ทะลุมิติมาเป็นอัจฉริยะหน้าตาย ดันโป๊ะแตกกระจายเพราะเสียงในหัว

        หลังจากพูดจบจี้ทิงก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเขาเพียงแต่จับจ้องไปที่อีกฝ่ายด้วยสายตาที่สงบนิ่งไม่ลดละ

        “มองหน้าฉันทำไม ไม่พอใจหรือไง?”

        หน้าอกของจี้ทิงขยับขึ้นลงเล็กน้อยคล้ายกับเขากำลังลอบถอนหายใจอยู่เงียบๆ : [พอมองแบบนี้แล้วจี้เยี่ยนจื๋อก็ดูเป็นคนซื่อตรงจนเกือบจะบื้อเลยแฮะ]

        ซื่อตรงงั้นเหรอ?

        จี้เยี่ยนจื๋อหรี่ตาลงกะทันหันขณะกำลังจะอ้าปากสวนกลับทว่าจี้ทิงกลับชิงพูดขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “ข้อแรกที่พี่พูดมาผมตกลงแต่ถ้าไม่ให้ผมเข้าห้องเล่นเกมคงไม่ได้”

        “นายคิดว่าตัวเองอยู่ในฐานะที่ต่อรองกับฉันได้งั้นเหรอ?”

        “ถ้าพี่ไม่ให้ผมเข้าไปสวีเหรินก็คงไม่มีทางยกข้อมูลของแทสเมเนียนหมายเลขหนึ่งให้พี่ได้หรอก”

        แววตาของจี้เยี่ยนจื๋อพลันเคร่งขรึมลงทันควัน“นายกล้าขู่ฉันเหรอ?”

        จี้ทิงสบตาเขาด้วยสายตาเรียบเฉย“พี่จะคิดแบบนั้นก็ได้ แต่ผมแค่พูดความจริง”

        จี้เยี่ยนจื๋อเบือนหน้ากลับมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงเอ่ยขึ้น “หลังจากติวหนังสือเสร็จในแต่ละวันฉันอนุญาตให้นายเล่นได้สองชั่วโมง”

        “ตกลงครับ”

         [สองชั่วโมงก็เกินพอแล้ว ขอแค่มีเหตุผลในการเข้าห้องเล่นเกมได้ก็พอ]

        หัวคิ้วของจี้เยี่ยนจื๋อกระตุกวูบทำไมเขาถึงรู้สึกว่าจี้ทิงดูจะให้ความสำคัญกับการ ‘เข้าห้องเล่นเกม’มากกว่าการ ‘เล่นเกม’ กันแน่หรือว่าในห้องนั้นที่ตึกตะวันตก จะมีอย่างอื่นซ่อนอยู่อีก?

        จี้เยี่ยนจื๋อเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจถ้าอยากรู้ว่าจี้ทิงซ่อนอะไรไว้ คืนนี้เขาแอบไปดูหน่อยก็คงรู้เอง

        เวลา20.30น. ทั้งสองคนก็เดินทางกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลจี้

        พ่อบ้านรู้ดีว่างานเลี้ยงสังสรรค์ทางธุรกิจมักจะไม่มีอาหารอิ่มท้องอะไรให้กินจึงสั่งให้ห้องครัวเตรียมมื้อดึกไว้รอล่วงหน้าแล้ว

        จี้เยี่ยนจื๋อทานโจ๊กข้าวโอ๊ตไปเพียงครึ่งชามก็ปลีกตัวเข้าห้องทำงานเขาตรวจสอบข้อความในโทรศัพท์ก่อนจะต่อสายออกไป

        “ทางประธานอู๋ไม่มีปัญหาแล้วครับ”

        ชายหนุ่มที่ปลายสายแค่นหัวเราะอย่างหยามหยัน“มีบันไดดีๆ ให้ลงไม่ชอบ ดันรนหาที่ให้ตัวเองขายหน้า”

        “ทางฝั่งนายล่ะ เป็นยังไงบ้าง?”

