้วยความใ กำโทรศัพท์ไว้แน่น เขารู้สึกถึงความโกรธขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ขณะที่มิ้นต์และน็อตยืนมองวินด้วยความมึนงงกับอาการของเขา
"มึงแม่งโครตเหี้ย ไม่โทรหากูเพราะมึงอยากกลับไปคั่วกับไอ้เหี้ยนั้น ไอ้รามิล! มึงบอกกับกูว่ามึงจะไม่ยุ่งกับใครอีก มึงเอาอีกแล้วนะไอ้รามิล หยามกู สัส เดี๋ยวมึงเจอกู!" ขณะที่วินคิดสีหน้าแดงกล่ำขึ้นด้วยความโกรธจัด
"เฮีย! เฮียวิน!" น๊อตเรียกเฮียวินด้วยความใ เมื่อเห็นแววตาของเขาเปลี่ยนไปดูดุดันจนหน้ากลัว
ขณะที่วินคิดอยู่ เขาสะดุ้งหันไปมองน็อต "นายเอามาให้ฉันดูทำไม? มันก็เื่ของเขานี่"
"ฉันจะไปนอนแล้ว มิ้นต์ ผมขอตัวนะ ผมรู้สึกเวียนศีรษะนิดหน่อย ไว้พรุ่งนี้เราค่อยคุยกัน" วินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
"เดี๋ยวสิ! เฮีย โทรศัพท์ผมเฮียถือไปทำไม?" วินชะงักหันกลับไปยื่นโทรศัพท์คืนให้น็อตทันที
"น็อต ผู้ชายที่น็อตพูดถึงนั้นเป็เพื่อนสนิทกับวินเหรอ? พวกเขารู้จักกันได้อย่างไร? พี่คิดว่าพวกเขาเป็แฟนกันเสียอีก ขอดูรูปหน่อยได้ไหม?" มิ้นต์แสดงความสนใจ
"ผมก็ลืมไปว่าพี่อยู่อเมริกา พี่ไนน์นะ เป็นายแบบชื่อดังนะ พี่อาจจะไม่รู้จัก แต่อาจจะเคยเห็นหน้าเพราะพี่ไนท์เคยไปเดินแบบที่อเมริกาบ่อยนะ" น๊อตตอบ
"ขอดูหน้าหน่อยสิ พี่อาจจะรู้จักก็ได้" มิ้นต์พูดขึ้น ด้วยความอยากรู้
"นี่ไงพี่หล่อไหมเป็เพื่อนกับเฮียด้วยนะเคยมาที่นี้ด้วยจะบอกให้น่ารักมากเป็กันเองแต่เสียดายไม่น่าคบกับเจมมี่เลยผมไม่ชอบเลย" น๊อตพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ขณะแสดงโทรศัพท์ที่มีรูปไนน์กับเจมมี่อยู่ในมือ
มินต์พยายามทำความเข้าใจ เขาเคยเห็นหน้าไนน์ในนิตยสารอยู่บ่อยๆ ถึงแม้จะไม่รู้จักกันดี แต่ความหล่อเหลาดูเหมือนจะติดตาอยู่
"เออ เขาชอบผู้ชายด้วยกันเหรอ? หมายถึงชายรักชายนะ?" มินต์ถามอย่างสงสัย
"ไม่รู้เหมือนกัน แต่เขาเป็เพื่อนกับเจมมี่แล้วก็ดูสิ ถ่ายรูปด้วยกันแบบนั้นน่ะ จะให้คิดเป็อะไรไปได้ละ เอ่อ เสียดายไปนอนแล้วนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ครับ" น๊อตตอบแล้วหันไปทางห้องนอนของเขา
มิ้นต์พอจะเดาอาการของวินได้ เขาเริ่มคิดว่าวินอาจจะชอบผู้ชายคนนี้จริงๆ "เป็ไปได้อย่างไร? เธอไม่อยากจะเชื่อว่าวินจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ วินชอบผู้ชายอย่างนั้นหรือ?"
เสียงพูดคุยเงียบไป เมื่อมินต์เริ่มตั้งคำถามในใจ ความรู้สึกที่วินมีต่อไนน์นั้นอาจจะซับซ้อนกว่าที่คิด และทำให้มิ้นต์รู้สึกสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนทั้งสองมากขึ้น.
794
