“ข้ารักเ้า”
เสียงของหญิงสาวผู้ที่ปกติน่ารักอ่อนหวานและขี้อายอยู่เสมอพูดบอกรักอย่างไม่อายปาก นางโยนทิ้งสิ้นทั้งสามคุณธรรมสี่คล้อยตามครั้งนี้นางตัดสินใจเด็ดขาด จะไม่ยอมปล่อยเขาไป
“ข้าจะอยู่กับเ้า ตายพร้อมเ้า” ิอันประกาศกร้าวต่อหน้าเขา
คุณชายเยว่สือ มองตอบหญิงสาวตรงหน้าเงียบขรึมก่อนจะถอนหายใจและหันหลังเดินต่อไป ไม่สนใจสิ่งที่ิอันพึ่งจะใช้ความกล้าทั้งหมดพูด
“เ้าห้ามเดินหนีนะ! ข้าเอาจริงนะ!” ิอันพูด
ที่จริงแล้ว นางอยากไล่ตามจับมือเขาให้เขาหยุดเดินแต่นางไหนเลยจะกล้าแตะต้องตัวเขา ได้แต่ใช้สองเท้าเดินให้เร็วขึ้นเพื่อไปขวางทางเดินเขาเอาไว้น่าเสียดายที่เขาทั้งขายาวทั้งเดินเร็วต่อให้นางวิ่งแล้วก็ยังตามไม่ทันฝีเท้าของเขา ิอันไล่ตามเท่าไหร่ก็ยังตามไม่ทันจึงะโออกไปสุดเสียง
“เ้าหยุดนะ!”
คุณชายเยว่สือหยุดชะงัก ไม่กล้าก้าวเดิน บางอย่างบีบรัดในอกของเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของหญิงสาวเดินเร็วๆตามมา นางใกล้เข้ามาแล้ว.. เขากำหมัดแน่นวิ่งทะยาน เหินขึ้นไปบนยอดไผ่ แตะปลายเท้าเบาๆและบินหนีไป
ิอัน ยืนมองเขาหนีไปด้วยความโกรธจัด นางไม่ยอมรับ พื้นที่แถวนี้นางวิ่งไปมาเป็ร้อยๆครั้ง นางไม่เชื่อว่าตัวเองจะตามเขาไม่ทันเพียงแต่ิอันไม่มีวรยุทธเช่นเขา ได้แต่ต้องเดินด้วยเท้าเท่านั้น
ิอันเดินตามจนสุดป่าไผ่ เห็นหน้าผาสูงชันตระหง่านตรงหน้ามีบันไดเชือกสำหรับใช้ปีนขึ้นไปข้างบน แม้หน้าผาจะสูงชันแต่ถ้าปีนบันไดนี้ขึ้นไปจนถึง้าก็จะเจอกับเรือนไม้ไผ่ที่งดงามท่ามกลางสายลมเย็นสบาย ที่นั่นเป็ที่พักของเขา ิอันตัดสินใจแน่วแน่นางจับเชือกและเริ่มปีน แม้ในใจจะสั่นกลัวแต่นางยอมแพ้ไม่ได้
คุณชายเยว่สือ เห็นเรือนไม้ไผ่ของตัวเองอยู่ตรงหน้าเขาถอนหายใจอย่างยากลำบาก เดินเข้าไปในเรือนก่อนจะถอดเสื้อตัวนอกออก ใช้เสื้อตัวนั้นเช็ดคราบเืที่ปากเยว่สือมองคราบเืแล้วโมโหสุดขีด ถอดเสื้อผ้าทั้งหมดโยนทิ้งลงเตาไฟเดินไปหลังบ้านเพื่อตักน้ำจากถังเก็บน้ำขึ้นมาล้างเนื้อตัวลงไปแช่น้ำเย็นจัดในถังอาบน้ำใบใหญ่ เขาล้างทำความสะอาดอยู่นานแม้ตามเนื้อตัวของเขาจะสะอาดและขาวเนียนแล้ว แต่เขาก็ยังคงขัดตัวหลังจากนั้นอีกนาน
ในที่สุดเขาก็เดินตัวเปลือยเปล่ากลับเข้ามาในบ้านหยิบผ้าที่วางเป็ระเบียบตรงทางเข้าประตูมาเช็ดตัวและเอาผูกเอวบิดบังท่อนล่างไว้เขาเดินไปที่เตาไฟ จุดไฟเผากองเสื้อผ้าเขามองกองไฟลุกไหม้เสื้อผ้าราคาแพงที่ใช้เวลาเป็ปีกว่าจะสามารถทอได้ผืนหนึ่งด้วยความรู้สึกสงบนิ่งเปลวไฟที่เผาไหม้อยู่ กลายเป็แสงสว่างและความร้อนอย่างน้อยเสื้อผ้าชุดนั้นก็ได้ทำประโยชน์
