ตอนที่ 7 ความลับ
และสักพักเสียงจากคนปลายสายก็โทรเข้ามา
“พะพาย” เ้าของเบอร์
“ว่าไงจ๊ะ... น้องพาย”
“พี่จันทร์เ้าทำอะไรอยู่ค่ะ ว่างอยู่หรือเปล่า? คืนนี้มาอยู่เป็เพื่อนพายที่ห้องหน่อยได้หรือเปล่าค่ะ”
“เอาจริงหรอค่ะ น้องพายไม่กลัวพี่หรอ...”
“พายจริงจังนะค่ะ พายจะรอพี่อยู่ที่ห้องนะค่ะ ถ้ามาถึงก็บอกพายนะค่ะ”
ตูด ตูด ตูด ............
จบสิ้นการสนทนาของทั้งสองสาว ไม่รู้อารมณ์กับความรู้สึกตอนนี้ มันคืออะไร แต่ขอบอกตามตรงเลยว่า ใจหนึ่งมันก็รู้สึกตื่นเต้นลึกๆ ข้างใน อีกใจหนึ่งมันก็รู้สึกท้าทาย ที่มีน้องผู้หญิงชวนไปหาถึงที่ห้อง แต่คงไม่มีอะไรเสียหายหรอกมั่งนะ เพราะเราทั้งคู่ก็เป็ผู้หญิงด้วยกัน
และแล้วหลังจากคืนนั้น ทั้งสองคนก็มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ความรู้สึกที่มีก็ค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้นทุกๆ วัน ความสัมพันธ์ของทั้งสองกำลังดำเนินไปได้ด้วยดีแต่ยังเป็ความสัมพันธ์ที่ต้องปกปิดเป็ความลับที่ไม่สามารถเปิดเผยได้ เื่นี้ยังไม่มีใครรู้ เพราะทางฝั่งของพี่จันทร์เ้าเองเขาก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ทางสังคมและทางครอบครัวของพี่เขาก็ยังไม่รู้ว่าลูกสาวแอบมาคุยกับผู้หญิงอยู่ ทั้งที่ทำงานทั้งเพื่อนและครอบครัวก็ไม่มีใครรู้เื่ของเราสองคน แต่แล้วสิ่งที่เราทั้งสองพยายามเก็บงำซ่อนปกปิดเอาไว้มานานก็ถูกเปิดเผย
ความลับที่เป็ความลับแท้จริงแล้วพะพายเธอมีแฟนอยู่แล้ว พะพายกับแฟนคบกันมานานถึง 7 ปีแล้ว สถานะของทั้งสองเหมือนเป็เพื่อนมากกว่าแฟน แล้วยังมีปัจจัยหลายๆ อย่างอีก บวกกับระยะทางที่อยู่ห่างไกลกันทำให้ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน นานๆ จะนัดเจอกันที และนั่นจึงทำให้เกิดช่องว่าง ช่องว่างที่ก่อเกิดเป็ความเหงาและความสัมพันธ์ที่มีก็ค่อยๆ เริ่มห่างเหิน ทั้งคู่ไม่ได้ติดต่อกัน จะติดต่อกันก็ต่อเมื่อมีธุระที่สำคัญ และนั่นยิ่งเป็ฉนวนของความสัมพันธ์ที่เริ่มถดถอย บวกกับทางบ้านของแฟนก็ยังไม่ยอมรับที่ลูกสาวของตนจะมาคบผู้หญิงด้วยกันเพราะเขามองว่ามันไม่มั่นคงและไม่สามารถมีลูกให้กับเขาได้เพื่อสืบสกุล จึงเป็ปมที่ฝังใจของพะพายมานาน แต่ก็มีบ่อยครั้งที่เธอตั้งใจจะบอกเลิกแฟนสาวเสียให้จบๆ แต่เพราะด้วยความผูกพันที่อยู่ด้วยกันมานาน จึงทำให้ทุกๆ อย่างยิ่งดูซับซ้อน และในปัจจุบันถึงแม้ความรู้สึกจะไม่ใช่เช่นนั้นแล้วก็ตามแต่
“พายขอโทษนะค่ะ ที่ปิดบังเื่นี้เอาไว้ ที่ไม่ได้บอกพี่จันทร์เ้าั้แ่แรกที่เราคุยกัน ว่าพายมีแฟนอยู่แล้ว”
“พี่ก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกันนะ และก็งงว่าทำไมพี่ไม่ได้ถามน้องพายก่อน แต่พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าทำไม...”
