บทที่ 10 คำดูถูกของท่าน ข้าขอรับไว้ ส่วนชีวิตของท่าน ข้าก็จะเอามันไปด้วย
"ตอนนี้เ้าไม่ใช่ศิษย์ของสำนักกระบี่ขุนพล์อีกต่อไป!"
เซียวอวี่เว่ยเอ่ยด้วยสีหน้าไม่แยแสและติดจะดูแคลน
เซียวนั่วมองจดหมายบนพื้นและหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “แม่นางเซียว ท่านไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ เพียงแค่วันเดียว กลับสามารถทำให้สำนักกระบี่ขุนพล์ขับไล่ข้าได้"
เซียวอวี่เว่ยแค่นหัวเราะ “นี่เป็สิ่งที่ตัวเ้าเรียกร้อง หากเ้าไม่ก่อเื่ และใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังต่อไป เ้าก็คงสามารถใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบ แต่เ้ากลับะโออกมา... รนหาที่ตาย!"
“ใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ อะไร รนหาที่ตายอะไร?" ชายหนุ่มมองใบหน้าอันเย่อหยิ่ง และดูถูกของเซียวอวี่เว่ย ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น “การที่ตระกูลเซียวสามารถมีวันนี้ได้ ทั้งหมดก็เป็เพราะนำเืเฟิ่งหวงของข้าไปแลก... ในอดีต แม้แต่แม่นางเซียวผู้สูงศักดิ์เช่นท่านก็ยังทำตัวติดกับข้าทุกวัน แต่ตอนนี้ท่านได้ไต่เต้ากับประมุขน้อยของสำนักกระบี่ขุนพล์ นั่นทำให้ท่านพอใจใช่หรือไม่?"
เซียวอวี่เว่ยไม่ได้คิดสนใจคำดูถูกของเซียวนั่วนัก
“ผิดแล้ว ยามนี้กับยามนั้นมันแตกต่างกัน เมื่อสามปีก่อน เ้ามีความปรารถนาที่จะทำให้ตระกูลสูงส่งขึ้น ข้าจึงสนใจเ้า แต่ตอนนี้ มันมีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างเ้ากับข้า กายากระบี่ดาราเยือกแข็งของข้าสมบูรณ์แล้ว และข้าจะฝึกฝนไปให้ไกลกว่านี้ เท่านี้ข้าก็มีต้นทุนพอที่น่าพึงพอใจแล้ว ส่วนท่านประมุขน้อย..."
เมื่อเซียวอวี่เว่ยเอ่ยมาถึงตรงนี้ ร่องรอยดูถูกบนใบหน้าของนางก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น “เ้าไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเขา เขาคือผู้ที่ทรงพลังและเปี่ยมพร์ ั้แ่อายุยังน้อย เขาได้กลายเป็ราชันกระบี่ที่โดดเด่นที่สุดในดินแดนรกร้างตะวันออก ต่อให้ไม่ใช้เืเฟิ่งหวงของเ้า เ้าก็ยังไม่สามารถเทียบกับเขาได้อยู่ดี"
เมื่อมองดูสีหน้าถือดีของเซียวอวี่เว่ย แววตาของชายหนุ่มเฉียบคมขึ้นเล็กน้อย
เซียวหย่งที่ยืนอยู่ด้านหลังของเซียวอวี่เว่ยะโออกมาอย่างเดือดดาล “เซียวนั่ว อย่าเอาตัวของเ้าไปเทียบกับท่านประมุขน้อย เ้าไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะถือรองเท้าให้เขาด้วยซ้ำ เ้าเป็เพียงสุนัขที่ถูกเลี้ยงโดยตระกูลเซียวของข้า... อย่าว่าแต่เืเฟิ่งหวงเลย ต่อให้พวกข้าจะฆ่าเ้า เ้าก็ทำได้แค่พยักหน้ารับเท่านั้น”
คำพูดของพี่น้องตระกูลเซียวนั้นโหดร้ายอย่างมาก ทำให้ความโกรธของเซียวนั่วเดือดพล่านเป็ทบทวี
ชายหนุ่มยิ้มเย็น “ตระกูลเซียว …ข้าไม่อาจเอื้อมสินะ"
กล่าวจบ ร่างผอมก็โน้มตัวไปข้างหน้า และพุ่งออกไป!