“ว้ายยยย”
เยว่สือหันควับไปยังเสียงกรี๊ดนั้น เห็นประตูบ้านตัวเองเปิดอ้าเป็คุณหนูิอันที่กำลังหันหลังให้ ใช้สองมือปิดหน้าด้วยความอับอายสองใบหูแดงก่ำ
“เ้า ..เ้า..เ้า เ้ารีบใส่เสื้อผ้าเร็วเข้า” นางพูดตะกุกตะกัก
“ข้าไม่ได้ปิดประตูไว้หรือ?” เขาถามเสียงเรียบ
“คือข้า..เ้านั่นแหละ เอ่อ..คือ..เ้าปิดแล้วล่ะ แต่ไม่ได้ลงกลอนไว้ข้าไม่ได้ตั้งใจ คือ..มันแค่ คือข้าเห็นว่ามันเปิดไว้เล็กน้อย ข้า...ข้า”ิอันพยายามแก้ตัว แต่ก็ยอมแพ้ในที่สุด สองมือยังคงยกปิดหน้าตัวเองไว้
เขาเดินไปหยิบเสื้อนอกตัวใหม่ที่แขวนอยู่มาสวมง่ายๆเดินไปหลังบ้านหยิบขวดยาสองสามขวด และเดินกลับเข้าเรือนไผ่ นั่งลงโต๊ะเล็กกลางบ้าน
“มานั่ง” เยว่สือสั่งเสียงเรียบ มือยังคงวุ่นวายจัดเตรียมยา
ิอันรู้สึกผิดและอับอาย แต่ไม่กล้าขัดคำสั่งของเขานางยังคงใช้สองมือปิดหน้า ค่อยๆถอยมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะเปิดนิ้วมือเล็กน้อยเพื่อให้ตัวเองมองเห็นแต่พอเห็นอกขาวๆของชายหนุ่มก็รีบปิดอีกครั้ง ทั้งยังหลับตาปี๋กลัวว่าจะเห็นอะไรที่ไม่ควรเข้า
“ยื่นมือมา” เขาสั่งอีก
ิอันค่อยๆ ยื่นมือข้างหนึ่งให้เขา หลับตาปี๋หันหน้าไปทางอื่นมีคราบเืจากฝ่ามือติดบนแก้มของนางด้วย
เขามองฝ่ามือเล็กที่เป็แผลถลอกบ้าง มีเืซึมเล็กน้อยบ้างและเป็รอยแดงเต็มไปหมดบ้าง ก่อนจะใส่ยาให้อย่างทะนุถนอมไม่ต้องสงสัยว่าได้แผลมาจากไหน นางปีนหน้าผาขึ้นมา!
หน้าผานั่น ทั้งสูงชันและอันตราย นางยังคงดื้อดึงปีนขึ้นมาแน่นอนย่อมต้องมีแผล เขาไร้คำจะต่อว่า ได้แต่ทำแผลให้ นางเป็เช่นนี้เสมอและเขาต้องทำแผลให้นางเช่นเดิม เสมอ
เยว่สือใส่ยาด้วยความรู้สึกหนักหน่วง บางสิ่งในอกบีบรัดจนเ็ปเขาไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกเช่นไร เขารู้เพียงเวลานี้ เขาโกรธนางมากจริงๆแต่ใบหน้าของเขายังคงนิ่งเฉย ซึ่งเป็ผลจากการที่เขาฝึกฝนควบคุมอารมณ์มานาน
“ซี๊ด..” ิอันเจ็บแสบจากฤทธิ์ยา แต่ไม่กล้าร้องโวยวาย ได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองแน่นๆกลัวเขาจะโกรธและหนีไปอีก นางต้องอดทนให้ได้
เยว่สือเห็นท่าทางของเด็กสาวตรงหน้าแล้ว ได้แต่ระอาใจ
‘นาง้าสิ่งใดกันแน่ ทำราวกับไม่เข้าใจอะไรสักอย่างทั้งที่รู้ทุกอย่างดี’ เขาคิด
123
![สุขสันต์วันเกิด! เจ้ามังกรน้อย! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578725089_22329400.webp)
