ตอนนี้เกมจบสิ้นแล้ว ไม่มีทางเลือกอื่น
ผมลืมตาขึ้น ภาพที่มองเห็นจากโลกจริงปรากฏขึ้นมาซ้อนกับภาพที่มองเห็นในเกม เหมือนมีสองเลเยอร์ [1] ทับกันอย่างน่าเวียนหัว ผมใช้มือกดปุ่มที่อยู่เหนือรูหูขวาก่อนที่ภาพจากโลกเสมือนจะจางหายไป เหลือแค่เลเยอร์ของโลกจริง
บรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้กลายเป็ห้องสี่เหลี่ยมธรรมดาห้องหนึ่ง
ผมถอดแถบคาดศีรษะออกวางลงบนโต๊ะ เครื่องมือเข้าสู่โลกเสมือนนี้สร้างจากวัสดุพิเศษบางอย่างทำให้มีน้ำหนักเบาแต่ดูแข็งแรง ผมแทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนักที่กดลงบนศีรษะตลอดการเล่นเกม
“เกือบชนะอยู่แล้วเชียว” ผมถอนหายใจอย่างผิดหวังที่ถูกธรณีรบกวน คงทำอะไรไม่ได้ในเมื่อเขาเป็เ้าของห้องแห่งนี้
ั้แ่มาถึงโลกอนาคตแห่งนี้ ผมก็มาขอพักอาศัยกับเขาในคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ขนาดไม่ใหญ่มากนัก มีเพียงหนึ่งห้องนอน สองห้องน้ำ และหนึ่งห้องโถง เพื่อนจัดองค์ประกอบห้องแบบเรียบง่าย ตกแต่งด้วยโทนสีกลางที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่เน้นประโยชน์ใช้สอย มีของใช้สอยเท่าที่จำเป็ จึงไม่น่าแปลกใจที่ทุกอย่างดูเป็ระเบียบเรียบร้อย ห้องนอนของธรณีเป็สถานที่ลึกลับซึ่งผมไม่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้าไป โชคดีที่โซฟาในห้องโถงสามารถแปลงร่างเป็เตียงนอนได้ ผมจึงมีที่ซุกหัวนอน แน่นอนว่าไม่หลงเหลือความเป็ส่วนตัวใด ๆ บางทีผมก็เปลี่ยนบรรยากาศไปนั่งโต๊ะตัวใหญ่ริมหน้าต่างเพื่อรับแสงธรรมชาติ
9 กันยายน สากลศักราช 2090 13.30 น.
ข้อความนี้ปรากฏบนหน้าจอทีวีขนาดั์ 65 นิ้ว ซึ่งแบนเรียบเนียนไปกับผนัง พอตั้งพื้นหลังให้เป็สีขาวเหมือนกับฝาผนังจึงดูกลมกลืน เหมือนตัวเลขนูนขึ้นมาจากความว่างเปล่าอย่างน่าอัศจรรย์ เหตุผลที่ธรณีไม่ใช้จอที่ใหญ่กว่านี้มีเพียงเื่เดียวคือราคา