ทันใดนั้น กระบี่ปราณที่ทรงพลังได้พุ่งลงมาจากฟากฟ้า!
ตู้ม!
กระบี่ปราณพุ่งลงมาราวกับดาวตก แสงกระบี่กวัดแกว่งไปมา ส่งผลให้ผิวของพื้นดินแตกร้าว กระบี่ยาวส่องประกายแสงสีแดงสกัดกั้นชายหนุ่มเอาไว้!
นักฆ่าของตระกูลเซียวตกตะลึง
"ช่างเป็กระบี่ปราณที่แข็งแกร่งอะไรเช่นนี้!"
"ผู้ใดกัน!?"
ตึก! ตึก! ตึก!
เสียงฝีเท้าที่มั่นคงดังขึ้นจากในความมืด ร่างของชายคิ้วเข้มก้าวออกมา
"ผู้ฝึกกระบี่ขั้นสร้างรากฐาน!" ใครบางคนเอ่ยขึ้น
เมื่อมองไปยังผู้มาใหม่ เหล่านักฆ่าของตระกูลเซียวต่างหวาดกลัว
เซียวอวี่เว่ยยิ้มอย่างพึงพอใจ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมาจากสำนักกระบี่ขุนพล์
“กระบี่ประกายผลาญ หลี่หลิว! ได้รับคำสั่งจากประมุขน้อยให้มาจัดการกับเื่ของศิษย์น้องเซียวอวี่เว่ย!"
พรึ่บ!
อีกฝ่ายปลดปล่อยคลื่นพลังปราณรุนแรงออกมา คลื่นพลังดังกล่าวพุ่งเป้าไปที่เซียวนั่วโดยตรง
เซียวอวี่เว่ยเลิกคิ้วขึ้นและเอ่ยด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ “ศิษย์พี่หลี่หลิวเป็ศิษย์สายในของสำนักกระบี่ขุนพล์ ‘เคล็ดวิชากระบี่เพลิง’ ของเขายอดเยี่ยมมาก เคยสังหารคนนับร้อยด้วยตัวคนเดียวในการต่อสู้เพื่อแย่งชิงทรัพยากรมาแล้ว หากเ้าได้ตายในน้ำมือของเขา ก็นับว่า... เป็การตายอย่างภาคภูมิ!"
เซียวหย่งเองก็ยิ้มอย่างดุร้าย “ไม่ใช่ว่าเ้าบอกว่าตัวเองคือศิษย์ของสำนักกระบี่ขุนพล์หรอกหรือ? ตอนนี้ คำว่า ‘สำนักกระบี่ขุนพล์’ ไม่สามารถปกป้องเ้าได้อีกแล้ว!”
"ฆ่ามัน!"
สิ้นเสียง บรรยากาศรอบตัวพลันตึงเครียดขึ้น หลี่หลิวพุ่งเข้าใส่เซียวนั่วทันที!
ในระหว่างที่พุ่งตัวออกไป หลี่หลิวกระทืบเท้าลงบนพื้น กระบี่ปราณก็ลอยขึ้นจากพื้น...
พรึ่บ!
หลี่หลิวรับกระบี่แสงสีแดงไว้ในมือ กระบี่ดังกล่าวรวดเร็วดุจสายฟ้า มันพุ่งตรงไปที่ลำคอของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ!
หลี่หลิวคือผู้แข็งแกร่งขั้นสร้างรากฐานระดับหนึ่ง อีกเพียงครึ่งก้าวก็จะบรรลุสู่ระดับสอง ดังนั้นพลังของอีกฝ่ายจึงไม่สามารถดูถูกได้เลย …และเซียวนั่วย่อมไม่ประมาท เรียกิญญาดาราทมิฬออกมาตั้งรับทันที
พรึ่บ!
ดาบมนต์ดำลึกลับที่ดูเหมือนเขี้ยวัเปล่งแสงสว่างจ้า ร่างผอมก้าวเท้าไปข้างหน้า และเผชิญหน้ากับกระบี่ยาวของอีกฝ่าย
"หมาป่าหวนคืนรัง!"
ตู้ม!
เมื่อคมอาวุธทั้งสองปะทะกัน เสียงะเิดังกึกก้อง เกิดประกายไฟจำนวนมาก
"หืม?" หลี่หลิวมองร่างผอมที่อยู่ห่างไปไม่กี่จั้ง ใบหน้าฉายแววประหลาดใจ "เ้าไม่ได้อยู่ขั้นก่อร่างระดับหก!"
