"ในขณะที่ฝั่งหญิงเฝ้ารอคอยอย่างเหงาหงอย แต่ฝั่งชายกลับลืมเลือนรักเก่าหันไปหาใหม่"ฟ่านเว่ยเบ้ปาก หรี่สายตาสดใส
"ข้าไม่เคยรู้จักเจ้า"ฟ่านซวินกอดหลี่อันแน่นเอยเสียงเย็นชา ฟ่านเว่ยได้ยินคิ้วก็ขมวด ทันใดนั้นก็มีเสียงของเด็กชายแตกเนื้อหนุ่มวิ่งเข้ามาตรงปรี่หาฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยหันไปเตะร่างนั้นล้ม
"หลี่โยว!!"หลี่อันตกใจ น้องชายนางจู่ๆก็วิ่งมาหาคนบ้านั้น นางกอดฟ่านซวินแน่น
"ข..ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก พี่เขยของข้าแข็งแกร่งมากต้องจัดการหักขาของเจ้าทิ้งซะ"หลี่โยวมั่นใจในตัวของเสี่ยวเฮย
"เสี่ยวเฮยได้โปรดช่วยหลี่โยวด้วย"หลี่อันนางเองเมื่อได้ยินก็หันไปมองฟ่านซวินอย่างอ้อยอิ่ง กัดริมฝีปากนั้นอย่างน่าสงสาร ฟ่านซวินใจกระตุกก่อนปล่อยอ้อมกอดของนาง หันไปมองฟ่านเว่ยอย่างเย็นชา
ฟ่านเว่นเห็นเช่นนั้นก็กระตุกยิ้มมุมปาก เล่ห์มารยาเขาก็ทำได้ ฟ่านซวินก้าวเข้ามาหาฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยยิ้มอย่างโหดเหี้ยม ดี ดี เพื่อผู้หญิงถึงกลับฆ่าลูกตัวเองได้ งั้นอย่าหาว่าเขาไม่ปราณี ความพยายามที่คอยสะกดความกระหายหายไป บริเวณรอบด้านเย็นลง
ฟ่านซวินหยิบขวานขึ้นมาก่อนเหวี่ยงไปด้านฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยเอนหลังหลบพยายามใช้มือจับแขน แต่แขนนั้นดึงกลับอย่างรวดเร็ว โหถึงแม้ความจำเสื่อมแต่ก็ไม่ลืมสัญชาติดิบของตนสินะ
ฟ่านเว่ยแอบเลียริมฝีปาก ก่อนหุบพัดลง ขวานเหวี่ยงลงมาอีกครั้ง เขาใช้พัดปัด ฟ่านซวินกลับด้านขวานอีกด้านอย่างรวดเร็วก่อนเฉือนโดนหน้ากากสีเงินนั้นหลุดลอยออกไป
ปรากฎใบหน้าของชายผู้งดงามที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ฟ่านซวินเห็นตะลึงนิ่งค้าง ก่อนรู้สึกเหมือนมีเข็มมาทิ่มหัวเขาจับหัวตนไว้ ส่ายหัวไปมา ฟ่านเว่ยเห็นก็ยกขาขึ้นถีบเต็มหน้าอกของฟ่านซวิน ฟ่านซวินตกใจตาเบิกกว้างก่อนที่เท้านั้นจะโดน
ฟ่านซวินที่โดนถีบไปเต็มๆก็ชนเข้ากับกำแพง ฟ่านเว่ยกระโดดไปเหยียบอกนั้นก่อนใช้ยาบางอย่างยัดเข้าปากอย่างรวดเร็ว ฟ่านซวินที่โดนฟ่านเว่นจับยัดยาลงปากก่อนจ้องมองเขม็งสองตาสบกัน ฟ่านซวินรู้สึกสั่นในหัวใจ ดวงตาที่เหมือนปีศาจอาฆาตนั้น ก่อนทีภาพจะเลือนลางหมดสติไป
"กรี๊ด เสี่ยวเฮย"หลี่อันเห็นฟ่านซวินที่แข็งแกร่งล้มลงก็เหมือนหมดที่พึ่ง นางหวาดกลัวขึ้นมา ท่ามกลางสายตาที่อึ้งอือทั่วห้องจ้องทองแผ่นหลังของฟ่านเว่ยอย่างหวาดกลัว