“พี่จันทร์เ้าไม่ได้เป็คนผิดหรอกค่ะ พายเองที่ผิด ที่เป็คนเข้าไปยุ่งกับพี่ก่อน จนความสัมพันธ์เลยเถิดมาถึงขั้นนี้ได้ มันเป็ความรู้สึกดีๆ และที่สำคัญมันเป็เื่จริงนะค่ะ แล้วพี่จันทร์เ้าไม่รู้สึกโกธรพายบ้างหรอค่ะ... หรือพี่จันทร์เ้าจะเลิกยุ่งกับพายไปเลยก็ได้นะค่ะ”
“ไล่พี่ไปเลย เลยหรอ พี่ไม่ไปนะ มันไกล 55 ++ พี่ล่อเล่นจ๊ะ ความรู้สึกของคนนะ....ก็ทำไงได้ ก็พี่รู้สึกไปแล้ว รู้สึกดีกับน้องพายไปแล้ว จะให้มาถอนตัวกันง่ายๆ เหมือนนักกีฬาตัวสำรอง แบบนั้น พูดง่ายไปไหมจ๊ะเบบี๋”
“ขี้กวนตลอดเลยนะค่ะ”
“พี่ไม่อยากเห็นน้องพายต้องมานั่งเครียด กังวล อะไรกับเื่แบบนี้นะค่ะ เดี๋ยวตีนกาขึ้นนะ พึ่ง 25 เองนะเรานะ เลิกคิดได้แล้ว อะไรจะเกิด ก็ปล่อยให้มันเป็ไปแล้วกันนะค่ะ แค่ต่อไปนี้เราจะไม่โกหกกันอีก โอเครไหมค่ะ มีอะไรเราจะนั่งจับเข่าคุยกัน ทุกเื่ เื่ของน้องพายก็เป็เหมือนเื่ของพี่ด้วยเช่นกัน”
“ขอบคุณนะค่ะ”
เช้าวันใหม่
“วันนี้มีประชุมนะค่ะ คุณเ้าจันทร์เ้า”
“โอเครจ๊ะ ขอบใจนะ”
สาวสวยในวัย 30 ต้นๆ กับบุคคลิกลุ๊คสาวหมาดมั่น ร่าเริง อัธยาศัยดี ขี้เล่น เฟรนลี่จิตใจดี เนื่องจากหน้าที่การงานของตัวเธอเองต้องพบปะกับลูกค้ามากหน้าหลายตาในแต่ละวัน ต้องนั่งคุยงาน พบเจอผู้คนในทุกๆ สายอาชีพที่เกี่ยวข้องกับเนื้องาน ในวัย 30 ต้นๆ ยิ้มทักทายอ่อนๆ ให้น้องเลขาที่นั่งประจำอยู่หน้าห้องของเ้าตัว หน้าที่หลักๆ ของน้องเลขาก็จะทำหน้าที่สแกนงานและรายละเอียดต่างๆ ตารางงาน การประชุมกับลูกค้าในแต่ละวันที่ต้องออกพบ
“น้องพายว่างไหมค่ะ..?”
“เลิกงานพายก็ไปวิ่งค่ะ หลังจากนั้นก็อ่านนิยายต่อ”
“โอโห ขยันจังเลยค่ะ ถ้าแบบนั้นเจอกันที่เดิมนะค่ะ พี่ถึงแล้วจะโทรหานะค่ะ จุ๊ฟ..”