        “นายหมายถึงหยางเทาน่ะเหรอ?” น้ำเสียงของชายคนนั้นเต็มไปด้วยความดูแคลนปนลำพองใจ“เฮอะ เจ้านั่นจมูกไวอย่างกับสุนัขพอทิศทางลมในบอร์ดบริหารเริ่มเอนมาทางเรา เขาก็รีบคลานมาหาทันที”

        ทั้งคู่แลกเปลี่ยนความคืบหน้าของแต่ละฝ่ายอยู่ราวสิบห้านาทีจนกระทั่งคุยธุระสำคัญเสร็จสิ้น

        “ไม่มีอะไรแล้ว นายพักผ่อนเถอะ”

        “เอ้อ เดี๋ยวสิ แล้วพ่อของนายน่ะ...” ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อในอีกสองวินาทีให้หลัง “อีกไม่นานจี้ซื่อเจ๋อก็จะกลับมาแล้วถึงตอนนั้นสถานการณ์ของนายจะยิ่งลำบากขึ้น นายเตรียมตัวเตรียมใจไว้หน่อยนะ”

        มุมปากของจี้เยี่ยนจื๋อหยักยิ้มสมเพชตัวเอง“ต้องเตรียมตัวอะไรอีกล่ะ ธาตุแท้ของคนพรรค์นั้นฉันเห็นมาหมดจนชินตาแล้ว”

        คนปลายสายไม่รู้จะพูดอะไรต่อได้แต่เดาะลิ้นเบาๆ “เอาเถอะ นายรู้ตัวก็ดีแล้ว”

        “แค่นี้นะ”

        หลังวางสายจี้เยี่ยนจื๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นั่งนิ่งอยู่ลำพังครู่ใหญ่เขามองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะแววตาหม่นแสงลงคล้ายมีความรู้สึกบางอย่างยื้อยุดฉุดกระชากอยู่ภายใน

        สุดท้ายจี้เยี่ยนจื๋อก็หยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง

        “กินข้าวเสร็จหรือยัง?”

        ปลายสายมีเสียงขยับเขยื้อนดังแซ่กๆก่อนที่เสียงของจี้ทิงจะตอบกลับมาเนิบๆ “อืม”

        จี้เยี่ยนจื๋อเงียบไปอึดใจหนึ่ง“นายกำลังแปรงฟันอยู่เหรอ?”

        “อืม”

        คิ้วของจี้เยี่ยนจื๋อขมวดเข้าหากันด้วยความรังเกียจ“แปรงฟันอยู่แล้วจะรับโทรศัพท์ทำไม สกปรกชะมัด!”

        เสียงซ่อกแซ่กๆยังคงดังต่อเนื่อง จี้ทิงตอบกลับมาด้วยเสียงอู้อี้ฟังไม่ชัด“อ้าอมไอ่อับ อี้อ้อองอะโอโหอีกอ่ะอิ?” (ถ้าผมไม่รับพี่ก็คงจะโมโหอีกน่ะสิ)

        จี้เยี่ยนจื๋อสูดลมหายใจเข้าลึก“แปรงไอ้ฟันเน่าๆ ของนายให้เสร็จ แล้วมาหาฉันที่ห้องทำงาน”

        ห้านาทีต่อมา

        ก๊อกๆ!

        “เข้ามา”

        จี้ทิงผลักประตูเข้ามา“พี่มีธุระอะไรกับผม?”

        “มานี่”

        จี้ทิงเดินไปที่โต๊ะทำงานจี้เยี่ยนจื๋อจ้องเขาเขม็งอยู่สองถึงสามวินาที ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม“อย่าคิดว่าถ้าสองคนนั้นกลับมาแล้วนายจะหลุดพ้น สำหรับฉันใครหน้าไหนก็ไม่มีอำนาจเหนือกว่าทั้งนั้น”

        จี้ทิงกะพริบตาปริบๆอย่างไม่เข้าใจ “สองคนนั้นคือใครครับ?”