"ท่านดูไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นพูดเลยนะ" เซียวนั่วแค่นหัวเราะดูแคลน
"ฮึ่ม!" หลี่หลิวเหยียดยิ้ม “คำเยาะเย้ยของเ้า ข้าจะรับเอาไว้ ส่วนชีวิตของเ้า... ข้าก็จะเอามันไปด้วย!"
สิ้นสุดเสียงพูด กระบี่ยาวก็ตวัดไปในอากาศ กระแสอากาศร้อนระอุปกคลุมพื้นที่โดยรอบ ปรากฏวงกลมของเปลวเพลิงสีแดงบนกระบี่ยาวของหลี่หลิว!
"ะเิเปลวเพลิง!"
พรึ่บ!
คลื่นความร้อนพุ่งปะทะใบหน้าพร้อมกับกระแสลมที่รุนแรง ฝีเท้าของหลี่หลิวรวดเร็วดุจสายลม เขาเปลี่ยนตำแหน่งติดต่อกันหลายครั้ง กระบี่ปราณที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงพุ่งไปข้างหน้า
แววตาของเซียวนั่วเ็าขึ้นเล็กน้อย แล้วออกแรงสวนการโจมตีกลับไป!
ตู้ม!
ดาบมนต์ดำปะทะเข้ากับกระบี่ปราณ ทำลายคลื่นความร้อนจนสลายไปสิ้น แม้การโจมตีของหลี่หลิวจะรวดเร็ว แต่เซียวนั่วก็ไม่ได้เสียเปรียบแต่อย่างใด
"มันเป็เพราะดาบเล่มนั้น!" สายตาของหลี่หลิวจับจ้องดาบมนต์ดำ อีกฝ่ายอยู่เพียงขั้นก่อร่าง ในขณะที่ตนอยู่ขั้นสร้างรากฐาน เหตุผลแน่ชัดแล้วว่าเป็เพราะอาวุธในมือ คนคนนี้ถึงสามารถต้านทานการโจมตีได้!
"หึ!" หลี่หลิวลอบยิ้มในใจ ไวเท่าความคิด กระบี่ยาวก็โจมตีอีกครั้ง อาศัยจังหวะที่ร่างผอมยกดาบมนต์ดำต้านกระบี่ปราณ หลี่หลิวก็ก้าวเท้าไปข้างหน้า และซัดพลังฝ่ามืออันรุนแรงออกไป!
"ฝ่ามือทลายกระดูก!"
ฝ่ามือทลายกระดูก เคล็ดวิชาระดับสูงของสำนักกระบี่ขุนพล์ มีเพียงศิษย์สายในเท่านั้นที่มีคุณสมบัติที่จะฝึกฝนมัน เคล็ดวิชาฝ่ามือนี้จะทำลายคู่ต่อสู้ด้วยพลังที่รุนแรงและหนักหน่วง ซึ่งสามารถทะลวงการป้องกัน เข้าทำลายกระดูกและอวัยวะภายในได้โดยตรง!
มันคือการโจมตีที่หมายเอาชีวิต!
ดวงตาของเซียวนั่วเป็ประกายเย็นะเื เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัว ไม่เพียงแค่ไม่หลบมัน แต่ยังปล่อยหมัดออกมาอีกด้วย
"หมัดพิโรธ!"
พลังปราณถูกรวบรวมไว้ที่กำปั้นและแขน จนแขนทั้งข้างเปลี่ยนเป็สีแดงเข้ม
เซียวอวี่เว่ย ผู้เฝ้าดูอยู่ไม่ไกล มองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าดูแคลน “ทักษะการต่อสู้ระดับล่างเผชิญหน้ากับทักษะการต่อสู้ระดับสูง มันก็มีแต่จะพินาศ!"
เวลานี้ ฝ่ามือทลายกระดูกของหลี่หลิวก็ได้ปะทะเข้ากับหมัดพิโรธของเซียวนั่ว!
ตู้ม!
