ณ อำเภอเล็กๆ ชื่อจงมู่ ที่ตั้งอยู่ในเขตเปี้ยนโจว ยังหนาวเหมือนเดิมแม้เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้วก็ตาม
ตรอกหลิ่วจือในด้านทิศตะวันออกของอำเภอปกคลุมด้วยสีอัสดงสลัวๆ
สาวน้อยรูปร่างสมส่วนในวัยสิบเอ็ดสิบสองปีสวมเสื้อสีขาวกระโปรงสีแดงเดินออกมาจากตรอกไกลๆ ที่เดินอยู่นั้นคือแม่นางไป๋สู่ขุยจากบ้านสกุลไป๋
สู่ขุยเดินอย่างว่องไวจนถึงหน้าประตูบ้านตัวเองทันทีที่จะผลักประตูก็ได้ยินเสียงคนคุยกันมาจากข้างในบ้านทำนองว่า ‘ซื้อคน’ ‘ขายคน’
นางหยุดอยู่นอกประตูบ้านจิตใต้สำนึกสั่งให้ตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวจากด้านใน
ประตูบ้านสกุลไป๋แง้มเปิดอยู่มีเสียงแว่วๆ เล็ดลอดให้ได้ยินอยู่บ้าง ที่แท้เ้าของเสียงคือซุนเอ้อร์เหนียง แม่เลี้ยงของสู่ขุย“เฉียนมามา[1]...จริงๆแล้วเป็บ้านไหนซื้อกันแน่ จวนไช่ไท่เว่ยแห่งเมืองตงจิงจริงรึ”
“เอ้อร์เหนียงใช่จวนไช่ไท่เว่ยจริงๆ คนในจวนเป็คนมาเลือกเองเลยหากต้องตาเขาเข้าค่าตัวอยู่ที่หกสิบตำลึงเงินเชียวละ” เสียงพูดปนหัวเราะจากหญิงคนหนึ่ง
สู่ขุยตะลึงกับสิ่งที่ได้ยินนางพลันยืดตัวตรงเอียงหูตั้งใจฟังบทสนทนาด้านใน
ในห้องโถงซุนเอ้อร์เหนียงที่ตอนนี้แววตาเปล่งประกาย สูดลมหายใจลึกพร้อมเปรยว่า “เด็กสาววัยสิบเอ็ดสิบสองปีคนหนึ่ง ราคาตลาดทั่วไปขายกันแค่สี่ห้าตำลึงเงินทำไมจวนไท่เว่ยให้ราคาสูงนักเล่า”
‘ป้าบ’ เสียงตบมือของหย่าผอ[2]เฉียนผอจื่อ[3]ดังขึ้น“เอ้อร์เหนียง เงื่อนไขของจวนไท่เว่ยสูงมาก!”
ดวงตาแวววาวของซุนเอ้อร์เหนียงจ้องเฉียนผอจื่อพร้อมพูดว่า“ไม่ทราบว่าเงื่อนไขของจวนไท่เว่ยคืออะไร”
เมื่อเห็นว่าซุนเอ้อร์เหนียงติดกับแล้วเฉียนผอจื่อได้ทีจึงเปิดประเด็นว่า “หนึ่ง คือต้องเป็เด็กสาวบริสุทธิ์ที่มีอายุระหว่างสิบถึงสิบสามปีสอง คือลักษณะใบหน้าต้องได้แปดถึงเก้าส่วนจากสิบส่วน สาม คือเด็กสาวต้องไม่โง่จนเกินไปเฉลียวฉลาดอยู่บ้าง”
ดวงตาของซุนเอ้อร์เหนียงเปล่งประกายพร้อมพูดว่า“อ๋อ” ไป๋สู่ขุย ลูกสาวของภรรยาคนก่อนที่เสียชีวิตแล้วของสามีตรงตามเงื่อนไขเย็นนี้รอให้สามีกลับมาค่อยหารือก็แล้วกัน
เฉียนผอจื่อเห็นสายตาครุ่นคิดและั์ตาวาววับของซุนเอ้อร์เหนียงจึงพูดยิ้มๆ ว่า “เอ้อร์เหนียงลูกสาวคนโตบ้านเ้า...” นางได้ยินว่าสู่ขุยลูกสาวบ้านสกุลไป๋ แม้อายุแค่สิบเอ็ดปีแต่หน้าตาสะสวยั้แ่เกิดถึงต้องมาดูให้เห็นกับตา
ซุนเอ้อร์เหนียงได้แต่ยิ้ม
เฉียนผอจื่อก็ไม่รีบร้อน ยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ยินว่าสามีเ้าเป็ลูกจ้างอยู่ร้านขายผ้าของเศรษฐีจิน จวนไช่ไท่เว่ยแห่งเมืองตงจิงกับเศรษฐีจินสนิทสนมไปมาหาสู่กันออกจะบ่อยใครๆ ก็รู้กัน หากเ้าไม่เชื่อก็ให้สามีเ้าไปถามเศรษฐีจินดูสิ!”
