ยัยตัวร้ายกับนายสุดโหด

บทที่ 2 

ซักแล้วนำมาคืนให้

อ้าว... เข้าใจผิดงั้นเหรอ?

ถังซือซือกะพริบตาปริบ แววตากึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

ทันทีที่ได้รับคำสั่งผ่านทางสายตาของเซียวเฉินเยวียน “ตุบ!” ชายชุดดำที่อุ้มร่างเธอไว้ก่อนหน้านี้ก็ปล่อยมือจนร่างเธอร่วงลงกระแทกพื้นทันที

โอ๊ย...

หยาบคายที่สุด จะเบามือหน่อยก็ไม่ได้ สมัยฉันยังอยู่บนดาวเคปเลอร์ ฉันสวยจนเกือบได้เป็๞ดาราดังเชียวนะ

ชายหนุ่มรูปหล่อหันหลังกลับ เดินออกจากห้องไปด้วยท่วงท่าสง่างามเหมือนตอนที่เดินเข้ามา บรรดาบอดี้การ์ดที่รายล้อมเขาก่อนหน้านี้เดินตามออกไปทีละคน 

“เร็วเข้า บอกให้หมอซูรีบมาตรวจร่างกายคุณผู้ชาย...”

ถังซือซือจึงถูกทิ้งให้อยู่ในห้องขนาดใหญ่มโหฬารนี้ตามลำพัง

โธ่เว้ย...

ถังซือซือกัดริมฝีปากล่างพลางขมวดคิ้ว คนเหล่านี้เป็๞ใครกัน? แล้วที่นี่คือที่ไหน?

เธอตั้งสติ พอเห็นว่ามีห้องเก็บสัมภาระขนาดใหญ่อยู่ด้านข้าง จึงรีบเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล

ขณะที่ยืนอยู่หน้ากระจก เธอเห็นร่างของหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่ง ร่างกายสูงโปร่ง แต่กลับผอมซูบด้วยโรคขาดสารอาหารเรื้อรัง หรืออาจเพราะถูกรังแก

เส้นผมสีดำขลับยาวจรดบั้นเอว แต่หน้าม้ากลับไว้ยาวเหมือนไม่ได้รับการเอาใจใส่ ปรกลงมาคลุมใบหน้าจนเกือบมิด

เธอยกผมหน้าม้าของตัวเองขึ้น และแล้วใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏให้เห็นชัดเจน

ถังซือซือแทบไม่เชื่อสายตา

ไม่น่าเชื่อว่าพอเธอได้เกิดใหม่ ตัวตนที่เคยสวยงามหยดย้อยราวดอกไม้แรกแย้ม... กลับหายไปตลอดกาล

คงเหลือเพียงสิว ฝ้า และกระที่หนาแน่นทุกรูขุมขน เมื่อพวกมันกระจายอยู่เต็มใบหน้าแบบนี้ มองแค่แวบแรกยังน่ากลัวแทบตาย

หญิงสาวที่เพิ่งย่างเข้าสู่วัยยี่สิบควรมีความงามสะพรั่งแห่งวัยสาวเหมือนคนทั่วไป แต่เพราะใบหน้าอัปลักษณ์แบบนี้ เธอจึงถูกเยาะเย้ยถากถางไม่ว่าจะเดินไปที่ไหน

“ยายแก่หน้าย่น!”

“คนน่าเกลียด!”

“นังคางคก!”

เสียงหัวเราะเยาะของคนกลุ่มใหญ่ยังคงก้องอยู่ในหู

ถ้อยคำพวกนี้ เป็๞ฉายาที่บรรดาคนที่เคยกลั่นแกล้งรังแกเธอเป็๞คนตั้งให้

นี่ยังเป็๞เหตุผลสำคัญว่าทำไมถังซือซือจึงด้อยกว่าคนอื่น และพยายามข้ามผ่านชีวิตในแต่ละวันไปอย่างหดหู่

คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันจนเกิดรอยยับย่นสามขีด สัญชาตญาณอันยุติธรรมถูกกระตุ้นจนเธอเผลอกำหมัดแน่น ปลายเล็บจิกฝังลึกลงในเนื้อ ตอนที่ยังอยู่บนดาวเคปเลอร์ เธอเกลียดชังความเลวทรามของคนมาโดยตลอด รับรู้ดีว่าคำพูดรุนแรงพวกนั้นทำร้ายจิตใจคนฟังอย่างสาหัสแค่ไหน

สำหรับความอัปยศที่เ๯้าของร่างเดิมเคยได้รับ ถึงเวลาแล้ว ที่ฉันจะทำให้คนพวกนั้นต้องชดใช้คืนเป็๞สองเท่า!

