ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        มู่อวิ๋นจิ่นเดินไปตามทางที่เสี่ยวเอ๋อร์แนะนำแต่ยังไม่ลืมชำเลืองไปที่หอบุหลัน

        ระหว่างที่นางกำลังจะผ่านหน้าร้านได้คว้าผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาอำพรางใบหน้า ก่อนเร่งสาวเท้าให้ผ่านไปโดยเร็ว โดยที่นางเห็นลี่เหนียงยืนคุยกับแขกคนหนึ่งหน้าร้าน

        มู่อวิ๋นจิ่นเม้มริมฝีปากครุ่นคิดหาทางเข้าไปสืบเรื่องราวภายในหอบุหลัน

        เมื่อมู่อวิ๋นจิ่นเดินมาถึงเรือนชิงที่เสี่ยวเอ๋อร์ช่วยบอกทางนางสอดสายตามองไปรอบ ๆ เห็นเรือนติดป้ายว่า ‘จวนชิง’

        ประตูเรือนถูกปิดสนิทเมื่อมองจากภายนอกสามารถเห็นจวนที่ถูกสร้างเป็นสองชั้น โดยรอบมีพืชเลื้อยขึ้นจนมองไม่เห็นด้านในนอกจากสีเขียวขจีที่รายล้อมรอบจวน

        มู่อวิ๋นจิ่นหยุดยืนด้านหน้าประตูไม่ทันไรก็มีเสียงเอี๊ยด ก่อนที่ประตูจะเปิดออก และมีหญิงชราหลังค่อมเดินออกมา

        เมื่อหญิงชราหลังค่อมผู้นั้นเห็นมู่อวิ๋นจิ่นนางได้ส่งยิ้มและเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้งว่า “แม่นางเป็นเจ้าของจวนชิงคนใหม่หรือ?”

        “อืม” มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้าหยิบโฉนดที่ดินยื่นให้หญิงชราหลังค่อมดู

        หญิงชราหลังค่อมรับโฉนดที่ดินไปแล้วคลี่กางออกดู จากนั้นย่อตัวทำความเคารพ “ในเมื่อมีคนมารับช่วงต่อ ข้าก็จะได้ออกไปเสียที”

        “ตอนนี้ข้าขอพาแม่นางเข้าไปชมด้านในก่อน”

        หญิงชราหลังค่อมหลังหันหลังกลับไปเปิดประตู ก่อนพามู่อวิ๋นจิ่นเข้าไปด้านใน

        พอเข้าไปแล้วสิ่งแรกที่มู่อวิ๋นจิ่นเห็นคือหินกรวดที่โรยเป็นทางเดินไปถึงห้องโถงส่วนทางเดินอีกสองทางที่เหลือได้ปลูกดอกไม้เอาไว้ตลอดทาง

        ระหว่างทางเดินมู่อวิ๋นจิ่นสังเกตเห็นห้องโดยรอบอีกสามสี่ห้องที่มีไม้เลื้อยคลุมเต็มหลังคา

        “ท่านป้า แต่ก่อนเจ้าของจวนทำอะไรหรือ?” มู่อวิ๋นจิ่นถามพลางยื่นมือไปเด็ดดอกไม้มาดอมดม

        หญิงชราหลังค่อมหยุดก้าวหันมามองมู่อวิ๋นจิ่น “เจ้าของจวนชิงนั้นเป็นแม่นางคนหนึ่งที่ชอบปลูกดอกไม้พืชพันธุ์นานาชนิดดังนั้นเรือนแห่งนี้จึงเขียวขจี และเต็มไปด้วยดอกไม้ต้นหญ้า”

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้าอย่างเห็นด้วยจากนั้นเดินไปจนถึงเรือนด้านหลัง นางเห็นบ่อน้ำที่ไหลไปตามทางทำให้ดอกไม้ผลิบานส่งกลิ่นหอมไปทั่ว

        พูดก็พูดเถอะมู่อวิ๋นจิ่นตกหลุมรักจวนนี้ตั้งแต่แรกเห็น

        “นี่เป็นสถานที่ทั้งหมดของจวนชิงแล้ว ส่วนเรื่องจะย้ายเข้ามาอาศัยเมื่อไหร่นั้นแม่นางสามารถย้ายมาได้ทุกเมื่อ” หญิงชราหลังค่อมแนะนำเสร็จก็ยืนมองมู่อวิ๋นจิ่นอยู่เงียบๆ

        มู่อวิ๋นจิ่นก้มหน้าฉีกยิ้มให้หญิงชราหลังค่อม“ท่านป้ามีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร?”

