เงาสีดำมหึมาขยายตัวออกเป็รูปร่างของสิ่งมีชีวิตประหลาด
ดวงตาสีแดงของมันเปล่งแสงวาวโรจน์
ราวกับกำลังจ้องมองพวกเขาเหมือนเหยื่อ
เรมี่กระชับดาบในมือแน่น “ให้ตายเถอะ… นี่มันตัวบ้าอะไรกันเนี่ย!?”
อาเทมอสจ้องปีศาจตรงหน้า
สีหน้าของเขาเ็า
แต่สายตาฉายแววไม่แน่ใจ
“ข้าไม่เคยเห็นตัวแบบนี้มาก่อน…”
ปีศาจตัวนั้นแสยะยิ้มออกมา
“ข้าไม่ได้ถูกสร้างมาให้เ้ารู้จัก ข้าเกิดขึ้นเพื่อ
‘ลบพวกเ้าออกจากโลกนี้’ เท่านั้น”
ทันใดนั้น ร่างเงาของมันพุ่งเข้าหาทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว!
เรมี่ะโถอยหลัง
หยิบดาบขึ้นมาฟาดฟัน
แต่ดาบสีเงินของเขาผ่านร่างของมันไปเหมือนฟันลม
“เวรเอ๊ย! ดาบของข้าใช้ไม่ได้ผล!?”
อาเทมอสพุ่งเข้าโจมตีตามสัญชาตญาณ
ดาบของเขาฟันเข้าใส่ไหล่ของปีศาจ
แต่มันกลับไม่สะทกสะท้าน
ปีศาจระดับสูงหัวเราะเบาๆ
“ไร้ประโยชน์… พวกเ้าไม่สามารถทำร้ายข้าได้”
“เออ แล้วเ้าจะบอกพวกเราทำไม!?” โจบองโวยวาย
“รู้ไหมว่าการเป็ปีศาจที่ดีคืออะไร? คืออยู่เงียบๆ และฆ่าเลย! ไม่ต้องพูดมากให้รู้ตัว!”
เรมี่หันไปมองโจบอง “เ้ากวนเกินไปแล้วนะ! เ้าคิดว่ามันเป็มุกตลกหรือไง!?”
“เอาจริงๆ นะ ข้าคิดว่าตอนนี้ข้ากำลังจะตาย—แต่ข้าจะตายแบบกวนๆ ละกัน!”
ปีศาจระดับสูงคำราม “จบเื่กันเถอะ!”
เงาของมันแปรเปลี่ยนเป็หนวดสีดำพุ่งเข้าพันรอบร่างของเรมี่และอาเทมอส
“เวรล่ะ…!” เรมี่พยายามดิ้นแต่หนีไม่พ้น
“นี่มันแย่แล้ว…” อาเทมอสขมวดคิ้วแน่น
ปีศาจยิ้มเยาะ “ข้าจะเริ่มจากเ้า…”
เงาของมันเริ่มบีบรัดพวกเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ
แต่แล้ว…
“เฮ้ย! นี่มันน่ารำคาญเกินไปแล้ว!”
ทันใดนั้น คลื่นพลังสีทองพุ่งออกมาจากโจบอง!
ปีศาจระดับสูงหยุดชะงัก ดวงตาของมันเบิกกว้าง “อะ… ไอ้นี่มันอะไร!?”
เรมี่กับอาเทมอสก็อึ้งไปเหมือนกัน
“โจบอง… เ้าทำอะไร!?”
“หืม? ข้าไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย ข้าแค่รำคาญเฉยๆ!”
ปีศาจเริ่มบิดตัวไปมาเหมือนกำลังทุกข์ทรมาน
พลังของโจบองกำลังเผาผลาญร่างเงาของมัน!?
“บ้าเอ๊ย! เ้าเป็ตัวอะไรกันแน่!?”
โจบองมองปีศาจที่กำลังดิ้นด้วยสีหน้าสงสัย
“ข้าก็แค่หมาปีศาจสุดหล่อแห่งยุคนี้เอง ไม่เห็นต้องใเลย!”
“ไม่! เ้าหมานี่มีบางอย่างผิดปกติ!” อาเทมอสพึมพำ
“เขาสามารถทำร้ายปีศาจระดับสูงได้โดยไม่รู้ตัว…”
ปีศาจกรีดร้องก่อนที่ร่างของมันจะค่อยๆ
สลายหายไปในเงามืด
โจบองขยับคอไปมา ก่อนจะพึมพำเบาๆ
“หืม? ข้าทำอะไรไปเหรอ? แค่หาวเฉยๆ เองนะ…”
เรมี่กับอาเทมอสหันมามองหน้ากัน
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่วะ…?”
“อย่ามองข้า ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน!”
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแ่เบาแว่วมาจากเงามืด
“ฮ่าฮ่าฮ่า… ข้าเข้าใจแล้ว… หมาปีศาจตัวนี้…”
เรมี่สะดุ้งหันไปมอง “ใครพูด!?”
เสียงนั้นเงียบไป ก่อนที่ความมืดจะจางหายไปอย่างสมบูรณ์
แต่คำถามยังคงอยู่…
โจบองเป็ตัวอะไรกันแน่?
325
![ผู้เป็นที่รักนิรัดร์ [รันดร์×กานต์] Omegavers](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670138564_11802194.webp)