ผมลุกจากโซฟาสีฟ้ากลางห้อง บิดกายเหยียดคลายความเมื่อยขบ แล้วมุ่งหน้าไปทางระเบียง มองผ่านบานประตูกระจกสมาร์ตกลาส (smart glass) เห็นโดรนลำหนึ่งลอยนิ่งกลางอากาศชัดแจ๋ว พร้อมกับพัสดุที่หนีบไว้ด้วยรยางค์โลหะ รู้ดีว่ากล้องของโดรนที่บินอยู่จะเห็นเงาสะท้อนของตัวเองเพราะตั้งค่าประตูเป็กระจกทางเดียว [2] แม้จะเล็งมาทางผม ก็ไม่อาจเห็นทรงผมอันกระเซอะกระเซิงได้ ยอมรับว่าั้แ่ตื่นนอนมายังไม่ได้ทำอะไรเป็ชิ้นเป็อันนอกจากการเล่นเกม ไม่แม้แต่การล้างหน้าแปรงฟัน
เคยลองปรับแต่งกระจกสมาร์ตกลาสมาแล้วทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็กระจกใส กระจกเงา หรือกระจกฝ้าที่สั่งให้แสงผ่านมากน้อยตามใจนึก จะกรองแสงแค่บางสีก็ยังได้ ไม่จำเป็ต้องปิดม่านอีกต่อไป ธรณีบอกว่ารุ่นนี้เป็รุ่นแรกซึ่งอาศัยวัสดุพิเศษบางอย่างที่เคลือบบนตัวกระจกที่จะตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงของแรงดันไฟฟ้า แต่ในรุ่นหลัง ๆ จะมีทั้งแบบที่ใช้การไหลเข้าออกของอนุภาค แบบที่แสดงฉายภาพฝั่งตรงข้ามหรือรุ่นล่าสุดก็คือนาโนบอต เคยถามเขาว่ายุคนี้สร้างเครื่องล่องหนได้แล้วหรือไม่ น่าจะใช้เทคโนโลยีประเภทเดียวกัน ธรณียักไหล่แล้วพูดว่ามันเหมือนเป็เครื่องพรางตัวมากกว่า ถึงอย่างไรของพรรค์นี้ก็ผิดกฎหมายสากล เนื่องจากมีโอกาสถูกใช้ผิดมากกว่าใช้ในทางที่ดี
ผมปล่อยให้โดรนรอคอยต่อไป ปกติเ้าเครื่องนี้จะบินรอสิบนาที ยังพอมีเวลา
“ไอริน เปลี่ยนกระจกทางออกระเบียงเป็กระจกเงาให้หน่อย” ผมสั่งงานเอไอ ที่ควบคุมการทำงานทั้งหมดของห้องนี้ ตั้งใจเตรียมความพร้อมก่อนจะออกไปรับพัสดุ
“รับทราบค่ะ” เสียงหนึ่งดังมาจากลำโพงที่ติดอยู่บนกล้องวงจรปิดที่มุมหนึ่งของเพดาน ชั่วอึดใจประตูกระจกบานใหญ่ที่สูงจากพื้นจรดเพดานก็เปลี่ยนเป็เงาสะท้อนของห้อง แม้ว่าเทคโนโลยีเอไอเทือกนี้จะมีมานานแล้วั้แ่ยุคของผม แต่ก็ไม่มีเงินพอซื้อมาใช้ พอได้ทดลองใช้จริงก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิด
ชายในกระจกเงาจ้องกลับมาด้วยดวงตาสีน้ำตาลเข้ม เขาสูง 170 ซม. เตี้ยว่าค่าเฉลี่ยเพื่อนร่วมรุ่นเล็กน้อย รูปร่างดูแข็งแรงล่ำสันแม้ในชุดนอน ผมใช้มือลูบิับนลำแขน ผิวสีแทนคล้ำซีดเซียวลงบ้างเพราะไม่ได้รับแสงแดดมาเป็เดือน ผมที่เคยสั้นเกรียนเริ่มยาวรกรุงรัง ใบหน้าที่เคยเกลี้ยงเกลาบัดนี้เต็มไปด้วยหนวดเครา ธรณีเคยเสนอซื้อเครื่องโกนหนวดให้ แต่ผมเกรงใจ จึงปฏิเสธแม้ราคาจะถูกมากก็ตาม แค่ให้ที่พักอาศัย ให้มีอาหารประทังชีวิต แค่นี้ก็มีพระคุณมากแล้ว