        “ข้าชื่อแซ่เย่” หญิงชราหลังค่อมตอบกลับ

        “ป้าเย่ อยู่ที่จวนชิงมานานเท่าไหร่แล้ว?” มู่อวิ๋นจิ่นถามด้วยความสงสัย

        ป้าเย่ยิ้มแห้งๆ “ได้สามปีกว่าแล้ว ตั้งแต่แม่นางชิงย้ายออกไป ได้ให้เงินป้าไว้ไม่น้อย ทั้งยังกำชับให้ป้าช่วยเฝ้าจวนให้ดีเพื่อรอเจ้าของคนใหม่มา ในที่สุดก็มาแล้ว”

        มู่อวิ๋นจิ่นเข้าใจในทันที

        “เอาล่ะ ในเมื่อจวนชิงมีเจ้านายคนใหม่มาแล้ว ป้าก็ขออยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว เช่นนั้นขอตัวลาเลยแล้วกัน”ป้าเย่หันหลังเดินกลับไปตามทาง

        มู่อวิ๋นจิ่นมิได้รั้งนางเอาไว้ปล่อยให้ป้าเย่เดินกลับไป

        มู่อวิ๋นจิ่นเดินชมจนกลับมาที่เรือนสองชั้นในตอนแรกนางพยายามปีนขึ้นไปด้านบน “นี่มันอะไรกัน ดูแล้วรกหูรกตาไปหมด” มู่อวิ๋นจิ่นเบ้ปาก

        …

        หลังจากที่มู่อวิ๋นจิ่นเดินสำรวจรอบจวนแล้วนางรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ถ้าวันหนึ่งต้องออกจากจวนองค์ชายหก นางจะได้มีที่ซุกหัวนอน

        หลังจากมู่อวิ๋นจิ่นเดินออกไปนางก็ปิดประตูไว้สนิทดังเดิม แล้วกลับไปยังโรงเตี๊ยมลวี่อิน

        ระหว่างที่ผ่านหน้าหอบุหลันมู่อวิ๋นจิ่น เห็นคนที่คุ้นเคยอยู่ด้านหน้า…

        ทำไมฉู่ชิงเฉียงมาอยู่ที่นี่!!!

        คิดได้ดังนี้มู่อวิ๋นจิ่นจึงรู้สึกแปลกใจอย่างยิ่ง นางกำลังคิดหาวิธีที่จะเข้าไปยังหอบุหลันอยู่พอดีแต่ฉู่ชิงเฉียงดันมาหาถึงที่

        เมื่อฉู่ชิงเฉียงเดินหายวับไปจู่ ๆ ก็มีมือเข้ามาจับไหล่ของมู่อวิ๋นจิ่นไว้

        มู่อวิ๋นจิ่นหันขวับไปมองได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู “มู่อวิ๋นจิ่น…”

        พอรู้ว่าเป็นเสียงของฉู่ลี่มู่อวิ๋นจิ่นจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก “เจ้ามาได้เยี่ยงไร?”

        ฉู่ลี่ถามย้อนกลับด้วยรอยยิ้ม“เจ้าจะไปไหน?”

        “ข้า…” มู่อวิ๋นจิ่นกระอักกระอ่วน นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้ฉู่ลี่ก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลบอกเขาไปก็ไม่น่ามีปัญหา

        คิดได้ดังนั้นมู่อวิ๋นจิ่นจึงดึงฉู่ลี่เข้ามากระซิบข้างหู “ฉู่ชิงเฉียงกับหอบุหลันแอบสมคบคิดกันโดยมีลี่เหนียงเป็นคนบังหน้า ครั้งก่อนข้าเกือบโดนฉู่ชิงเฉียงขายให้กับลี่เหนียง…”

        ฉู่ลี่ตั้งใจฟังสิ่งที่มู่อวิ๋นจิ่นเล่าให้ฟังสีหน้าของเขาที่มีรอยยิ้ม กลับเย็นชาลงในทันใด

        สายตาที่แข็งทื่อของเขาจ้องเขม็งจนกระทั่งมู่อวิ๋นจิ่นหดหัว“จ้องข้าแบบนั้นทำไม?”