เสียงะเิอื้ออึงดังขึ้น กระแสพลังปั่นป่วนแพร่กระจายออกไปโดยรอบ ทว่าภาพจิตนาการที่ว่า กระดูกของเซียวนั่วจะแตกเป็เสี่ยง ๆ พร้อมกับแขนที่ะเิออกเป็ชิ้น ๆ กลับไม่ได้เกิดขึ้น ตรงกันข้าม… มันถูกแทนที่ด้วยสีหน้าตกตะลึงของหลี่หลิว
"เป็ไปได้อย่างไร!?"
ร่างทั้งสองร่างถอยห่างจากกัน หลี่หลิวรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าความแข็งแกร่งทางกายภาพของอีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกล้ามเนื้อและกระดูกที่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ
เซียวอวี่เว่ยและคนอื่น ๆ ของตระกูลเซียวเองก็ตกตะลึงเช่นกัน ร่างกายผู้บ่มเพาะขั้นสร้างรากฐาน ทั้งยังใช้เคล็ดวิชาระดับสูง ภายใต้ข้อได้เปรียบนี้ หลี่หลิวกลับไม่สามารถเอาชนะเซียวนั่วได้!?
เซียวหย่งเริ่มร้อนรน "ท่านมัวทำอะไรอยู่? รีบฆ่ามันสิ! ประมุขน้อยสั่งให้ท่านมาจัดการเื่นี้ให้เรา ไม่ใช่มาผูกมิตรกับมัน ท่านจะยืดเยื้ออยู่ทำไม? ฆ่ามัน ฆ่าเ้าสุนัขตัวนั้นซะ!"
เซียวหย่งคิดว่าหลี่หลิงกำลังออมมือ และไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดของตัวเอง เพราะหลี่หลิวสามารถเอาชนะศัตรูหลายร้อยคนได้ เป็ไปไม่ได้ที่คนผู้นี้จะไม่สามารถจัดการเซียวนั่วได้
เมื่อถูกเซียวหย่งกระตุ้น ความโกรธภายในใจของหลี่หลิวก็พุ่งสูงขึ้น
"พอกันที!"
“ตายซะ!"
พรึ่บ!
หลี่หลิวกระตุ้นพลังทั้งหมดในร่างของตน ของเหลวสีแดงที่ดูเหมือนหินหนืดปรากฏขึ้นทั่วร่าง กระบี่สีแดงในมือเปล่งแสงแรงกล้ายิ่งกว่าเดิม เถาวัลย์เปลวเพลิงเลื้อยขึ้นลง ดวงตาของหลี่หลิววาวโรจน์ รัศมีพลังที่รุนแรงหลั่งไหลออกมา!
"เคล็ดวิชากระบี่เพลิง เถาวัลย์เพลิงสังหาร!"
หลี่หลิว ซึ่งไม่สามารถจัดการเซียวนั่วได้หลังจากผ่านมาเป็เวลานาน ตัดสินใจใช้การโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของตน!
"ตายซะ!"
เสียงะโดังก้อง หลี่หลิวฟันกระบี่ไปที่ร่างผอม พร้อมกับเถาวัลย์เพลิงบนกระบี่พุ่งออกไปราวกับงูไฟ
เซียวหย่งตื่นเต้นอย่างมาก เขาะโออกมาอย่างดุร้าย “มันควรจะเป็เช่นนี้ั้แ่แรกแล้ว เหอะ! เซียวนั่ว อย่างที่ข้าพูด เ้าไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะถือร้องเท้าให้กับสำนักกระบี่ขุนพล์ด้วยซ้ำ เ้าตายแน่ เ้าตายแน่ ๆ! ฮ่า ๆๆๆ!"
ร่างผอมไม่หวาดกลัวคลื่นความร้อนตรงหน้า มือกระชับิญญาดาราทมิฬแน่น ดาบมนต์ดำลุกโชนด้วยเปลวเพลิงที่รุนแรง
"เคล็ดวิชาดาบลักษณ์หมาป่า หมาป่ากระหายเืราตรี!"
ชิ้ง!
พลังดาบพลุ่งพล่านออกมา กระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของเคล็ดวิชาดาบลักษณ์หมาป่าปรากฏขึ้นอีกครั้ง เซียวนั่วกระโจนตัวไปข้างหน้าราวกับาาหมาป่า วาดดาบมนต์ดำเป็แนวโค้งที่งดงามในอากาศ
โฮกกก!
