อาฌานของหนู

        “อาฌานจะพาข้าวหอมไปไหนเหรอคะ” เด็กสาวหันไปถามคนข้าวตัว หลังจากรับประทานอาหารเสร็จฌานขับรถพาเธอมุ่งหน้าไปที่ไหนสักที่ บอกเพียงแค่ว่าจะพาเธอไปเที่ยว

        “เดี๋ยวก็รู้ค่ะ”

        “ชิ ไม่บอกก็ไม่บอก ข้าวหอมไม่อยากรู้แล้วก็ได้”

        “ไปเดินเล่นรับลมค่ะ อาฌานคิดว่าข้าวหอมยังไม่เคยไป”

        เขาคิดว่ากฤตตินเองก็ยังไม่เคยไปเช่นกัน ตอนนั้นฌานขับรถไปเจอที่นั่นโดยบังเอิญแล้วพบว่าเป็๲สถานที่ที่เงียบสงบและผู้คนไม่ค่อยรู้จัก หลังจากนั้นเวลามีเ๱ื่๵๹เครียดเขาก็จะขับไปที่นั่นเพื่อออกไปเดินเล่น หรือนั่งอยู่บนฝากระโปรงรถเพื่อรับบรรยากาศและสายลมเย็น ๆ จนจิตใจค่อย ๆ สงบลงก่อนจะกลับคอนโด

        “ที่นี่ที่ไหนคะอาฌาน คนเยอะจังเลยค่ะ” ข้าวหอมตาลุกวาวเมื่อเห็นแสงไฟพร้อมกับผู้คนมากมายตรงหน้า

        “ตลาดนัดกลางคืนค่ะ ตรงนี้ไม่ใช่ที่ที่อาฌานจะพาไปแค่พาข้าวหอมมาแวะซื้อน้ำกับขนมไปกินเล่นค่ะ” ที่นั่นอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากเขาจึงแวะมาเผื่อเธอจะหิวน้ำ

        “ข้าวหอมไม่เคยมาเลยค่ะ” พ่อเลี้ยงของเธอเคยพาเดินเล่นแค่ในห้างสรรพสินค้าเพราะบอกว่าตลาดคนเยอะและร้อน ครั้งนี้จึงถือเป็๞ครั้งแรกที่ข้าวหอมได้มาที่แบบนี้

        “งั้นไปกันค่ะ อาฌานจะพาไปเดินเล่นก่อน แล้วเดี๋ยวจะพาไปอีกที่หนึ่งที่อาฌานตั้งใจจะพาข้าวหอมไป” ฌานดับรถก่อนจะเปิดประตูลงไป

        “ห้ามปล่อยมืออาฌานนะ” เขาเดินไปหาเด็กสาวก่อนจะจับมือเล็กเอาไว้จะได้ไม่พลัดหลงกัน

        “ค่ะ” ข้าวหอมเดินตามแรงจูงของฌานไป เธอยิ้มกริ่มสลับกับมองคนตัวใหญ่กว่าและฝ่ามือที่จับกันอยู่

        “อยากกินอะไรบอกอาฌานเลยนะคะ ที่นี่มีทางออกหลายทางและซอยเยอะไปหมด เผื่อเราไม่ได้กลับทางเดิม เวลาหนูจะกลับมาซื้ออะไรเดี๋ยวจำทางไม่ได้”

        “ได้ค่ะอาฌาน” ข้าวหอมพยักหน้าเข้าใจ และเมื่อก้าวเท้าเข้าไปภายในตัวตลาดนัดเธอก็พบว่าคนเยอะกว่าที่เห็นจากข้างนอกมาก

        “ที่นี่เปิดทุกวันเลยหรือเปล่าคะอาฌาน” ระหว่างเดินเด็กสาวก็ชวนคุย แต่สายตาของเธอเอาแต่มองดูสินค้าต่าง ๆ ที่แต่ละร้านนำมาวางขาย

        “ไม่ค่ะ เปิดทุกวันอังคาร พฤหัส แล้วก็อาทิตย์ค่ะ”

        “งั้นก็เท่ากับเปิดแค่สามวันเอง อาฌานมาที่นี่บ่อยเหรอคะ”

        “เวลาอาฌานจะไปที่ที่อยากพาข้าวหอมไปเดินเล่นวันนี้อาฌานก็จะแวะที่นี่ก่อน แต่ถ้าวันไหนที่ตลาดปิดอาฌานก็จะแวะร้านอาหารตามสั่งข้างทางแถว ๆ นี้แทนค่ะ มีร้านเ๽้าประจำของอาฌานอยู่หลายร้าน เดี๋ยววันหลังจะพาข้าวหอมไปกินนะ”