ฟ่านเว่ยเมื่อฟ่านซวินหลับไปแล้ว เขาก็ค่อยๆลุกขึ้นยืนหันหน้ามาดวงตานั้นเย็นชา ค่อยๆฉีกรอยยิ้มออกมาหรี่สายตาลงมองหลี่อันที่ทรุดตัวลง เขาค่อยๆเดินเข้าไปหานางอย่างช้าๆ ก่อนประชันใบหน้านั้น หนึ่งจ้องมองด้วยรอยยิ้มอีกหนึ่งจ้องมองอย่างหวาดกลัว
เหตุใดถึงน่ากลัวเพียงนี้ คนคนนี้เป็นเพียงมนุษย์โบราณเองนะ นางที่มาจากโลกอนาคตเก่งกว่าพวกมันอยู่แล้ว นางกำหมัดแน่น ดวงตาแดงก้ำกัดริมฝีปากแน่น
"ลากนางบำเรอไป"ฟ่านเว่ยเอยเสียงเรียบเฉย ดวงตาคู่นั้นยังจับจ้องนาง นางตกใจสั่น
"ขอรับ"หยางอินรับคำสั่งก่อนเดินไปหานาง นางพยายามลุกขึ้นวิ่งหนีอย่างหวาดกลัว แต่ฟ่านเว่ยยื่นปลายเท้าออกมานางสะดุดล้ม หยางอินก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ สีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์
หลี่อันมองเขาด้วยน้ำตา หยางอินไม่สนใจก่อนที่จะมีเข็มล่วงหล่นลงมาตามมือของเขา แทงเข้าไปใส่นาง นางไม่รู้สึกเจ็บปวด แต่นิ่งค้างขยับตัวไม่ได้
"ข้าว่า เราควรมอบของขวัญอีกชิ้นให้กับเจ้าบ่าวเจ้าสาว ขอให้ทุกคนเป็นพยาน"หลงเปาถือขวดเหล้าเข้ามา ฟ่านเว่ยหยิบเหล้าขึ้นมาอวยพรเสร็จก็สาดลงพื้น ทั่วตามเครื่องประดับประดาผ้าสีแดงนั้น มู่ซานยิ้มกระตุก
ฟ่านเว่ยหยิบปล่องไฟขึ้นก่อนที่จะเป่ามัน ชาวบ้านทีเห็นก็ตกใจกลัว กรี๊ดร้องออกมา หลี่อันอดตัวสั่นไม่ได้ในใจนางหนาวเหน็บ
"นี้คือของขวัญที่แย่งพ่อไปจากข้าผู้นี้"เขาโยนมันลง แสงไฟประทุขึ้นมาดวงตาของชาวบ้านต่างพากันลุกขึ้นวิ่งออกจากบ้านแย่งกัน ฟ่านเว่ยเห็นก็มีรอยยิ้มในดวงตา เขาก็หัวเราะออกมา ภาพนั้นช่างเพลิดเพลิน
ที่จริงแล้วมันไม่ใช่เหล้าแต่เป็นน้ำเปล่า พวกนั้นกลัวกันเกินไป ฟ่านเว่ยดับไฟนั้นก่อนหรี่ตาลงมองหลี่อันที่ยังขยับไม่ได้
เขาค่อยเดินเข้าใกล้นาง ในดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกลัว ฟ่านเว่ยหัวเราะร่า ยืนระหว่างขาของนางก็นั่งยองลงจับใบหน้าของนางพลิกซ้ายขวา
"อัปลักษณ์"ฟ่านเว่ยเพียงแค่พูดคำนั้น ก็สะบัดใบหน้าของนางทิ้งอย่างแรง ก่อนลุกขึ้นยืนเหยียบมือของนาง นางเจ็บปวดมีแต่เสียงอู้อี้ในลำคอเท่านั้น เขาหยุดยิ่งก่อนคิดไรสักอย่างเดินกลับไปหานาง นางเห็นก็น้ำตาสั่นคลอนด้วยความกลัวเหมือนมองปีศาจ