เสียงคำรามของหมาป่าดังก้อง กระบี่เถาวัลย์เพลิงพุ่งเข้ามา ร่างทั้งสองร่างก็ปะทะกันอีกครั้ง!
ตู้ม!
ตู้ม!
เกิดการะเิอันรุนแรง พลังมหาศาลแพร่กระจายออกไปโดยรอบ
ภายใต้สายตาตกตะลึงของเหล่าคนตระกูลเซียว ร่างสองร่างถอยห่างออกจากกัน หลี่หลิว ผู้ซึ่งอยู่ขั้นสร้างรากฐาน ใบหน้าซีดเซียว เืหยดออกมาจากมือที่ถือกระบี่ กระบี่สีแดงส่งเสียงอื้ออึง
ทางเซียวนั่วก็มีสภาพไม่ต่างกันนัก เืสีเข้มไหลซึมออกจากมุมปาก แต่รัศมีพลังกลับไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย ความรู้สึกพุ่งสูงขึ้นขณะต่อสู้
เมื่อเห็นภาพนี้ เซียวอวี่เว่ยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
"ฆ่ามันซะ!" เซียวอวี่เว่ยออกคำสั่ง กระบี่ชิงอวี่ก็พุ่งออกจากฝักทันที
หลี่หลิวไม่ลังเล เขาโคจรพลังปราณเพื่อทำให้เืของตนหยุดไหลก่อนจะโจมตีเซียวนั่วร่วมกับเซียวอวี่เว่ย!
ในเวลานี้ ดวงตาของชายหนุ่มฉายแววเย็นะเื เขาส่งพลังปราณเข้าไปในดาบมนต์ดำ ตัวดาบะเิแสงสีดำลึกลับออกมา
ร่างผอมตวัดดาบในมือของตน
โฮกกก!
ภายในดาบมนต์ดำ เสียงคำรามของัดังขึ้น
สิ้นเสียงคำราม กระแสอากาศโดยรอบพลันหดตัว เซียวอวี่เว่ยกับหลี่หลิวรู้สึกมึนงง และวิงเวียนอย่างไม่สามารถอธิบายได้
นี่คือ การโจมตีจิติญญาของิญญาดาราทมิฬ!
"มันจบแล้ว!" เซียวนั่วใช้จังหวะนี้ยกดาบขึ้น พุ่งเข้าใส่หลี่หลิวที่อยู่ใกล้กว่า!
"หมาป่าทะยานพันลี้!"
ฟึ่บ!
ชายหนุ่มะเิรัศมีพลังที่ดุร้ายออกมา พุ่งตรงไปหาหลี่หลิวในทันที ดาบมนต์ดำฟันไปที่คู่ต่อสู้โดยตรง
หลี่หลิวกลับมาได้สติ รีบยกกระบี่ขึ้นต้าน แต่ยังช้าเกินไป!
ฉัวะ!
คมดาบไร้ความปรานี มันฟันมือที่ถือกระบี่ของหลี่หลิวอย่างแม่นยำ!
ฟึ่บ!
นิ้วถูกฟันขาดกระเด็น ดวงตาของหลี่หลิวเบิกกว้าง มองดูฝ่ามือครึ่งหนึ่งของตน และกระบี่กระเด็นออกไปพร้อมกัน!
"เ้า!"
ความเ็ปรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วกาย ภายในหัวของหลี่หลิวว่างเปล่า
ก่อนจะทันได้ตอบสนอง มือของเซียวนั่วกำแน่น พลังสีดำรุนแรงไหลไปรวมกันที่แขน
“อย่างที่ท่านกล่าว คำดูถูกของท่าน ข้าขอรับไว้ ส่วนชีวิตของท่าน ข้าก็จะเอามันไปด้วย!"
น้ำเสียงที่คมชัดดังขึ้นในหู พร้อมกับการโจมตีที่รุนแรง!
แขนผอมบางเปรียบได้กับลูกธนูเจาะเกราะที่น่าสะพรึงกลัว ต่อยเข้าที่กลางอกของหลี่หลิวเต็มแรง!
ตู้ม!
เืจำนวนมากสาดกระเซ็น กระดูกป่นละเอียด และอวัยวะภายในถูกทำลายในพริบตา พลังหมัดของเซียวนั่วเจาะทะลุอกของหลี่หลิว!
255K