        “เจ้าบอกว่าฉู่ชิงเฉียงจะเอาเจ้าไปขาย?” ฉู่ลี่กัดฟันพูดทีละคำอย่างชัดเจน

        “ใช่น่ะสิ ฉู่ชิงเฉียงเรียกองครักษ์ลับของนางออกมา แต่โชคดีที่เจ้าให้นกหวีดเรียกองครักษ์ลับชุดม่วงแก่ข้านางถึงยอมถอย” เล่ามาถึงตรงนี้มู่อวิ๋นจิ่นยังคงยิ้มออกมา

        แต่จู่ๆ นางก็ตกใจร้องขึ้น จนต้องดึกแขนเสื้อฉู่ลี่ “เกือบลืมไปเลย เมื่อครู่ข้าเห็นฉู่ชิงเฉียงมาที่นี่…”

        …

        หลังจากนั้นประมาณสิบห้านาที

        “ฉู่ลี่ เจ้ามั่นใจว่าจะทำแบบนี้ใช่หรือไม่?”

        มู่อวิ๋นจิ่นและฉู่ลี่ยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ด้านหลังหอบุหลันมือของมู่อวิ๋นจิ่นจับกิ่งไม้ไว้แน่น

        ฉู่ลี่หันมามองมู่อวิ๋นจิ่นด้วยท่าทางจริงจัง“หากอยากสืบรู้สิ่งที่ต้องการในหอบุหลัน นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว”

        จากนั้นฉู่ลี่สะบัดพัดในมือออกบังหน้าของเขา เหลือเพียงแววตาที่คอยจ้องมองอยู่

        “ถ้าเจ้าไม่ทำแบบนี้ จะสืบรู้เรื่องที่ต้องการได้อย่างไร” ฉู่ลี่มองนางแน่นิ่ง

        “ก็ได้ ก็ได้” มู่อวิ๋นจิ่นเบะปาก กระโดดลงมาจากกิ่งไม้ด้วยความไม่เต็มใจ

        ในเวลานี้นางสวมชุดกระโปรงแดงผ้าพลิ้วไหวสองมือและสองขามีผ้าโปร่งสีแดงพลางเอาไว้ ส่วนใบหน้าได้ผลัดแป้งจนแก้มอมชมพู ริมฝีปากแดงสด

        มู่อวิ๋นจิ่นจับกระโปรงให้เรียบร้อยกัดฟันบ่นฉู่ลี่ที่คิดหาวิธีการเช่นนี้ขึ้นมา โดยใช้ให้นางปลอมตัวเข้ามาในหอนางโลม…

        เชอะ!ช่วงนี้นางมีแต่เสียกับเสีย หากกลับไปต้องจัดการสั่งสอนฉู่ลี่เสียหน่อย

        “ไปกันเถอะ เข้าไปได้แล้ว” ฉู่ลี่เห็นนางยึกยัก จึงเดินเข้าประตูหลังนำหน้าไป

        มู่อวิ๋นจิ่นเห็นฉู่ลี่เดินเข้าไปโดยไม่รีรอจึงรีบเข้าไปคว้าแขนของฉู่ลี่เอาไว้ พลางกัดฟันต่อว่าขึ้นมา “จะปลอมตัวทั้งทีก็ปลอมให้แนบเนียนกว่านี้หน่อยสิ”

        ฉู่ลี่ชะงักกับมือมู่อวิ๋นจิ่นที่คว้าแขนไว้ไม่นานเขาอาศัยจังหวะนั้นยกแขนขึ้น พลางโอบไหล่ดึงนางเข้ามาในอ้อมอก

        มู่อวิ๋นจิ่นรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าผืนแดงขึ้นมาบังหน้าทำท่าทำทางขวยเขิน แต่สีหน้าที่แดงระเรื่อของนางนั้นมิได้แสร้งทำออกมาแต่อย่างใด