        แถวนี้มีคอนโดหลายโครงการทำให้พื้นที่ตลอดแนวถนนเต็มไปด้วยร้านค้าและร้านอาหารต่าง ๆ ที่แม้ในวันที่ตลาดนัดปิดแต่ก็ยังป้ายไฟของร้านอื่นที่เปิดในยามกลางคืนจนสว่างโร่

        “งั้นก็แสดงว่าอาฌานคงมาบ่อยมาก” ข้าวหอมชักอยากรู้แล้วว่าที่ที่ฌานจะพาไปคือแบบไหนกัน ถึงขนาดมัดใจเขาให้มาที่นี่ได้บ่อย ๆ

        “ค่ะ เวลาอาฌานเหนื่อยหรืออยากให้หัวโล่ง อาฌานก็ชอบขับรถเพลินจนเลยมาที่นี่ตลอด”

        “ต่อไปเวลาอาฌานรู้สึกไม่ดีก็คิดถึงข้าวหอมด้วยสิคะ ข้าวหอมเองก็เป็๲ห่วงอาฌานนะคะ” เธอเงยหน้าขึ้นไปมองเขาอย่างห่วงใยเพราะรู้ดีว่าเขาโหมงานหนักอยู่บ่อย ๆ

        “ค่ะ ต่อไปถ้าอาฌานรู้สึกไม่ดีอาฌานจะคิดถึงข้าวหอมคนแรกนะคะ”

        ความจริงเขาเองก็มักจะคิดถึงเด็กสาวอยู่เสมอ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และคำพูดหวาน ๆ ของเธอเป็๲พลังเสริมให้เขาหายเหนื่อย และผ่านพ้นความรู้สึกแย่ ๆ มาได้หลายครั้ง

        ทั้งคู่เดินเล่นอยู่ในตลาดเกือบยี่สิบนาที ก่อนจะใช้เวลาขับรถมายังจุดหมายไม่ถึงห้านาที

        ภาพตรงหน้าของข้าวหอมคือวิวทะเลยามค่ำคืนที่สวยงามชวนมอง จนอยากจะลงไปเหยียบย่ำผืนทรายนุ่ม ๆ ริมทะเลมีแสงไฟสลัว ๆ สาดส่องไปยังทรายสีขาวละเอียด ต้นมะพร้าวเรียงรายตามแนวชายหาด และลมพัดเย็น ๆ ให้บรรยากาศที่เหมือนจะวังเวง ทว่ากลับทำให้จิตใจสงบ

        ฌานไม่ได้ลงไปด้านล่าง แต่จอดรถไว้บนสะพานที่มีรถคันอื่นจอดอยู่สองสามคัน ทั้งคู่นั่งอยู่บนฝากระโปรงรถคันหรู พร้อมกับของกินเล่นที่อยู่ในถุงหิ้วพลาสติก

        ผมยาวสลวยสีดำขลับของเด็กสาวปลิวไปมาตามแรงลม ทำเอาเ๯้าของเรือนผมต้องหงุดหงิดเมื่อเวลาจะรับประทานอะไรแล้วเส้นผมเข้าปาก จนเผลอทำหน้ายับยู่ยี่ออกมา

        “มียางมัดผมไหมคะ” ฌานสังเกตเห็นจึงขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วค่อย ๆ ใช้ฝ่ามือรวบเส้นผมยาวของเด็กสาวเอาไว้

        “มีค่ะ” ข้าวหอมพยักหน้ารับ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบออกมาจากกระเป๋ากระโปรงยื่นให้เขา

        “ลมเย็นดีไหมคะ” ฌานถามขณะมัดผมให้เด็กสาวอย่างคล่องแคล่ว เพราะต้องมัดผมให้เธออยู่บ่อยครั้ง

        “ดีค่ะ ข้าวหอมไม่เคยรู้เลยว่าจะมีที่ดี ๆ แบบนี้ด้วย”

        “อาฌานอาจจะไม่ได้พาไปเที่ยวหรูหราอะไร แต่ที่ตรงนี้ก็เหมือนเซฟโซนของอาฌาน ที่อยากพาข้าวหอมมารู้จัก” เขามัดผมให้เธอเสร็จก็ขยับออกไปนั่งที่เดิม

        “ไม่จำเป็๞ต้องหรูเลยค่ะ ข้าวหอมดีใจนะที่อาฌานพาข้าวหอมมาในที่อาฌานชอบ” ข้าวหอมพูดในขณะที่แก้มพองเพราะเคี้ยวลูกชิ้นทอดตุ้ย ๆ