ฟ่านเว่ยก้มลงมองนางนิ่ง ก่อนฉีกยิ้มค่อยๆนั่งยองจับหัวของนางขึ้น ลูบไล้ใบหน้าอย่างแผ่วเบา ดวงตานั้นจับจ้องเผยด้วยตาสีเปื้อนเลือด นางร้องอู้อี้ ฟ่านเว่ยยื่นใบหน้านั้นเข้าไปใกล้ก่อนแนบริมฝีปากคู่สวยนั้นท่ามกลางบริเวณที่เงียบลงเอยเสียงเย็นที่ได้ยินเพียงแค่สองคน
"เจ้าคิดว่าคนอย่างเจ้าจะเก่งกาจกว่าผู้อื่นหรือ ยิ่งเจ้าต้องการอยู่สูงมากเท่าไหร่ ข้าคนนี้ก็จะเป็นคนลากเจ้าลงมาเอง"สิ้นเสียงนั้นนางก็หยุดร้อง เบิกตาโพล่งโต จับจ้องฟ่านเว่ยอย่างหวาดกลัว ฟ่านเว่ยเพียงยิ้ม ก่อนนำนิ้วชี้มาติดปากตน หรี่ตาด้วยรอยยิ้มที่สดใส
เขาแอบเลียริมฝีปากเดินออกไปอย่างอารมณ์ดีก่อนเดินไปลากเจ้าพ่องี่เง่านั้นออกไป
อี้หลงที่แอบดูฟ่านเว่ยอย่างห่างๆ เขาก็ตื่นเต้นดวงตานั้นส่องแสงระยิบระยับรู้สึกอิจฉาพ่อตา เขากัดฟันดังกรอด เล็บข่วนต้นไม้เป็นรอย ฟ่านเว่ยที่รับรู้ก็หันไปมองก่อนส่งสายตาท้าทายให้ อี้หลงแทบวิ่งเข้าใส่แต่พยายามสะกดอารมณ์นั้นไว้
ฟ่านเว่ยเห็นอย่างนั้นก็ขมวดคิ้ว ที่จริงก็มีเรื่องอยากถามเรื่อง ปานรูปหงส์อยู่ แต่เจ้าตัวคงเก็บเงียบแต่เขาจะใช้กำลังเปิดปากนั้นเอง
ฟ่านเว่ยตวัดนิ้วขึ้นกระดิกนิ้วชี้ของตน เรียกให้อี้หลงเข้ามา อี้หลงเห็นแบบนั้นดวงตาก็เบิกกว้างก่อนรีบปรี่วิ่งเข้าไปหาฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยเห็นเขาก็หัวเราะเหมือนเห็นร่างของสุนัขตัวใหญ่พันธุ์ฮัสกี้ที่เขาเลี้ยงในชาติก่อนซ้อนทับมา
ในใจเขาเบิกบาน อี้หลงแทบตัวสั่นระริกไปทั้งตัวเมื่อเห็นฟ่านเว่ยหัวเราะเขาเหม่อลอยก่อนกลืนน้ำลายดังเสียงดัง
"ไหนเจ้าพูดมาสิ เรื่องคราวก่อนที่เจ้าทิ้งค้าง"ฟ่านเว่ยยกยิ้มมุกปากถามอี้หลง อี้หลงหยุดค้างก่อนจะพูดขึ้น
"เรื่องที่เจ้าบอกว่าจะเล่นเกมระหว่างสามีภรร-"ยังไม่สิ้นเสียงของอี้หลง ฟ่านเว่ยก็มีเส้นเลือดปูดนูนบนหัวก่อนเหวี่ยงรองเท้าไปทางอี้หลง อี้หลงรีบหลบและหันหลังวิ่งไปหลังต้นไม้ยื่นหัวออกมาจ้องมองฟ่านเว่ย
ฟ่านเว่ยกระตุกยิ้ม คนคนนี้หลบเก่งเสียจริง คราวหน้าอย่าให้จับตัวได้นะ เขาจะให้อี้หลงทรมานเหมือนกับตอนที่ปล่อยให้เขาทรมาน
ตอนนี้ฟ่านเว่ยนำตัวพ่อเขาเข้าไปประตูชายแดนอุดรก่อนไปยังที่พักของพี่ใหญ่ พี่ใหญ่ตอนนี้ยังอยู่นอกเมืองคุมทัพ
ฟ่านเว่ยจับพ่อของเขาไปขังในห้อง ส่วนนางบำเรอคนนั้น อืม เขาจับนางขังคุกไว้ก่อน ก่อนที่จะมีประกายแสงจุดขึ้น เขาดีดตัวขึ้นจากที่นั่ง แอบเลียริมฝีปาก ถึงเวลาเริ่มงานเลี้ยง
