ซูเจินกลับมาที่หอพัก เธอนอนลืมตามองเพดานอยู่บนเตียงโดยไม่ขยับไปไหน ในมือยังกอดหนังสือที่จะอ่านเตรียมสอบไว้กับอก แต่ในหัวกลับเริ่มคิดทบทวนความสัมพันธ์ของเธอกับกัวจิ้งหยวน
เธอเริ่มคบกับกัวจิ้งหยวนตอนที่เริ่มเรียนชั้นปีสอง เท่ากับว่าตอนนี้เธอคบกับกัวจิ้งหยวนมาเกือบสองปีแล้ว
‘ตอนนี้กัวจิ้งหยวนกับหลินจิงจือจะรู้จักกันหรือยังนะ’
ซูเจินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแล้วกดโทรออกทันที
“ว่าไง...” เสียงปลายสายรับอย่างงัวเงีย
“จื่อรั่ว แกทำอะไรอยู่ ฉันมีเื่จะปรึกษา”
“เจินเจินเหรอ ธุระอะไร ด่วนไหม ฉันเพิ่งจะได้นอนเอง ถ้าไม่ด่วนเอาไว้ตอนบ่ายแกค่อยมาหาฉันที่บ้านก็แล้วกันนะ”
“เออ...ก็ได้ เดี๋ยวตอนบ่ายฉันจะเข้าไปหาแก” ซูเจินกดวางสาย ก่อนที่จะโทรออกไปอีกหมายเลขหนึ่ง
“ทิ้งฉันไว้แล้วค่อยโทรกลับมา มีอะไรไม่ทราบ ตอนนี้ฉันไม่ว่าง ต้องอ่านหนังสือ” เสียงของมู่วั่งเจี๋ยรับสาย
“อย่ามาทำเป็น้อยใจไปหน่อยเลยน่า บ่ายนี้ว่างไหม ไปบ้านจื่อรั่วกัน” ซูเจินพูดชวน
“ไปทำไม ไม่ไปล่ะ ว่าจะอ่านหนังสือต่ออีกหน่อย”
“งั้นก็ตามใจ แค่มีปัญหาหัวใจอยากปรึกษา เฮ้อ...เพื่อนกันมันก็เท่านี้ล่ะนะ จื่อรั่วเป็เพื่อนคนเดียวที่พร้อมจะอยู่ข้างฉันจริงๆ” ซูเจินพูดพร้อมถอนหายใจ
“เออๆๆ ตอนบ่ายเจอกันที่บ้านจื่อรั่วก็แล้วกัน”
“ดีมาก แกเอาของกินมาด้วยนะ เยอะๆ ด้วย แค่นี้นะแล้วเจอกัน” ซูเจินกดวางสายไปก่อนที่มู่วั่งเจี๋ยจะโวยวาย
ตอนบ่ายซูเจินและมู่วั่งเจี๋ยก็มาถึงบ้านจูจื่อรั่วในเวลาเกือบจะพร้อมกัน ยังไม่ทันเคาะ ประตูบ้านก็เปิดออก
“อ้าว จื่ออัน กำลังจะออกไปข้างนอกเหรอ” ซูเจินทักทายน้องชายฝาแฝดของเพื่อน
“เธอแต่งตัวแบบนี้อยู่บ้านหรือไง” จูจื่ออันตอบ
“ฮ่าๆๆ นั่นสิ ถามอะไรไม่ได้เื่เลย แล้วนี่นายกำลังจะออกไปหาใครหรือ” มู่วั่งเจี๋ยเปลี่ยนคำถาม
“ธุระส่วนตัว ฉันจำเป็ต้องรายงานนายด้วยไหม” จูจื่ออันตอบเสียงเรียบ
“โอเคๆ เชิญคุณชายจูออกไปทำธุระส่วนตัวตามสบายเลยนะครับ พวกผมขอเข้าไปพบคุณจูจื่อรั่วจะได้ไหมครับ” มู่วั่งเจี๋ยแสร้งพูดเป็งานเป็การ
“ถ้าบอกว่าไม่ให้เข้า พวกนายก็จะกลับเลยงั้นเหรอ” จู่จื่ออันยักคิ้วถาม
“จื่ออัน จะรีบไปทำธุระก็รีบไปเลย พวกเธอก็เข้ามาในบ้านได้แล้ว ไปยืนเถียงกันอยู่ได้ ไม่เมื่อยกันหรือยังไง” เสียงของจูจื่อรั่วดังขึ้นก่อนที่มู่วั่งเจี๋ยจะะเิอารมณ์ออกมา
“ฉันว่าน้องชายแกมีปัญหาเื่การสื่อสารว่ะ ดีที่เกิดมาหน้าตาดียังพอให้อภัยได้” มู่วั่งเจี๋ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“มาว่าน้องชายฉัน ปากอย่างแกก็ไม่ต่างจากน้องชายฉันเท่าไหร่หรอก” จูจื่อรั่วเบ้ปาก
“โอเคๆ วันนี้ฉันยอมแพ้” มู่วั่งเจี๋ยพูดพร้อมกับเปิดกล่องอาหารที่ตัวเองถือมา
“เจินเจิน บอกมาซิ ที่แกว่า้าจะปรึกษาพวกฉันน่ะ แก้าปรึกษาเื่อะไร” จูจื่อรั่วหันไปถามซูเจิน
“ฉันคบกับจิ้งหยวนมาได้เกือบสองปีแล้ว” ซูเจินหยุดพูดพร้อมกับมองหน้าเพื่อน