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ร่างกายของเธอขาดสารอาหารอย่างหนัก แถมยังถูกคนรังแกมาเป็๲เวลานาน ทำให้พละกำลังอ่อนแอ ไม่สามารถไปสู้รบตบมือกับใครได้

ถังซือซือขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าเธอต้องออกกำลังเสริมสร้างร่างกายกันเสียใหม่ เพราะท้ายที่สุด การแก้ปัญหาที่ได้ผลดีเยี่ยมคงหนีไม่พ้นการใช้กำปั้น

ถังซือซือค่อย ๆ หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างขณะครุ่นคิด พบว่าสวนหลังบ้านของที่นี่กว้างขวางเทียบได้กับสนามฟุตบอล ตัวอาคารที่ตกแต่งด้วยไม้แกะสลักมีการทาสีอย่างวิจิตรบรรจง

และที่นี่ตั้งอยู่ในเมืองหลวง ซึ่งที่ดินแค่หนึ่งตารางนิ้วตีมูลค่าเป็๲เงินจำนวนมหาศาล

จู่ ๆ ภาพในหัวของเธอก็ปรากฏฉากทิวทัศน์ของคฤหาสน์เพมเบอร์ลีย์ในภาพยนตร์เ๱ื่๵๹ Pride and Prejudiceขึ้นมาซ้อนทับ

ดูเหมือนว่าพ่อหนุ่มคนนี้ไม่เพียงหล่อเหลาจนเป็๞ภัยต่อความมั่นคงของชาติเท่านั้น แต่ยังมีฐานะเป็๞ถึงมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ

“คุณคะ คุณผู้ชาย๻้๪๫๷า๹พบคุณค่ะ” ผ่านไปสักพักหนึ่ง สาวใช้ร่างอ้วนก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเสื้อผ้าสองสามชิ้นในมือ

“นี่ ชุดพวกนี้ของคุณค่ะ ฉันเอามันไปซักให้แล้วเรียบร้อย” สาวใช้คนนั้นยื่นเสื้อผ้าที่ถูกซักจนขาวสะอาดให้เธอ พร้อมกับแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาเล็กน้อย

ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ที่อีกฝ่ายจะแสดงท่าทีแบบนี้ เพราะจริง ๆ แล้วชุดที่เธอใส่เรียกได้ว่าแทบไม่มีมูลค่า ในเ๹ื่๪๫ของดีไซน์ก็ไม่ได้เ๹ื่๪๫เอาเสียเลย มองดูแวบแรกก็พอคาดเดาได้ว่าต้องซื้อมาจากแผงลอยราคาถูก แตกต่างจากคนเหล่านี้ที่เคยชินกับสินค้าฟุ่มเฟือยในระดับไฮเอนด์

อีกอย่าง... บริเวณปลายแขนยังขาดเป็๞รูอีกด้วย

“ส่วนชุดพวกนี้ คุณผู้ชายขอให้ฉันเป็๲คนเลือกให้คุณค่ะ”

บนราวมีชุดสวยงามสไตล์เ๽้าหญิงสีชมพูอ่อนแขวนอยู่หลายชุด ทั้งหมดนี้เป็๲แบรนด์ D ซึ่งเป็๲ที่นิยมอย่างมากของบรรดาหญิงสาวในเมืองหลวง

สาวใช้ร่างอ้วนเหล่ตามองถังซือซือ

ฮึ่ม! สาวขี้เหร่คนนี้ นอกจากจะกล้าแตะต้องร่างกายคุณผู้ชายแล้ว ยังกล้าเข้าใจผิดคิดว่าคุณผู้ชายสูงศักดิ์ของตัวเองคือเซียวเทียนอวี่ที่มีนิสัยเกียจคร้านอีกต่างหาก!

ถังซือซือ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความเป็๲ปรปักษ์ของอีกฝ่าย แต่กลับไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่นิด ก่อนจะยกริมฝีปากขึ้นเป็๲รอยยิ้ม

ห้องโถงด้านล่าง

ถังซือซือเดินลงบันได มือจับไล้ไปกับราวบันไดแกะสลักที่ทำมาจากไม้จันทน์สีแดง ชุดผ้าลินินสีขาวกับรองเท้าผ้าใบสีขาวซึ่งเริ่มเหลืองสภาพตามการใช้งานที่เธอสวมอยู่ ทำให้ดูไม่เข้ากับความหรูหราของสถานที่แห่งนี้เท่าไหร่นัก แต่นั่นไม่ใช่เ๱ื่๵๹สำคัญ เธอเป็๲คนซื่อตรง ตราบใดที่ไม่ได้ไปฉกชิงของใครมา ความยากจนก็ไม่เห็นจะน่าอับอายตรงไหน

จากนั้น เธอเห็นว่าพ่อเศรษฐีสุดหล่อกำลังนั่งอยู่บนโซฟาลักษณะหรูหราด้วยท่าทางสบาย ๆ โดยที่ยังคงความเป็๲ผู้ดี เขาหมุนแก้วไวน์แดงในมือไปมา มองไปทางถังซือซือด้วยแววตาที่ลึกล้ำราวกับน้ำวน ทันใดนั้นเอง อาการชาวาบตามหนังศีรษะที่เป็๲ผลมาจากยาของหมอซู ทำให้เผลอยืดเอวขึ้นจนหลังตรงโดยไม่รู้ตัว

เคยได้ยินคำโบราณที่ว่าหล่อจนอยากจะกลืนกินมาบ้าง ไม่คิดเลยว่าความรู้สึกนั้นจะเกิดขึ้นกับตัวเอง! จิตใจถังซือซือล่องลอยออกไปโดยอัตโนมัติ

ประโยคเพ้อฝันดังกล่าวผุดขึ้นในความคิด

พอคิดเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹นี้ให้ดี เธอจึงเข้าใจว่าทำไม นั่นก็เพราะเ๽้าของร่างเดิมเป็๲นักศึกษาภาควิชาวรรณคดีของมหาวิทยาลัยหนานซานนั่นเอง