อี้หลงที่คอยแอบดูฟ่านเว่ยมาทั้งวัน เขาไม่อยากละสายตาจากฟ่านเว่ยตอนที่ได้รับจดหมายที่เขียนว่า ฟ่านเว่ย ตายจากถูกฆ่าจากนักฆ่าเขาตกใจและโกรธ แต่ว่าแม้ ฟ่านเว่ยจะเสียความจำแต่ไม่น่าจะโดนจัดการง่ายๆ เขาตั้งสติก่อนมีความหวัง จนได้พบกันอีกครั้งในฉากที่สุดแสนหอมหวานนั้น
พอคิดถึงฉากนั้นอี้หลงก็ตัวสั่นเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ส่วนล่างเริ่มร้อนผ่าว จมูกของตนร้อนขึ้น ก่อนรีบไปจัดการตนเองคิดถึงใบหน้านั้นของฟ่านเว่ย ทั้งยิ้ม โกรธ หัวเราะ หรือแม้แต่ใบหน้าที่มีความสุขจากการฆ่า เขาหยิบชุดของฟ่านเว่ยขึ้นมาดมอย่างมีความสุข หน้าของเขาแดงก้ำบนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อก่อนปลดปล่อยน้ำแห่งความสุขออกมา
ชุดนั้นแปดเปื้อนไปหมด เขาตั้งสติก่อนรีบวิ่งไปซัก ซักไปก็ตื่นเต้นไปจินตนาการว่ากำลังซักไซร้ฟ่านเว่ยอยู่
ฟ่านเว่ยที่กำลังกินขนมอยู่รู้สึกขนตามตัวลุก
อี้หลงหลังจัดการตัวเองเสร็จเขาก็รีบกลับไปยังจวนที่ตนอาศัยอยู่เข้าไปในห้องที่มืดมิดตลบอบอวนไปด้วยกลิ่นยา ก่อนที่ชายที่นอนอยู่บนเตียงจะลุกขึ้นมา ลุกลงจากเตียงคุกเข่าตรงหน้าอี้หลง
"ห้าวันมานี้เกิดไรขึ้นบ้าง"อี้หลงเอยเสียงเรียบนิ่งถอดหน้ากากสีทองออก ก่อนที่จะค่อยๆปลดชุดสีดำ
"แม่นางเจียงฮวา พยายามจะเข้ามาพบท่านหลายรอบดีที่ทหารคอยห้ามปรามไว้หน้าห้องขอรับ"จินอี้ผู้ปลอมตัวเป็นอี้หลงกล่าวตามที่ตนรับรู้
"อืม เข้าใจแล้วเจ้าไปเถอะ"อี้หลงไล่องครักษ์ไป ร่างของจินอี้รับคำก่อนจะรีบกระโดดหายไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเหลือเพียงอี้หลงเขาจัดการอาบน้ำชำระตัวค่อยสวมชุดสีขาว ใบหน้าเริ่มซีดเซียวก่อนเอนหลังลงบนเก้าอี้ยาวหน้าผากพิงติดหลังมือ หลับตาลงช้าๆ ก่อนที่จะได้เสียงจากทางหน้าต่าง กลิ่นกายที่คุ้นเคยลอยเข้ามา เขารีบลืมตาก่อนที่ความตื่นเต้นในกายจะพลุ่งพล่านอีกครั้ง
ฟ่านเว่ยที่แอบเข้ามาทางหน้าต่างมองอี้หลงที่ตอนนี้อยู่สภาพอ่อนแอเหมือนดอกไม้ที่สามารถถูกขยี้ได้ตลอดเวลา ฟ่านเว่ยที่เห็นแบบนั้นเขาก็ยกยิ้มเลียริมฝีปาก รู้สึกตื่นเต้นไปทั้งตัว
"ฟ่านเว่ย เจ้ามาหาข้าหรือ"อี้หลงลุกขึ้นอย่างช้าๆดวงตาเต็มประกายระยิบระยับ ฟ่านเว่ยมาหาเขา ฟ่านเว่ยเข้ามาหาเขา
ฟ่านเว่ยหรี่ตาลงจับจ้องอี้หลงอย่างสดใส ก่อนที่จะเดินเข้าไปช้าๆ อี้หลงตื่นเต้น หัวใจของเขาเต้นแรงมาก ฟ่านเว่ยเห็นเช่นนั้นก็อยากหัวเราะช่างเหมือนหมาที่เขาเคยเลี้ยงจริงๆ