“เื่นี้มีใครไม่รู้ด้วยเหรอ นี่แกอยากปรึกษาหรืออยากอวดกันแน่” มู่วั่งเจี๋ยพูดขึ้นมาลอยๆ
“ที่ผ่านมา ฉันทำงานพิเศษเพื่อช่วยเหลือสนับสนุนเขา แต่ฉันรู้สึกว่า่นี้เขาดูแปลกไป เหมือนเขาจะไม่ได้คบกับฉันแค่คนเดียว” ซูเจินเริ่มพูดเข้าเื่
จูจื่อรั่วและมู่วั่งเจี๋ยทำหน้าใ ก่อนที่จูจื่อรั่วจะรีบเอามือไปแตะที่หน้าผากของซูเจิน “ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา ่นี้พักผ่อนพอไหม นอนดึกไปหรือเปล่า หรือมีอาการผิดปกติตรงไหน ให้ฉันพาแกไปหาหมอไหม”
“ฉันสบายดี แล้วก็ไม่ได้ป่วย พวกแกเลิกคิดเพ้อเจ้อกันได้แล้ว”
“เป็ไปได้หรือวะเนี่ย แกคิดเื่พวกนี้ได้เองหรือว่าแกไปเจอเหตุการณ์อะไรมา” มู่วั่งเจี๋ยถามอย่างสนใจ
“ก็ไม่ทำไม ฉันรู้สึกว่าตอนนี้เขาไม่ค่อยเหมือนเมื่อก่อน เขาไม่ค่อยมีเวลาให้ฉัน เขาบอกว่าเขาต้องทำงานพิเศษ ฉันก็เลยมาคิดว่าถ้าเขาทำงานพิเศษจนไม่มีเวลาขนาดนั้นแล้วเขายังจะต้องให้ฉันทำงานพิเศษช่วยเขาอีกแรงทำไม ฉันก็เลยคิดว่าฉันอาจจะถูกกัวจิ้งหยวนหลอกน่ะ”
“ในที่สุดสมองสั่งการของแกก็เริ่มทำงานแล้ว สมองของมนุษย์นี่มันสุดยอดจริงๆ ในที่สุดเพื่อนฉันก็ฉลาดขึ้นเสียที” จูจื่อรั่วพูดอย่างดีใจ
“เมื่อก่อนฉันโง่มากเลยเหรอ” ซูเจินถาม
“ใช่!” จูจื่อรั่วและมู่วั่งเจี๋ยตอบพร้อมกันเสียงดัง
“พวกแกทำอย่างนี้ฉันน้อยใจนะ ที่ผ่านมาในสายตาพวกแก ฉันคงเป็คนที่ไม่ได้เื่เลยสินะ” ซูเจินพูดเสียงเศร้า
“มันก็ไม่ใช่ว่าแกเป็คนไม่ได้เื่ แต่แกไม่เปิดใจ ฉันเคยพูดกับแกหลายครั้งแล้วว่าฉันเคยเห็นกัวจิ้งหยวนเดินอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งท่าทางสนิทสนมกันมาก แต่ฉันมองเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นไม่ชัด แต่จะว่าไป ถึงฉันมองเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นชัดๆ ฉันก็คงไม่รู้จักอยู่ดี พวกแกก็รู้ว่าวันๆ ฉันก็จะเจอแต่รุ่นพี่ รุ่นน้อง และคนไข้ที่โรงพยาบาล” จูจื่อรั่วพูดเสียงเหนื่อย
“แล้วแกจะทำยังไงต่อไป แกจะเลิกกับกัวจิ้งหยวนเหรอ” มู่วั่งเจี๋ยถาม
“ยังหรอก จะเลิกตอนนี้ได้ยังไง ฉันแค่สงสัยว่าเขาไม่ได้คบกับฉันแค่คนเดียว แต่ฉันยังไม่รู้ว่าความจริงเป็อย่างที่ฉันคิดหรือเปล่า ถ้าฉันไปบอกเลิกเขา เขาก็จะหาว่าเพราะเขาจน ฉันถึงไปบอกเลิกเขา ภาพลักษณ์ที่แสนดีของฉันก็จะเสียไปน่ะสิ” ซูเจินตอบคำถาม
“แกฉลาดมาก ให้ฉันช่วยสืบให้ไหมว่าผู้หญิงคนนั้นเป็ใคร” มู่วั่งเจี๋ยเสนอตัว
“ไม่ต้องหรอก ฉันจัดการเอง ที่มาวันนี้แค่อยากจะบอกพวกแกว่าต่อไปถ้าเห็นฉันทำอะไรหรือคบกับเพื่อนแบบไหน พวกแกก็ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ ขอให้พวกแกเชื่อใจฉันก็พอ” ซูเจินพูดอย่างมั่นใจ
จูจื่อรั่วและมู่วั่งเจี๋ยได้แต่พยักหน้ายอมรับ และกำชับว่าหากซูเจิน้าความช่วยเหลือก็ให้บอกพวกเขาได้ตลอด และคอยเตือนเธอว่าอย่าทำอะไรที่จะเป็อันตรายกับตัวเอง ผู้ชายอย่างกัวจิ้งหยวนไม่มีค่าพอที่จะไปเสียเวลาด้วย
41K