เสียงเตือนของโดรนดังขึ้นเพื่อกระตุ้นให้เร่งมือ ช่างน่าหนวกหูเสียจริง รีบหวีผมและจัดทรงชุดให้เป็ระเบียบอย่างลวก ๆ ก่อนกดปุ่มด้านข้างบานกระจกเงาเพื่อให้มันเลื่อนเปิดอย่างช้า ๆ ผมเห็นข่าวในทีวีเมื่อวันก่อน ถ้าเป็รุ่นที่ประกอบด้วยนาโนบอตจำนวนมากจะเปิดเร็วกว่านี้ เหมือนละลายจางหาย หรือจะตั้งค่าให้แหวกออกเป็ช่องก็ได้ แต่ไม่ค่อยนิยมเพราะราคาค่อนข้างสูง ไม่คุ้มค่า ต้องนำเข้าจากยุโรป
บานประตูยังคงนิ่งสนิท
“อ๋อ ลืมไป โคตรยุ่งยากเลย” ผมหยิบบ่วงเชือกที่แขวนอยู่ผนังมาคล้องไว้รอบเอว มันเป็ระบบความปลอดภัยป้องกันตกระเบียงของห้องทุกห้องในคอนโด ทำราวกับผู้อยู่อาศัยเป็เด็กอมมือที่ระวังตัวเองไม่เป็
พอพันรอบเอวเสร็จประตูกระจกก็ยอมเลื่อนเปิดไปด้านข้าง ผมก้าวออกไปเหยียบพื้นที่สี่ตารางเมตรของระเบียง ปูด้วยพื้นกระเบื้อง กั้นด้วยราวเป็เหล็กเป็ซี่ ๆ สูงครึ่งตัว หุ่นยนต์ไร้คนบินอยู่กลางอากาศ มีชื่อแบรนด์ว่าพิกโดรน (Pick Drone) สลักอยู่ ผมเห็นเงาตนเองในเลนส์ที่เป็เสมือนดวงตาของมัน
“ท่าน ธรณี อปริคขิต ท่านมีพัสดุมาส่ง” เสียงทุ้มต่ำโทนคล้ายชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้น
“เราเป็เพื่อนของธรณี เดี๋ยวเซ็นรับแทน” ผมบอก ธรณีเล่าว่าการส่งของด้วยโดรนได้เข้ามาแทนที่มนุษย์โดยสมบูรณ์มาเกินยี่สิบุถปี ช่วยตัดปัญหาหลายเื่ ทั้งเื่ค่าจ้างที่ถูกกว่า ความเสียหายของพัสดุ หรือการันตีการถึงมือผู้รับโดยปราศจากการคดโกง รู้ภายหลังว่าระบบโดรนขนส่งสินค้ามักจะใช้เฉพาะในเขตเมืองที่มีความสูงต่ำของอาคารบ้านเรือนต่างกัน ถ้าขนส่งไกล ๆ คงสิ้นเปลืองพลังงานแย่
หุ่นยนต์เปิดช่องข้างลำตัวแล้วยื่นแท่งที่เหมือนรยางค์ออกมา ส่วนปลายมีแผ่นกระจกซึ่งเป็หน้าจอระบบััแทนที่ครั้งก่อนซึ่งเป็เซนเซอร์ตรวจลายนิ้วมือ ผมกดเปิดโหมดแป้นพิมพ์แล้วจิ้มตัวอักขระอันซับซ้อนของรหัสผ่านในกระดาษที่ถือมาด้วย พอแสงสีเขียวสว่างวาบขึ้นก็ผละมือ เอื้อมไปหยิบพัสดุที่หนีบอยู่ระหว่างรยางค์โลหะแทน มันหลุดออกมาอย่างง่ายดายหลังจากที่โดรนปลดล็อกแล้ว