        จี้เยี่ยนจื๋อมองหน้าเขาดูท่าทางแล้วอีกฝ่ายไม่น่าจะแกล้งโง่ “เรื่องที่พวกเขาจะกลับมาหลินชิงไม่ได้บอกนายหรือ?”

        พอได้ยินชื่อนี้จี้ทิงถึงเพิ่งจะนึกออกว่าหมายถึงพ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมนั่นเอง

         [อ้อ จริงด้วยสิ หลินชิงส่งรูปมาทุกวันเลยฉันเลยตั้งค่าปิดแจ้งเตือนไว้ในวีแชต]

        เมื่อได้ยินจี้ทิงเรียกชื่อหลินชิงห้วนๆในใจ ความสงสัยก็ผุดขึ้นในความคิดของจี้เยี่ยนจื๋อทันทีเขาเริ่มกวาดสายตาสำรวจจี้ทิงอย่างพิจารณา

        แม่ลูกคู่นี้ความสัมพันธ์ดีเยี่ยมมาตลอดไม่ใช่หรือไงแล้วตอนนี้มันหมายความว่ายังไง หรือว่าก่อนหลินชิงจะไปเที่ยว ทั้งคู่จะทะเลาะกัน?

        ฝ่ายจี้ทิงเองก็ไม่มีสีหน้าผิดปกติใดๆ“คงจะบอกล่ะมั้งครับ แต่ช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่งเลยไม่ได้สังเกตข้อความ”

        จี้เยี่ยนจื๋อยังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัยเขามองจี้ทิงอีกครู่หนึ่งก่อนจะขู่เสียงเย็น “ยังไงฉันก็เตือนนายไว้แล้วถ้านายกล้าเล่นตุกติก ต่อให้เป็นจี้ซื่อเจ๋อก็คุ้มกะลาหัวนายไม่ได้หรอก”

        “ครับ” จี้ทิงพยักหน้าตอบรับเรียบๆ “ตอนนี้ผมกลับไปนอนได้หรือยัง?”

        “ไปได้แล้ว”

        จี้ทิงเดินออกจากห้องทำงานตรงไปยังลิฟต์ทันทีที่อยู่ลำพังเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าข้อความในวีแชตที่ยังไม่ได้อ่านมีเยอะเกินไปเขาเลื่อนหน้าจออยู่หลายครั้งกว่าจะเจอกล่องข้อความของหลินชิง

        แม่: [รูปภาพ] [รูปภาพ]

        ราวกับเป็นการตอกบัตรเข้างานอีกฝ่ายส่งรูปภาพมาให้เขาในวันนี้เหมือนกันทุกๆ วัน

        ในภาพมีทั้งหมดหกใบประกอบด้วยชายหาด ปะการัง และป่าฝนเขตร้อน แต่ละรูปล้วนเป็นทัศนียภาพที่งดงาม

         [ทิวทัศน์ที่เกาะส่วนตัวนี้สวยมากเลยพ่อเขาบอกว่าคราวหน้าเราสามคนพ่อแม่ลูกมาด้วยกันนะ]

        สายตาของจี้ทิงหยุดอยู่ที่คำว่า‘สามคนพ่อแม่ลูก’ ครู่หนึ่งก่อนจะเลื่อนลงไปอ่านข้อความด้านล่าง

        แม่: [รูปสวยไหม พ่อเพิ่งถ่ายให้แม่เมื่อกี้นี้เองนะ]

        เมื่อกี้งั้นเหรอ?คิ้วของจี้ทิงขมวดมุ่นแทบสังเกตไม่ได้เขาเลื่อนกลับไปดูรูปด้านบนแล้วกดขยายรูปที่สาม

        ผืนน้ำสีเขียวมรกตดูราวกับหยกน้ำงามที่ธรรมชาติสรรค์สร้างในภาพนั้นหลินชิงนั่งอยู่บนเรือแคนูด้วยสีหน้าผ่อนคลายและเปี่ยมสุข

        จี้ทิงใช้นิ้วขยายพื้นหลังของภาพเมื่อมั่นใจว่าตนเองไม่ได้ตาฝาด เขาก็เดินกลับเข้าห้องแล้วส่งข้อความตอบกลับไป

         [รูปพวกนี้ถ่ายวันนี้หมดเลยเหรอครับ?]