อี้หลงแทบมีหูและหางออกมาส่ายหางไปมาอย่างรวดเร็ว ฟ่านเว่ยยกยิ้มก่อนเดินเข้าไปใกล้จากนั้นเขาก็ถีบอี้หลงล้มลงบนเก้าอี้ยาว อี้หลงตกใจก่อนจะเงยหน้ามองฟ่านเว่ยที่ก้มมองเขา
อี้หลงรู้สึกตัวสั่น ความร้อนจากส่วนล่างเริ่มร้อนระอุ กำหมัดแน่น
"ภรรยา เจ้าลอบมาหาข้าเช่นนี้คิดจะลวนลามข้าหรือ"อี้หลงเหลือบลงหลบสายตาของฟ่านเว่ยที่จับจ้องมองเขา ในใจเต้นอย่างมีความหวัง
ฟ่านเว่ยกระตุกยิ้ม ดวงตานั้นหรี่ลงอย่างสดใส ก่อนเลื่อนสายตาลง แลบลิ้นเลียปาก อี้หลงเห็นแบบนั้นก็ยิ่งตื่นเต้นยิ่งไปใหญ่ มังกรเริ่มผงาชูชันแนบเนื้อกับชุดของเขา หายใจเริ่มแรงขึ้น ฟ่านเว่ยเห็นเขาก็หัวเราะออกมาอย่างดังๆ
"อืม เอาไงดีนะ"ฟ่านเว่ยทำท่านึกคิดมือจับคางเอียงหัวดวงตาเปื้อนยิ้ม ในใจอี้หลงยิ่งเต็มไปด้วยความหวัง ดวงตาแดงก้ำมองท่าทางที่ดูไร้เดียงสา กัดฟันแน่น
"อา ถ้าเจ้าบอกข้าเรื่อง"ฟ่านเว่ยหยุดเสียงลง ก่อนที่จะค่อยๆยกขาขึ้นเลื่อนออกไปอย่างช้าๆ ลูบไล้ขึ้นไปตามขาของอี้หลง อี้หลงกระตุก กลืนน้ำลายลงคอเสียงดัง
"เรื่อง...ปานรูปหงส์ ข้าก็อาจจะช่วยเจ้า"ฟ่านเว่ยยกยิ้มริมฝีปาก ปลายเท้านั้นลูบไปโดนมังกรที่พร้อมศึก อี้หลงสะดุ้ง หอบหายใจหนักแต่ก็ไม่ยอมเปิดปาก ดวงตานั้นสบกับฟ่านเว่ยก่อนเบือนหนี
"หืม ไม่บอกหรือ"ฟ่านเว่ยหรี่ตาลงก่อนออกแรงบี้ตรงยอดนั้น อี้หลงพยายามสะกดสติอารมณ์กัดริมฝีปากแน่นจนมีเลือดออก ฟ่านเว่ยเห็นก็นึกสนุกขึ้นมา ในกายรู้สึกพลุ่งพล่านถ้าได้บดขยี้คนงามที่ตัวใหญ่กว่าตน ก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นขยับปลายเท้าอย่างหนัก เขายกยิ้มตรงกลางล่างเริ่มร้อน
อี้หลงเห็นตรงกลางส่วนล่างที่นูนออกมา สติที่พยายามระงับก็แตกออกดังในใจเขา เขายกมือจับขาเนียนสวยนั้นของฟ่านเว่ยก่อนออกแรงดึง ฟ่านเว่ยที่โดนดึงก็เซล้มทับอี้หลง อี้หลงพลิกตัวลงกดร่างฟ่านเว่ยหันหลังก่อนแนบลำตัวลงบั้นท้ายสวย เขากัดฟันอยากฉีกเสื้อผ้าที่ปกปิดสายตาจริงๆ
-----------เกล็ดความรู้ฟ่านเว่ยกับอี้หลงห่างกัน 7 เซน ฟ่านเว่ยสูง 180+ ส่วนอี้หลง 190+ เท่าไหร่ก็เดากันเอง อิอิย์-----ละครหลังฉากอี้หลง:ตื่นเต้นๆ "ข้าสูงกว่าเจ้าตั้งเจ็ดเซนแน่ะ"ฟ่านเว่ย:สายตาเย็นมือถือขวานมองลงขาอี้หลง---------
อ่านกันเยอะๆนะตัว เค้าดีใจมากๆที่มีคนอ่านติดตามเค้าอยู่ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์จ้า
1K
![[จบแล้ว] มหาศึกไททันล้างโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753259250_75730930.webp)