พัสดุถูกบรรจุในกล่องกระดาษแข็งใบหนึ่งซึ่งมีสัญลักษณ์รีไซเคิลเขียนติด พื้นผิวของกระดาษดูเรียบเกินกว่าปกติ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ ั้แ่ตื่นมาที่นี่ผมรู้สึกว่าััของการใช้มือหรือเท้าไม่เหมือนเดิม ชา ๆ แต่ก็เ็ปได้หากโดนเข็มแทงตามปกติ ถ้าไม่เป็ผลข้างเคียงของการเล่นเกมในโลกเสมือนมากไป ก็คงมาจากการาเ็สมองก่อนจะมาที่นี่ ผมเริ่มชินแล้ว ถึงอย่างไรก็ไม่ได้กระทบการใช้ชีวิตประจำวัน
“ขอบคุณที่ใช้บริการครับ” โดรนกล่าวก่อนบินจากไป ผมเผลอโบกมือบ๊ายบายทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้สนใจเหลียวกลับมามองเลยสักนิด มันบินโฉบลับหายไปหลังตึกสูงอันหนึ่งซึ่งมีป้ายโฆษณาสองมิติใหญ่โตติดอยู่ ดาาายหน้าหล่อคนหนึ่งถืออุปกรณ์คล้ายแว่นตาไฮเทคผสมหูฟัง มีข้อข้อความเขียนใต้ภาพ
ป้องกันความทรงจำเท็จ ยับยั้งการหลงลืม อย่าให้ใครเอาเปรียบคุณ ด้วยหูตาวิเศษณ์ ASIS
ผมยังคงยืนนิ่งที่ระเบียง ไม่ใช่ว่าสนใจสินค้าในโฆษณา แค่อยากพักสายตาจากความอึดอันในห้องสี่เหลี่ยมอันคับแคบ ผมจ้องมองวิวทิวทัศน์อันน่าหลงใหลเบื้องหน้า อดตื่นตาตื่นใจไม่ได้แม้เห็นอยู่ทุกวี่วัน ตึกสูงตระหง่านแข่งกันแตะท้องฟ้าสีครามสดใสซึ่งปราศจากหมอกฝุ่นควันพิษ พื้นผิวอาคารส่วนใหญ่ประดับด้วยกระจกสะท้อนแสงอาทิตย์ เห็นเป็สีรุ้งกินน้ำตระการตา สลับกับส่วนที่ทึบของแผงโซลาร์เซลล์ซึ่งกินพื้นที่มากกว่า โดยรวมสูงกว่ากรุงเทพฯ ที่ผมจากมา แต่หนาแน่นน้อยกว่ามาก อาจเพราะหลายอาคารใช้วิธีหลบเลี่ยงการบดบังทัศนียภาพไปสร้างใต้ดินแทน จากชั้นสิบสี่ยังมองเห็นภาพเบื้องล่างได้สบาย ๆ บ้านเรือนไม่เนืองแน่นจนอึดอัด พื้นที่สีเขียวกระจายแทรกเป็หย่อม ๆ บางแห่งมีสีเขียวปลกคลุมทั้งอาคารราวกับก่อสร้างด้วยวัสดุที่เป็ต้นไม้ รถไฟฟ้าสาธารณะสีเงินที่ลอยตัวจากพื้นโฉบเฉี่ยวไปตามรางยกระดับอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ แสงแดดยามบ่ายส่องให้เห็นเงาของอาคาร ถนน และยานพาหนะที่ขวักไขว่เต้นไปทั่วเมือง ผิดกับบรรยากาศในย่านชุมชนแออัดที่เคยอยู่ บ้านแต่ละหลังอยู่ติด ๆ กัน กลิ่นเหม็นเน่าโชยมาเป็เื่ปกติ