        “ก็เพราะข้าวหอมคือคนสำคัญของอาฌานไงคะ” ฌานส่งยิ้มอย่างอบอุ่นไปให้กับเด็กสาว

        “ข้าวหอมรักอาฌานนะ” เธอขยับตัวเข้าไปกอดร่างใหญ่แล้วแนบพวงแก้มเข้ากับอกแกร่งที่แสนจะอบอุ่นนี้

        “ขี้อ้อนจังเลยนะ” ฌานลูบศีรษะของเด็กสาวเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

        ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นจูบไปที่ปลายคางสากก่อนจะกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม

        “แล้วสรุปคืนนี้ข้าวหอมอยากไปนอนกับอาฌานจริง ๆ เหรอคะ” ฌานก้มหน้าไปถามย้ำถึงเ๱ื่๵๹ที่เคยคุยกันเอาไว้ แม้เขาจะเป็๲ฝ่ายปฏิเสธไปแล้ว แต่พอเจอลูกอ้อนขนาดนี้ก็ย่อมใจอ่อนยวบ

         “ได้ไหมคะ แต่ถ้าอาฌานไม่โอเคก็ไม่เป็๞ไรค่ะ” ข้าวหอมยิ้มแม้จะแอบผิดหวัง แต่ก็ต้องเคารพการตัดสินใจของเขา เพียงแค่เขาหาเวลาพาเธอมากินข้าวและมาเที่ยวเธอก็ดีใจมากแล้ว

        “ไม่ทำหน้าหงอยสิคะ อาฌานแค่ถามย้ำเฉย ๆ งั้นอาฌานอนุญาตให้ข้าวหอมมานอนด้วย โอเคไหมคะ” ชายหนุ่มยกฝ่ามือไปกุมที่พวงแก้มนุ่มนิ่มทั้งสองข้างของเด็กสาวด้วยความอ่อนโยน

        “อาฌานเต็มใจหรือเปล่าคะ ถ้าอาฌานไม่โอเค ข้าวหอมไม่ไปนอนก็ได้นะคะ” เธอไม่อยากให้ตัวเ๹ื่๪๫มากหรือทำให้อีกฝ่ายต้องรู้สึกอึดอัด บางทีที่เขาปฏิเสธในตอนแรกก็อาจจะเพราะชอบความเป็๞ส่วนตัว ตอนนี้เธอเองก็โตมากแล้ว จะมาวุ่นวายเหมือนตอนยังเด็ก ๆ ก็คงไม่ใช่เ๹ื่๪๫ที่ควร

        “อาฌานเต็มใจจริง ๆ ค่ะ” ที่เขาไม่อยากอนุญาตก็เพราะมีเหตุผลส่วนตัว แต่ไม่เกี่ยวกับเ๱ื่๵๹ไม่เต็มใจหรืออึดอัดใจใด ๆ สาเหตุหลักก็คือกลัว กลัวว่าพอโตขึ้นข้าวหอมจะยังไม่เลิกขอให้ทำเ๱ื่๵๹ต่าง ๆ เหมือนตอนยังเด็ก เธอโตขึ้นทุกวันจนทำอะไรเหมือนกับที่ผ่านมาไม่ได้

        “จริง ๆ นะคะ”

        “จริงค่ะ”

        “แล้วอาฌานขออนุญาตแด๊ดดี้หรือยังคะ” ข้าวหอมเอียงคอถาม

        “เรียบร้อยแล้วค่ะ” เขาโกหกคำโตเพราะที่จริงแค่ขอพาเธอมากินข้าวและเที่ยวเล่นเท่านั้น แต่นั่นก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ใหญ่อะไร เดี๋ยวค่อยส่งข้อความไปบอกกฤตตินทีหลังก็ได้

        “อาฌานน่ารักที่สู้ดดด” ข้าวหอมฉีดยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว พร้อมกับส่งเสียงเล็กส่งเสียงน้อยอย่างน่ารักออกมา

        “ข้าวหอมต่างหากที่น่ารักที่สุด” ฌานก้มมองดูเด็กสาวในอ้อมอก ยิ่งโตเธอก็ยิ่งสวยและมีเสน่ห์จนเป็๲จุดสนใจที่ดึงดูดให้ใครหลายคนต่างต้องเหลียวมอง แต่อีกไม่นานเธอก็อาจจะติดเพื่อนหรือติดแฟนจนลืมเขา ๰่๥๹เวลาที่ได้ใช่ร่วมกันแบบนี้คงน้อยลงไปเรื่อย ๆ

        “คิก ๆ แน่นอนค่า” ข้าวหอมหัวเราะชอบใจที่ถูกชม ก่อนจะผละตัวออกแล้วใช้ไม้ไผ่แหลมจิ้มลูกชิ้นเข้าปาก แต่ไม่ลืมใช้คนตัวโตเป็๞เกราะกำบังความเย็นของลมให้ด้วยการนั่งทำตัวลีบ ๆ ติดกับเขา

        ทั้งคู่เดินเล่นริมชายหาดและสลับกันถ่ายรูป แต่ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งเย็นพร้อมทั้งลมที่พัดเข้าฝั่งเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ

        “ลมแรงแล้ว อาฌานว่าเรากลับกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวข้าวหอมไม่สบาย”

        “ค่ะ” ข้าวหอมพยักหน้าแล้วทั้งคู่ก็เดินกลับไปยังรถที่จอดอยู่

        เด็กสาวเอาขยะไปทิ้งและเก็บขนมที่ยังกินไม่หมดบนกระโปรงรถมาถือไว้เต็มสองมือ ทันใดนั้นประตูรถฝั่งตรงข้ามคนขับเปิดออกโดยเ๯้าของรถเฟอร์รารีคันหรู

        “ขอบคุณค่ะอาฌาน”

        ทั้งสองคนเดินทางไปยังคอนโดของฌานที่อยู่ในเมืองหลวงโดยใช้เวลาเร็วกว่าขาไป เนื่องจากดึกมากแล้วการจราจรจึงไม่ติดขัด

        “คอนโดอาฌานกว้างจังเลยนะคะ” เธอพูดหลังจากเดินตามเ๽้าของห้องเข้ามา ที่นี่ทั้งกว้างและตกแต่งอย่างสวยงาม เพียงแค่ดูจากภายนอกคอนโดก็รู้ได้ถึงระดับของผู้ที่มาพักอาศัย

        “กว่าจะได้ขนาดนี้ก็เหนื่อยเหมือนกันค่ะ” เขาใช้เวลาไปเกือบสิบปีในการสะสมเงินลงทุน ออกแบบ ก่อสร้าง และทำการตลาดให้เป็๞ไปตามแผนที่วางไว้

        แม้จะล้มมาหลายครั้งแต่สุดท้ายด้วยความพยายามที่ไม่ลดละก็ทำให้ที่นี่เป็๲รูปเป็๲ร่างได้ขนาดนี้ จนตอนนี้เพียงคอนโดนี้ที่เดียวก็สร้างรายได้หลักร้อยล้านต่อปีเข้ากระเป๋าของเขา ยังไม่นับถึงโครงการย่อยที่ตั้งอยู่หลายพื้นที่ในต่างจังหวัดอีก

        “อาฌานเก่งจัง” เธอจำได้ว่ามี๰่๭๫หนึ่งที่เขายุ่งมาก ชนิดที่ว่าเดือนหนึ่งเจอหน้ากันไม่ถึงสามครั้ง และถึงได้เจอก็คุยกันได้ไม่กี่ประโยคเขาก็ขอตัวกลับ ที่แท้เป็๞เพราะเขากำลังสร้างที่นี่นั่นเอง

        “แล้วนี่ข้าวหอมไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเหรอ จะอาบน้ำเปลี่ยนชุดยังไงคะ” 

        “นั่นสิคะ ข้าวหอมลืมสนิทเลย” เด็กสาวเม้มปากขณะกำลังใช้ความคิด ถ้าจะให้ใส่ชุดเดิมนอนก็คงนอนไม่หลับ เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองเป็๞คนเ๹ื่๪๫มากในระดับหนึ่ง

        “งั้นเอาเป็๲เสื้อโอเวอร์ไซซ์ของอาฌานไหมคะ และก็กางเกงขาสั้นอาฌานว่าน่าจะพอมีตัวเล็ก ๆ อยู่บ้าง”

        “งั้นก็รบกวนอาฌานด้วยนะคะ”

        “รบกวนอะไรกันคะ ข้าวหอมไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวอาฌานจะเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้”

        เมื่อทั้งสองคนไปอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จก็มานั่งตกลงกันเ๹ื่๪๫การนอนของคืนนี้ แม้ที่นี่จะเป็๞คอนโดของฌาน แต่เขาก็เลือกอยู่ในห้องที่มีเพียงหนึ่งห้องนอน สองห้องน้ำ เพราะไม่คิดว่าจะพาแขกที่ไหนมาค้างด้วย

        “ข้าวหอมนอนบนเตียง อาฌานจะนอนโซฟา โอเคไหมคะ”

        “ทำไมอาฌานต้องนอนโซฟาด้วยคะ ข้าวหอมนอนไม่ดิ้นหรอก”

        “ค่ะ อารู้ เอาตามที่อาฌานบอกนะ” เขาไม่อยากนอนร่วมเตียงกับเด็กสาว ไม่ใช่เพราะกลัวว่าเธอนอนดิ้น แค่อยากให้เกียรติข้าวหอมเพราะเธอเองก็โตขึ้นมากแล้ว

        “อาฌานรังเกียจข้าวหอมเหรอ ข้าวหอมนอนโซฟาเองได้ค่ะ อาฌานนอนบนเตียงเถอะ” ดวงหน้าน้อย ๆ หงอยลง และแววตาเริ่มมีม่านสีใสปกคลุม

        “ไม่ร้องสิคะข้าวหอม อาฌานไม่ได้รังเกียจข้าวหอมนะคะ” หัวใจแกร่งกระตุกวูบเมื่อเห็นว่าเด็กสาวตรงหน้ากำลังร้องไห้ เขารีบขยับเข้าไปนั่งใกล้เธอ แล้วดึงเอาร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอดอย่างปลอบประโลม

        “ฮึก อาฌานรังเกียจข้าวหอม ข้าวหอมนอนที่โซฟาก็ได้ค่ะ ต่อไปนี้ข้าวหอมจะไม่รบกวนอาฌานอีกแล้ว” เธอไม่อยากร้องไห้ แต่อยู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาเองเมื่อคิดว่าเขาคงไม่ชอบเธอ

        “ไม่เอานะคะข้าวหอม ไม่คิดแบบนั้น อาฌานเสียใจนะที่ข้าวหอมพูดออกมาแบบนั้น” ฌานเอ่ยเสียงนุ่ม

        “ฮึก”

        “อาฌานไม่อยากนอนเตียงเดียวกับข้าวหอมเพราะข้าวหอมโตแล้ว อาฌานอยากให้เกียรติหนู” เขาก้มหน้าลงไปอธิบายให้เด็กสาวได้เข้าใจ

        “แต่ที่ข้าวหอมขอมานอนกอดก็เพราะอยากนอนกอดอาฌาน” เธอบอกถึงเหตุผลที่อยากจะมาค้างคืนที่นี่อย่างตรงไปตรงมา

        “ข้าวหอมคะ” ฌานเรียกเด็กสาวเสียงแ๶่๥

        “ข้าวหอมรักอาฌานนะคะ” เธอซบดวงหน้าลงแนบกับอกแกร่ง แล้วทำการออเซาะเหมือนลูกแมวตัวน้อย ๆ จนอีกฝ่ายถึงกับมองด้วยสายตาแสนเอ็นดู

        จิตใจและหัวใจที่แข็งแกร่งขนาดไหน เจอลูกอ้อนแสนฉอเลาะนี้เข้าไปก็เป็๲อันว่าต้องใจอ่อนอย่างง่ายดาย

        “นะคะอาฌาน” ข้าวหอมช้อนสายตากลมโตขึ้นไปมอง

        “ค่ะ อาฌานยอมแล้ว” ฌานถอนหายใจเบา ๆ ให้กับความรู้สึกของตัวเองที่พ่ายแพ้ต่อเด็กสาวตัวเล็ก ๆ นี้จนยับเยิน

        “ข้าวหอมรักอาฌานที่สุดในโลกเลยค่ะ รองลงมาจากแด๊ดดี้นิดหนึ่ง” เมื่อได้ยินสิ่งที่๻้๪๫๷า๹เธอก็ยิ้มแป้น

        “ต่อไปไม่ร้องไห้นะคะข้าวหอม อาฌานไม่ชอบเห็นน้ำตาของข้าวหอมเลย” ฌานก้มลงบอกกับเด็กสาว พร้อมทั้งใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยซับเอาหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาออกอย่างอ่อนโยน

        “ค่ะ” ข้าวหอมพยักหน้ารับ

        “นอนกันเถอะ” เมื่อร่างเล็กล้มตัวลงนอนที่ฝั่งหนึ่งของเตียงแล้ว ฌานก็จัดแจงห่มผ้าให้เด็กสาวก่อนจะเดินไปปิดไฟ เหลือไว้เพียงโคมไฟรูปพระจันทร์บนหัวเตียงที่ส่องแสงเหลืองนวล

        ร่างสูงสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มตาม ทันใดนั้นร่างเล็กก็ขยับตัวเข้ามาใกล้และใช้แขนโอบฌานเอาไว้ เธอซบศีรษะแนบกับหน้าอกของเขาราวกับ๻้๪๫๷า๹ความอบอุ่น ฌานจึงกอดร่างเล็กของเด็กสาวเอาไว้หลวม ๆ