หลังจากฟังจบ ใบหน้างามที่ค่อนไปทางคล้ำของซุนเอ้อร์เหนียงเริ่มแดงอย่างห้ามไม่อยู่
นางยิ้มๆ กลบเกลื่อนทันทีที่เงยหน้าจะพูดก็บังเอิญเห็นช่องประตูของบ้านแง้มเปิดอยู่ จึงรีบแสร้งพูดลองเชิงเสียงดังว่า “สู่ขุยเ้ากลับมาแล้วหรือ ส่งผ้าให้จวนเศรษฐีจินเรียบร้อยไหม”
แรกเริ่มนั้นซุนเอ้อร์เหนียงเป็สาวใช้จวนเศรษฐีจินภายหลังนายหญิงจวนเศรษฐีจินเป็คนตัดสินใจให้แต่งงานกับไป๋เจิ้นเสียงซึ่งเป็ลูกจ้างร้านขายผ้า
นางมักพาสู่ขุยไปรับจ้างงานเย็บปักถักร้อยให้คุณหนูกับนายหญิงของจวนเศรษฐีจินเป็ประจำเพื่อให้ลูกชายไป๋ซิ่วหลินได้เรียนหนังสือ ไป๋สู่ขุยที่ออกไปเมื่อครู่ก็คือเพิ่งไปส่งเสื้อผ้าตัดใหม่สำหรับใส่่ฤดูใบไม้ผลิให้พวกคุณหนูกับนายหญิงของจวนเศรษฐีจินมานั่นเอง
หลังจากสู่ขุยได้ยินเสียงแม่เลี้ยงเรียกอย่างสนิทสนมรักใคร่จึงผลักประตูเข้าบ้านพร้อมรอยยิ้ม “ส่งเสื้อผ้าให้จวนเศรษฐีจินแล้วเ้าค่ะท่านแม่”
ซุนเอ้อร์เหนียงส่งสายตาให้เฉียนผอจื่อ เอ่ยยิ้มๆ ว่า “สู่ขุยเ้าเอาเงินไปซื้อซาลาเปาที่ร้านซาลาเปาสกุลลู่สักหกลูกนะอีกเดี๋ยวข้าจะต้มโจ๊กไว้รอ”
แววตาใสกระจ่างของสู่ขุยเคลื่อนผ่านเฉียนผอจื่อก่อนมองซุนเอ้อร์เหนียง “ท่านแม่เอาซาลาเปาไส้อะไรบ้างเ้าคะ”
ซุนเอ้อร์เหนียงพูดไปคิดไป “เอาไส้ปลาไหลสองลูก ไส้หนังไก่สองลูก ใช่แล้วอีกสองลูกเอาไส้ไก่สับเพราะซิ่วหลินชอบกิน!” ซิ่วหลินเป็ลูกของซุนเอ้อร์เหนียงที่เกิดหลังจากนางแต่งงานเข้ามาปีนี้อายุหกขวบ เรียนหนังสืออยู่ที่สำนักศึกษาแถวสี่แยกด้านหน้า
สู่ขุยยิ้มรับคำสั่ง
เฉียนผอจื่อใช้โอกาสที่สองแม่ลูกคุยกันสังเกตสู่ขุยยิ้มๆ เด็กสาวอายุราวๆ สิบเอ็ดสิบสองปีมีดวงตาใสกระจ่าง ใบหน้าขาวราวหิมะ รู้จักใช้คำพูดคำจา เห็นได้ชัดเจนว่าจมูกไม่โด่งเท่าไรนักริมฝีปากแดงก็ยังไม่อวบอิ่ม แต่ไม่รู้ทำไมพอรวมเข้าด้วยกันแล้วกลับออกมาสวยได้อย่างแปลกประหลาดสวยมากด้วย
นางยิ้มกว้างกว่าเดิมด้วยความพึงพอใจ
ราคาซาลาเปาของร้านสกุลลู่คือลูกละสิบห้าเหวินซุนเอ้อร์เหนียงนับเงินให้สู่ขุยไปเก้าสิบเหรียญทองแดง
เมื่อสู่ขุยเดินออกไปแล้ว นางค่อยลดเสียงลงคุยกับเฉียนผอจื่อ
ซุนเอ้อร์เหนียงเริ่มสนใจค่าตัวหกสิบตำลึงเงินจากจวนไช่ไท่เว่ยเตรียมจะหารือเื่นี้กับสามีตอนเขากลับมา จึงยังไม่อยากตกลงอะไรกับเฉียนผอจื่อ
บ้านที่สกุลไป๋อาศัยอยู่ตอนนี้เป็เพียงบ้านเช่าแต่ไหนแต่ไรมาซุนเอ้อร์เหนียงอยากซื้อบ้านสักหลังและส่งเสียให้ลูกชายไป๋ซิ่วหลินได้ร่ำเรียนดีๆแต่ว่าไป๋เจิ้นเสียงเป็เพียงลูกจ้างร้านขายผ้า รายได้ต่อปีรวมแล้วยังหาเงินได้แค่สองตำลึงเงินไหนจะค่าเลี้ยงดูลูกเมียอีก ไม่มีทางเหลือเงินไว้ส่งลูกชายเรียนและซื้อบ้านหรอก
ขณะที่สู่ขุยโตและสวยขึ้นทุกวันๆซุนเอ้อร์เหนียงกังวลตลอดว่าจะขายไป๋สู่ขุยให้ใครดีจึงจะได้เงินเป็กอบเป็กำแต่วันนี้ใครจะรู้โอกาสได้เงินมาถึงบ้านแล้ว!
