USAGICHAN ------------------------------------------------ ✩
ยามบ่าย ณ มหาลัยใจกลางเมือง นักศึกษาปี 2 กำลังนั่งฟังการอบรมที่แสนน่าเบื่อหน่าย แสงแดดยามบ่ายบวกกับแอร์เย็นๆ ในห้องเรียน ทำให้นักศึกษาหลายๆ คน ฟุบหลับที่โต๊ะแทนที่จะนั่งเมื่อยฟังศาสตราจารย์พูดร่ายยาวเหมือนไม่มีวันสิ้นสุด
“แอลๆ” เด็กหนุ่มหน้าหวานสะกิดเรียกเพื่อนรักที่ฟุบไปนอนกับโต๊ะ แอบนอนไม่พอน้ำลายยืดอีกนะมึงนี้
“อือออ อีก 5 นาที” คนโดนปลุกหันหน้าหนีมือเพื่อนที่สะกิดยิกๆ ไปอีกทางก่อนจะหลับต่อ
“แอลลลล มึงตื่นมาคุยกับกูก่อน” ไอ้เพื่อนเลวปลุกยากปลุกเย็นนะมึง พอเห็นว่าเพื่อนยังไม่ยอมตื่น จึงทำได้แต่ถอนหายใจ ก่อนหันไปอีกฝั่งเพื่อนรักอีกคนนั่งหน้านิ่งตั้งใจฟังศาสตราจารย์อบรม
“วิน ตกลงคืนนี้เอาไง?”
“เอาอะไร” คนถูกถามไม่ได้หันมามองสักนิด สายตายังมองไปยังหน้าห้อง
“ก็ที่เฮียมึงชวนให้เราไปทำงานในผับไง” วินหันมามองหน้าเพื่อนสมัยเด็ก ใบหน้าหวานกำลังหงิกงอไม่พอใจที่เพื่อนไม่สนใจที่เขาพูด อีกคนก็หลับใส่ อีกคนก็หน้านิ่งใส่
“ก็แค่ชั่วคราว เฮียบอกขาดคน เพราะมีเด็กเสริฟลาออกไปพร้อมกัน 3 คน” วินตอบนิ่งๆ มองหน้าเพื่อนก่อนจะถามว่า “ฮารุ มึงร้อนเงิน?”
“ก็เปล่า” ฮารุยักไหล่ตอบสั้นๆ วินหรี่ตามองเพื่อน
“มึงอยากเจอเฮีย?”
ฮารุหันไปมองเพื่อนตาขวาง “เปล่า มึงจะบ้าป่ะ”
วินยักไหล่บ้าง ก่อนเริ่มเก็บของบนโต๊ะเพราะได้เวลาเลิกแล้ว ฮารุเห็นวินเริ่มเก็บของจึงหันไปปลุกเพื่อนที่หลับมาตลอด
“แอล แอล เลิกละโว้ยยยย” ป้าบบบ ตบกะโหลกมันไปทีนึง
“โอ้ยยย ไรว่ะ”
“ตื่นได้สักทีนะมึง เร็วๆ เก็บของไปหาอะไรกินกัน”
“เออๆ ปลุกกูดีๆ ไม่เป็รึไง” แอลบ่นอุบอิบ จนเขาอยากตบกะโหลกมันอีกที เพื่อนเวร กูปลุกมึงดีๆ มึงไม่เคยตื่นไงละ พอทั้ง 3 คนเก็บของเสร็จยังไม่ทันได้เดินออกจากห้องเรียนก็มีผู้หญิงสองคนเดินมาทักพวกเขาก่อน
“วินค่ะ หลังจากนี้ว่างรึเปล่า” สาวนางแรกออดอ้อนเสียงหวาน
“พวกเราจะไปหาอะไรทานกัน วินไปกับพวกเราไหมคะ” อีกคนเสริมพร้อมเดินมาคล้องแขน พร้อมกันบดเบียดหน้าอกหน้าใจกับต้นแขนล่ำ
คนโดนชวนเหลือบตามอง ก่อนปฏิเสธเสียงเย็นๆ “ไม่ละ” ก่อนบิดแขนให้หลุดจากการเกาะกุม
วิน หรือ วินเนอร์ มอร์แกน ลูกครึ่งอเมริกัน ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม จมูกโด่งเป็ เป็หนุ่มน้อยที่ตัวไม่น้อย เพราะด้วยส่วนสูง 185 รูปร่างสูงใหญ่ เพราะเข้าฟิตเนสออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ แถมเป็นักกีฬาบาสเกตบอลของมหาลัย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาฮอตแค่ไหน สาวๆ ตามเกาะแกะแต่เพราะวินเนอร์มักจะอยู่กับฮารุและแอลเสมอ ทำให้สาวๆ ไม่ค่อยพอใจสักเท่าไรเพราะเหมือนว่าเป็เพราะพวกเขาที่ทำให้วินปฏิเสธที่จะไปเที่ยวเล่นกับพวกเธอ
“อีกแล้วหรอค่ะ งั้นครั้งหน้าต้องไปด้วยกันให้ได้นะคะ” สองสาวหน้างอไม่พอใจ ก่อนจะหันมามองแอลและฮารุตาขวาง ก่อนจะสะบัดตัวเดินจากไป
“น่ากลัวเป็บ้า นี้กูทำอะไรผิดว่ะ ถึงต้องมาโดนสาวๆ ของมึงทำตาขวางใส่เนี้ย” ฮารุบ่น
แอลยิ้ม “น่าๆ ช่วยไม่ได้เพื่อนเรามันหล่อนี้หว่า ต้องทำใจ” พร้อมตบบ่าเพื่อนให้กำลังใจ ก่อนจะหันไปหาวินที่ยืนหน้านิ่งอยู่เหมือนเดิม
“ป่ะ ไปหาไรกินกัน มึงเลี้ยงเลยนะไอ้วิน” แอลบอกก่อนเดินนำ
“ทำไมกูต้องเลี้ยง” วินถามเสียงนิ่งก่อนเริ่มเดินออกห้องเรียน
“เพราะมึงรวย” ไม่ใช่แอลที่ตอบ แต่เป็ฮารุ
วินหยุดเดินหันมามองหน้าฮารุที่เดินตามหลังเขา คนโดนมองหน้ายักคิ้วใส่
“อะไร แค่นี้มึงเลี้ยงกูไม่ได้หรอ?” ฮารุเดินตามแอลไป ปล่อยให้คนโดนถามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
“เลี้ยงได้สิ” วินตอบเสียงเบา ก่อนเดินตามเพื่อนทั้งสองคนไป
USAGICHAN ------------------------------------------------ ✩
หมายเหตุ : เื่นี้เคยลงที่เวปอื่นเมื่อ 3 ปีที่แล้ว แต่ไม่ได้ลงเวปนี้และเื่นี้ยังไม่ได้มีการเขียนต่อค่ะ
1K