        ผ่านไปไม่กี่นาทีหลินชิงก็ตอบกลับมา : [ใช่จ้ะ]

        ทั้งที่ลูกชายไม่ได้ตอบข้อความมานานมากแล้วแต่หลินชิงกลับไม่มีคำถามหรือแสดงความห่วงใยเลยแม้แต่นิดเธอเพียงแต่ตอบคำถามของเขาเท่านั้น

        แววตาของจี้ทิงดูครุ่นคิดทว่าอีกฝ่ายกลับส่งข้อความมาเพิ่มอีก : [ฝีมือถ่ายรูปของพ่อเก่งมากเลยใช่ไหมล่ะ?]

         [แปลกแฮะ]

        จี้ทิงเอียงคอโดยไม่รู้ตัว[ทำไมหลินชิงต้องโกหกด้วย?]

        บนตัวเรือแคนูมีตราสัญลักษณ์พญานาคส่วนพรรณไม้ในป่าเบื้องหลังเป็นป่ากึ่งผลัดใบองค์ประกอบสองอย่างนี้จะพบได้แค่ทางตอนใต้ของประเทศไทยเท่านั้น

        จี้ทิงขยายพื้นหลังจนสุดมองเห็นแนววงแหวนปะการังสองแห่งที่ปลายขอบภาพรางๆรูปร่างของมันดูคล้ายเขาควายคู่หนึ่ง

        เขาก้าวไปที่โต๊ะแล้วเปิดโน้ตบุ๊กและเข้าสู่ระบบแผนที่ดาวเทียมแบบเรียลไทม์

        จี้ทิงป้อนคำค้นหาสำคัญลงไปอย่างรวดเร็วเพียงไม่ถึงสองนาทีเขาก็ระบุพิกัดละติจูดและลองจิจูดของเกาะส่วนตัวแห่งนี้ได้อย่างแม่นยำทันที

        ประเทศไทยทางทิศตะวันตกของเกาะสมุย ระยะหนึ่งร้อยยี่สิบแปดจุดสามไมล์ทะเล

        ตอนนี้คือกลางเดือนธันวาคมตามภูมิอากาศแบบมรสุม พื้นที่แถบนี้ควรอยู่ในช่วงฤดูฝนที่ตกชุกและอาจมีพายุหมุนเขตร้อนพาดผ่าน แม้ฤดูฝนจะไม่ได้หมายความว่าฝนตกทุกวันแต่ระดับน้ำทะเลจะพุ่งสูงที่สุดในรอบปีแน่นอน

        ทว่าในรูปที่หลินชิงส่งมาแนวชายฝั่งในช่วงน้ำลดกลับอยู่ห่างจากหน้าผาริมทะเลอย่างชัดเจนซึ่งหมายความว่าช่วงเวลาที่ถ่ายรูปนี้เป็นไปได้แค่ช่วงฤดูร้อนในเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคมเท่านั้น

        ดังนั้นคำตอบจึงมีเพียงอย่างเดียว หลินชิงกำลังโกหก รูปพวกนี้ถูกถ่ายไว้นานแล้วแต่อีกฝ่ายกลับตั้งใจทำให้เขาเชื่อว่าเพิ่งถ่ายวันนี้

        และนั่นก็นำไปสู่คำถามใหม่ที่จี้ทิงตั้งข้อสงสัยในใจ: [สามีภรรยาที่รักกันหวานชื่นมานานหลายปีออกไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกันตามปกติแล้วทำไมถึงต้องโกหกลูกชายตัวเองด้วยล่ะ?]