ผมหยุดเปรียบเทียบภาพมหานครตรงหน้ากับสภาพเมืองในสลัม กลับเข้ามาในห้อง ถอดบ่วงเชือกรักษาความปลอดภัยปล่อยให้มันเด้งกลับอัตโนมัติไปเก็บที่เดิมเหมือนเข็มขัดนิรภัยรถยนต์ จากนั้นก็สั่งไอรินให้เปลี่ยนกระจกสมาร์ตกลาสเป็กระจกทางเดียวเช่นเดิม
ห้องธรณีอยู่ทางด้านขวามือ ประตูล็อกอยู่ จึงถือกล่องพัสดุลงบนพื้นหน้าห้องแทนอย่างเบามือ จากนั้นก็ถอยออกมาจ้องมองอย่างสงสัย แล้วโบกมือให้กล้องตัวที่อยู่เหนือประตูเผื่อว่าเขาจะแอบดูจากระยะไกล กล้องวงจรปิดทั้งสามตัวซึ่งแยกกันอยู่คนละมุมห้อง มีเซนเซอร์จับความเคลื่อนไหว จึงหันตามมือที่โบกสะบัดไปมา ผมเชื่อว่าเขาต้องแอบซ่อนกล้องไว้ที่อื่นอีกโดยไม่บอกกล่าว แม้จะอยู่ห้องเดียวกันมาเดือนหนึ่งแล้วธรณีก็ยังไม่ไว้ใจ สิ่งที่ชัดเจนกว่าคือกำไลที่รัดข้อมือขวาซึ่งมีสายไฟเบอร์ออฟติกหุ้มด้วยซิลิโคนพันรอบ ไม่ต่างจากกำไลอีเอ็ม [3] ในยุคเก่า ผมจ้องมองชิ้นพลาสติกเล็ก ๆ พลางถอนใจ ความรู้สึกอึดอัดที่ถูกจับผิดตลอดเวลาค่อย ๆ แปลเปลี่ยนเป็เบื่อหน่าย ผมรู้ดีว่าการตัดสายที่ทั้งเหนี่ยวและยืดหยุ่นโดยไม่ให้ธรณีรู้นั้นแทบเป็ไปไม่ได้ ข้อดีอย่างเดียวคือ สีสันและลวดลายที่สวยงามของมันดูเหมือนเครื่องประดับทั่วไป จึงไม่มีใครตีตราว่าเป็นักโทษ
{ ผมเหลียวไปมองชั้นไม้ 5 ชั้นบนผนังที่อยู่ฝั่งตรงข้ามประตูห้องธรณีแวบหนึ่ง มันทำจากกระจกสีทึบทั้งบาน เนื่องจากไม่ใช่สมาร์ตกลาสจึงต้องอาศัยภาพฉายโพรเจกเตอร์ใต้เพดานส่องกระทบพื้นผิวเพื่อสร้างวอลล์เพเปอร์เสมือนจริงได้ ผมลองเอานิ้วแตะหนังสือที่วางเรียงเต็มทุกชั้นก็ทะลุผ่านหมด ตอนมาถึงใหม่ ๆ ก็แยกไม่ออกจนกระทั่งหมายจะลองหยิบมาเปิดอ่านนี่แหละ
“ถ้าจะอ่านเล่มไหนสั่งไอรินเลย อ่านที่ไหนก็ได้ที่มีหน้าจอ” ธรณีบอกพลางชี้ไปที่ทีวีจอแบนเรียบติดผนัง หน้าจอบนโต๊ะหน้าโซฟา โทรศัพท์มือถือ และอุปกรณ์ที่สวมใส่บนใบหน้าของตัวเอง
“ไอรินนี่สั่งได้ทุกอย่างเลยเนาะ”
“ก็อุปกรณ์สักแปดสิบเปอร์เซ็นต์นะ อยากรู้ก็ลองสั่งเล่น ๆ ดูก่อนก็ได้”