“แบบนี้ก็ได้หรอค่ะ....พี่จันทร์เ้า”
ตูด ตูด ตูด .....
“พี่พายไปกินเนื้อย่างกันครับ มันนี้ผมถูกหวย ผมเลี้ยง”
“ไม่เอาอ่า อ้วน... พี่จะไปวิ่ง”
“ปัดโถ ไม่เห็นอ้วนเลย คนเขาอุตส่าห์ใจดี นานๆ จะถูกหวยทั้งที พี่พายจะใจร้ายใจดำกับผมมากไปแล้วนะครับ”
“บ่นอะไรตะวัน ไปเล่นนู้นไป ผู้ใหญ่เขาจะเดิน หลีก”
“โอ๊ย...เจ็บคักแท้ ชวนป้าก็ได้วะ เชอะ...”
“แกนี้ก็นะ ป้าเห็นแกตามตื้อ ตามตอแยพะพายอยู่ตลอด พี่เขาไม่เล่นด้วยก็พอเถอะ ผู้หญิงออกจะเยอะแยะ เขาไม่ชอบเด็กแบบแกหรอก เชื่อป้าซิ ป้าผ่านมาเยอะ ป้าเห็นมาเยอะ”
“ไม่ให้กำลังใจผม แล้วยังจะมาซ้ำเติมผมอีกนะป้า ไม่เข้าข้างผมบ้างเลย”
“ป้าพูดความจริง แกจะได้ตาสว่างเสียที หลบป้าจะเดิน”
“เอ้าๆ ป้าก็อีกคน โอ๊ย คอยดูเถอะ พี่พาย”
18.00 น.
“น้องพายถึงไหนแล้วค่ะ พี่มาถึงแล้วนะค่ะ”
“พายมาถึงนานแล้วค่ะ พี่จันทร์เ้าอยู่แถวของสวนสาธารณะค่ะ เดี๋ยวพายเดินไปหา”
“พี่อยู่ตรงทางเข้านะจ๊ะ ถ้าแบบนั้นพี่รอน้องพายอยู่ตรงทางเข้านะค่ะ พี่ใส่เสื้อสีน้ำเงินนะค่ะ จะน่ารักๆ หน่อย”
“อะค่า..ไม่ค่อยจะเลย รอแป๊ปหนึ่งแล้วกันนะค่ะ เดี๋ยวพายไปหา”
“จ๊ะ รีบมานะค่ะ พี่กลัว....”
“อย่ามา...ทำเป็”
“555++”
“จ๊ะเอ๋....”
“มาวิ่งแต่ใส่แว่นตามา วิ่งไปแล้วแว่นตาของพี่มันจะไม่หล่นหรอค่ะ”
“พี่ไม่ได้ตั้งใจจะมาวิ่งหรอกค่ะ พี่อยากมาเห็นหน้าน้องพาย”
“พี่จันทร์เ้าพูดตลกอะไรของพี่ค่ะ เมื่อวานเราก็พึ่งจะเจอกันนิค่ะ”
“ทำไงได้ละค่ะ ก็หัวใจของพี่มาอยู่ที่นี้นี่น่า...”
“เอาสาระค่ะ ไม่เล่น ไม่ตลก พายไม่ขำ”
“คนอะไรดุจัง แต่ไม่เป็อะไรจ๊ะ พี่ชอบ ชอบแบบเนี้ย เข้มๆ ดุๆ น่ารักดี”
“กวนและ คนนะ ไม่ใช่หมา”
“อ้าว พี่ป่าวนะ แบบนี้และดี คนอื่นจะได้ไม่เข้าใกล้น้องพายของพี่ พี่หวงนะ รู้ตัวป่าว”
“ปะค่ะ วิ่งกัน”
“จ๊ะ รอพี่ด้วย....”
### ผู้หญิงตัว M
### เสพสมตัวอักษร