สำหรับเฉียนผอจื่อนั้นพอใจไป๋สู่ขุยมากดูจากท่าทีของซุนเอ้อร์เหนียงแล้วรู้เลยว่านางยินดีจะขายสู่ขุยมาก จึงไม่ไปเซ้าซี้มากความอีกพูดคุยกันต่อไม่กี่ประโยคก็ลุกขึ้นบอกลา
หลังจากสู่ขุยออกจากบ้านนางยังไม่ได้รีบไปแต่กลับยืนอยู่นอกประตูครู่หนึ่ง
ไม่ว่าต่อหน้าหรือลับหลังคนอื่นแม่เลี้ยงมักแสดงกิริยาเอ็นดูนางเสมอๆ แต่นางก็ไม่ได้โง่ถึงขั้นดูไม่ออกว่าแม่เลี้ยงไม่ได้รักจริงๆแค่หลอกใช้นางทำงานเลี้ยงน้องไปวันๆ
พอนึกถึงคำพูดที่แม่เลี้ยงคอยพูดกรอกหูตลอดว่า“น้องซิ่วหลินของเ้าจะเป็ที่พึ่งไปตลอดชีวิตแม้เ้าจะแต่งงานออกเรือนแล้วก็ตาม คนเป็พี่อย่างเ้าก็ต้องคอยช่วยเหลือน้องด้วย”สู่ขุยเผลอหัวเราะพลางคิดว่าแม่เลี้ยงช่างรู้จักพูดดีเอาใจนางจริงเชียว
ความจริงซุนเอ้อร์เหนียงคิดจะขายนางั้แ่แรกแล้วแต่ก็ยังทำดีด้วยเพื่อให้นางเป็มือเป็เท้าให้ไป๋ซิ่วหลิน
ั้แ่ท่านพ่อแต่งซุนเอ้อร์เหนียงเข้าบ้านนางก็อยากให้แม่เลี้ยงเอ็นดู จึงเชื่อฟังทำตามที่แม่เลี้ยง้า โดยเฉพาะการดูแลเอาใจใส่น้องชายแต่เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้นางเข้าใจแล้วว่า กับคนบางคนต่อให้พยายามทำดีเพียงใดก็ไม่อาจเอาชนะใจได้เลยอย่างเช่นคนแบบซุนเอ้อร์เหนียง
เนื่องจากเสียงด้านในทั้งเบาและต่ำมากสู่ขุยจึงไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย คงเป็เพราะซุนเอ้อร์เหนียงกลัวนางได้ยิน
ในเมื่อฟังไม่ได้ยินสู่ขุยจึงตัดสินใจเดินจากมา เลี่ยงไม่ให้แม่เลี้ยงเกิดความสงสัย
สู่ขุยเดินไปอย่างรวดเร็วเดินกึ่งวิ่งจนชายกระโปรงปลิวไสว
เมื่อฟู่ถังเหนียนผู้ดูแลร้านขายผ้าของสกุลจินที่กำลังรับรองลูกค้าอยู่ในร้านเห็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักราวหิมะเดินเข้ามาจากด้านนอก แววตาดำขลับ น่ารักเป็ที่สุดนั่นแม่นางสู่ขุยลูกสาวของไป๋เจิ้นเสียงลูกจ้างในร้านนี่ “เจิ้นเสียง ลูกสาวบ้านเ้ามาแน่ะ”
พอสู่ขุยรู้ว่าฟู่ถังเหนียนเห็นตนแล้วจึงเดินเข้ามาตรงๆ ยอบกายให้ผู้ดูแลฟู่อย่างผ่าเผย “ท่านลุงฟู่ข้ามารอท่านพ่อกลับบ้านด้วยกันเ้าค่ะ”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/003a2929fa2dd28f0e5a0bbc981a208f
[1] มามาเป็คำเรียกหญิงสูงวัย
[2] หย่าผอคือหญิงที่ทำอาชีพค้าขายแรงงาน ทาสและหญิงสาว
[3] ผอจื่อเป็คำเรียกหญิงสูงวัย
5K