        เมื่อทั้งสองคนเดินเข้ามาจากประตูหลังร้านชายกำยำที่เฝ้าหอบุหลัน เมื่อเห็นดังนั้นก็ไม่ได้เกิดความสงสัยแต่อย่างใด

        พอเข้าไปแล้วสายตาของมู่อวิ๋นจิ่นเริ่มสอดส่ายไปรอบตัว เมื่อเห็นว่าภายในไม่มีสิ่งผิดปกติ นางจึงพาฉู่ลี่เดินขึ้นไปชั้นสอง

        ชั้นสองถูกแบ่งซอยเป็นห้องเล็กๆ หลายห้อง

        มู่อวิ๋นจิ่นร้อนใจเหลือเกินหอบุหลันกว้างใหญ่มีหลายห้อง การตามหาฉู่ชิงเฉียงเหมือนกับงมเข็มในมหาสมุทร

        “ขึ้นไปชั้นสาม” ฉู่ลี่กระซิบกระซาบ

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้ารับทั้งสองจึงเดินขึ้นบันไดไปชั้นสาม และพบกับชายหนุ่มร่างกำยำถือดาบในมือ ขวางทางขึ้นเอาไว้

        มู่อวิ๋นจิ่นเคยเจอชายหนุ่มกำยำพวกนี้มาก่อนที่เมืองเตี๋ยฮวาพวกเขาเป็นคนของลี่เหนียง

        ที่แท้ฉู่ชิงเฉียงมาหลบอยู่ที่ชั้นสามนี่เอง

        ทั้งสองคนทำเป็นเดินไปอีกทางเพื่อหลบเข้ามุมทำเหมือนว่าไม่ได้อยากจะขึ้นไปยังชั้นสาม ด้านมู่อวิ๋นจิ่นกดเสียงต่ำ “ตรงนั้นมีคนเฝ้าสี่คนจะจัดการเลยหรือไม่?”

        ในตอนนี้ฉู่ชิงเฉียงคงไม่ได้ระมัดระวังถึงขีดสุดจึงส่งชายหนุ่มกำยำมาเพียงสี่คนเพื่อคอยรักษาทางขึ้นเอาไว้

        “เอาเข็มมาด้วยหรือเปล่า?” ฉู่ลี่ก้มลงมองนาง จู่ ๆ ใบหน้าของเขากลับแดงระเรื่อขึ้น

        “เอามา” มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้า ปลดผ้าคาดเอวออก ในนั้นเต็มไปด้วยเข็มเรียงรายเต็มไปหมด

        ฉู่ลี่หยิบเข็มขึ้นมาสี่เล่มแล้วสัพยอกขึ้น“เอาเข็มติดตัวมามากขนาดนี้ ไม่กลัวแทงเข้าตัวเองหรอกหรือ?”

        “อย่างไรเสีย หากแทงโดนตัวเองก็ไม่ตาย” มู่อวิ๋นจิ่นหยิบผ้าคาดเอวพันกลับที่เดิม

        “เจ้าเอาเข็มไปทำอะไร?” มู่อวิ๋นจิ่นถามขึ้นต่อ

        ฉู่ลี่ไม่ได้ตอบสิ่งที่มู่อวิ๋นจิ่นถามแต่พานางเดินกลับไปที่บันไดทางขึ้นชั้นสามใหม่อีกครั้ง ยังไม่ทันจะเข้าไปใกล้บันไดมากนักเข็มสี่เล่มก็พุ่งออกจากมือฉู่ลี่ไป

        “ไปกันเถอะ” ฉู่ลี่ยิ้มออกมา พานางเดินขึ้นไปด้านบน

        มู่อวิ๋นจิ่นตกใจไม่น้อยด้วยชายหนุ่มกำยำทั้งสี่ยังคงยืน ลืมตาโตดังเดิม

        “นี่มัน…” มู่อวิ๋นจิ่นผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

        “พวกเขาถูกเข็มปักเข้าไปที่จุดกล่องเสียงและเส้นประสาท เวลานี้จึงขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย”