“เหตุใดท่านยอดฝีมือผู้นี้จึงได้รับข้อเว้น เขาเป็ใครกัน” ซูเจินคิดถามในใจ หากเป็เช่นนั้นโลกภายนอก มีอะไรอีกหลายอย่างที่นางควรได้เรียนรู้ อีกทั้งชายตรงหน้าดูลึกลับน่าค้นหากว่าสิ่งใด นางเผลอมองรูปโฉมของโจวอี้เฟยจนรู้สึกถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มผิดปกติ
“กลับไปเสีย ไม่มีทางที่เ้าจะสามารถออกจากแคว้นเกิดของเ้าได้” องค์รัชทายาทกล่าวตัดปัญหา เพราะไม่อยากให้สาวงามคิดเพ้อฝัน ในเื่ที่เป็ไปไม่ได้
“ข้าไม่มีบ้าน สิ่งเดียวที่ข้าทำได้ตอนนี้คือขอความเมตตาจากท่าน” สิ้นเสียงของสาวงาม ลมอ่อนพัดผ่านปะทะร่างทั้งสอง พร้อมกับสายฟ้าแลบอยู่ไกลๆ แสดงถึงสภาพอากาศที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงในเร็วๆ นี้ สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าไผ่รกทึบ ซูเจินหันมองบรรยากาศรอบๆ ที่กำลังจะสิ้นแสง ก่อนหันใบหน้างดงามกลับมายังยอดฝีมือ เป็การขอความเมตตาจากเขา
“เช่นนั้นข้าเสียใจ ที่ช่วยเ้าไม่ได้” ชายหนุ่มตัดสินใจหันหลังแล้วเดินจากไป เพราะมีหลายอย่างให้เขาต้องจัดการ กับผู้เฒ่าหานตงเองก็ยังหาไม่พบ ความหวังว่าจะฝึกวิชาเวทขั้นแปดให้สำเร็จ ดูเหมือนจะเหลือน้อยเต็มทน โจวอี้เฟยเดินออกมาได้สักระยะ ก่อนหันไปมองแล้วพบว่านางไม่ตามติด จึงใช้พลังเวทขั้นเจ็ดหายวับกลังมายังนครใหญ่
เสียงฝีเท้าขององค์รัชทายาทบ่งบอกว่าเขากลับมาแล้ว เหล่านางกำนัลพากันนำอาหารเย็นมาวางเรียงกันที่โต๊ะเสวย ไม่กี่นาทีอาหารนับสิบก็ถูกจัดวางไว้อย่างเรียบร้อย เขาโบกมือเป็สัญญาณว่า้าอยู่ตามลำพังอย่างใช้ความคิด
“องค์รัชทายาทกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ทหารคนสนิททูลองค์พระมหาจักรพรรดิ ที่กำลังนั่งรออยู่ด้วยความร้อนใจก่อนที่มหาจักรพรรดิจะเสด็จมาพบลูกชายโดยเร็วที่สุด เสียงฝีเท้ารีบเร่งคืบคลานเข้ามาให้ห้องเสวย หลังจากสายพระเนตรเห็นพระราชบิดาจึงรีบลุกขึ้นทำความเคารพโดยเร็ว
“พวกเ้าทั้งหมดออกไปก่อน ข้าอยากสนทนากับองค์รัชทายาทตามลำพัง” ทหารและนางกำนัลที่ติดตามรับคำสั่งแล้วทำตาม ก่อนในห้องเสวยจะเหลือเพียงสองพ่อลูกเท่านั้น สายพระเนตรมองตรงมายังองค์รัชทายาทด้วยความเป็ห่วง
“ข้ารู้ว่าเ้าฝึกวิชาเวทขั้นเจ็ดสำเร็จ อยากไปไหนตามใจชอบ แต่การหายไปหลายวันแบบนี้ข้าไม่สบายใจนัก”
“หากทำให้ท่านพ่อเป็ห่วง ข้าขออภัย แต่ข้าจำต้องหาท่านผู้เฒ่าหานตงให้พบ”
“องค์ชายรองบอกกับข้าหมดแล้ว เกี่ยวกับความมุ่งมั่นของเ้า แต่การจะฝึกวิชาเวทขั้นแปดสำเร็จ มันไม่ใช่เื่ง่าย องค์มหาจักรพรรดิหลายรุ่นไม่มีใครสามารถฝึกวิชาเวทขั้นแปดสำเร็จ แม้แต่ท่านผู้เฒ่าหานตงเองยังไม่สามารถฝึกได้ ทุกอย่างอยู่ที่์ลิขิต แค่เ้าฝึกวิชาเวทมาจนถึงขั้นเจ็ดได้นับว่าไม่มีผู้ใดเทียบ เลิกหาวิธีฝึกวิชาเวทขั้นแปดได้แล้ว ในตอนนี้สิ่งที่เ้าต้องรีบทำคือการหาพระชายา”
“ท่านพ่อ ท่านรักท่านแม่มากฤาไม่”
“หลังจากสูญเสียแม่ของเ้า ตำแหน่งของนางก็ไม่เคยมีผู้ใดมาแทนที่” สายพระเนตรขององค์จักรพรรดิเปลี่ยนลงในฉับพลันเมื่อพูดถึงพระมารดาของโจวอี้เฟย
“ผิดด้วยฤาที่ข้าอยากเป็แบบท่านพ่อ มีเพียงรักเดียวที่ยึดมั่น จริงอยู่ที่ว่าท่านพ่อมีพระสนมมากมาย หากแต่ตำแหน่งที่ว่างอยู่ในตอนนี้ของท่านแม่ แสดงให้เห็นว่าท่านทั้งสองรักกันมากเพียงใด” องค์จักรพรรดิชะงัก ครู่หนึ่งจึงรอบถอนหายใจออกมา
“อีกเื่คือการออกจากแคว้นเพื่อตามหาท่านผู้เฒ่าหานตง ข้ารู้ว่าเ้ามีพลังเวทที่มิอาจมีผู้ใดสามารถต่อกรได้ หากแต่นักรบย่อมมีวันพลาด ขอจงจำไว้หากเ้าพลาดวันใด ชะตาของแคว้นกงเหว่ยจะถึงคราววิกฤต ข้ารู้ว่ามิอาจเปลี่ยนความมุ่งมั่นของเ้าได้ไม่ว่าเื่ใดก็ตาม แต่ขอให้รู้ไว้ว่านครใหญ่แห่งนี้ไม่สามารถขาดเ้าได้ จริงอยู่ที่ยังมีองค์ชายรอง แต่ข้าอยากมององค์ชายรองเติบโตในแบบที่เขาถนัด จะให้แบกรับภาระใหญ่หลวงเช่นเ้ามันก็หนักไปสำหรับองค์ชายรอง” องค์พระมหาจักรพรรดิระบายความทุกข์ใจ ก่อนจะหันวรกายเดินออก
“ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าตอนนี้ทำให้ท่านหนักใจหลายอย่าง หากสะสางทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว และเมื่อถึงเวลานั้นข้ายังหาคนที่พอใจมิได้ ข้าจะยอมทำตามท่านทุกอย่างไม่เว้นแม่แต่การเลือกพระชายาที่ท่านเสนอให้” องค์พระมหาจักรพรรดิหลับตาลงเก็บคำพูดของโจวอี้เฟยไว้ สองเท้าก้าวออกจากตำหนักของลูกชายด้วยหัวใจบีบคั้น