ตอนที่เขาไปทำงานผมแอบลองทำตามที่บอก ที่ผ่านมาไม่เคยมีเงินพอทดลองใช้ แต่ตื่นตาตื่นใจได้แค่แป๊ปเดียวก็เลิกเห่อ ไม่ได้รู้สึกมีอะไรแปลกใหม่ มันก็แค่ตัวช่วยอำนวยความสะดวกสบายในชีวิตประจำวัน ไม่ได้ก้าวล้ำจากเมื่อเจ็ดสิบปีก่อนมาก บางทีอาจถึงจุดอิ่มตัวของเทคโนโลยีก็เป็ได้ }
ผมกดปุ่มตำแหน่งสิบและสองนาฬิกาพร้อมกันบนวัตถุที่สวมข้อมือซ้ายเพื่อเปิดโหมดการบันทึกเสียง นาฬิกาสีดำเรือนนี้ติดตัวมาั้แ่ลืมตาดูโลกใบใหม่ ดูภายนอกก็แค่นาฬิกาดิจิตอลสีดำดีไซน์เรียบหรูธรรมดา ผิดกับความลึกลับของสาเหตุที่มันมีตัวตน อักษร G ด้านหลังยังเป็ปริศนาว่าเป็ชื่ออะไร ชื่อคน ชื่อเมือง หรือชื่อบริษัท ปุ่มกดทั้งสามปุ่มก็มีเพียงฟังก์ชันพื้นฐานอย่าง จับเวลา ตั้งปลุก หรือตั้งวันที่ เพิ่งค้นพบความสามารถในการอัดเสียงเมื่อไม่นานมานี้ เลยประเดิมด้วยการทดลองอัดสิ่งที่เ้าของอธิบายเกี่ยวกับกำไลอีเอ็ม จริง ๆ ถามจากเอไอหรืออินเทอร์เน็ตก็คงไม่ต่างกัน แต่ชอบที่ได้จับใจความสรุปเองมากกว่า
เสียงทุ้มต่ำของผมดังจากนาฬิกา ฟังแล้วรู้สึกแปร่ง ๆ
“กำไลอีเอ็มรุ่นนี้ ธรณีบอกว่าเป็รุ่นเก่าที่ไม่ใช้แล้ว เป็ต้นแบบของกำไลปัจจุบัน แต่ของเก่าก็ยังพอใช้ได้อยู่ ปรับระบบช็อกให้เป็แมนวล [4] ได้ และยังมีระบบแจ้งเตือน ถ้าพยายามถอดกำไลออกหรือว่าออกนอกเขตพื้นที่ที่ตั้งไว้ก็จะแจ้งเตือนให้รู้ ธรณีกดปุ่มเดียวก็จะเรียกตำรวจอัตโนมัติ ...เพราะฉะนั้นอย่าหาทำ!”
น้ำเสียงที่เน้นย้ำในประโยคสุดท้ายทำให้ผมหลุดขำออกมาอย่างสุดกลั้น รู้สึกเหมือนตนเองเป็เด็กที่ได้ของเล่นใหม่ ผมสาวเท้ากลับมาถึงโซฟา มอง แถบครอบศีรษะที่ใช้เข้าสู่โลกเสมือนบนโต๊ะ ชั่งใจว่าจะเล่นเกมต่อ หรือทำกิจกรรมอื่น เหลือเวลาอีกราวสองชั่วโมงก่อนที่ธรณีจะเลิกงาน เพื่อนยอมให้พักอาศัยที่นี่ภายใต้เงื่อนไขการถูกสอดแนมตลอดเวลา ทีแรกผมกะจะขออยู่แค่สัปดาห์เดียว แต่พอเขาเห็นว่าเล่นเกมเก่ง เลยให้ใช้ไอดีของตนจ้างผมฟาร์มเลเวล [5] ให้ ทั้งเกมออนไลน์และออฟไลน์ ถือว่าเป็ค่าตอบแทนที่พักและอาหาร อันที่จริงถือว่าผิดจรรยาบรรณของนักเล่นเกมออนไลน์มืออาชีพ ซึ่งปกติมีหน้าที่ตรวจสอบระบบหรืออัดคลิปโชว์การเล่นเกมเพื่อหาเงินจากการเข้าชมมากกว่า ส่วนเกมออฟไลน์สามารถปรับระดับความง่ายได้อยู่แล้วจึงไม่รู้จะจ้างไปทำไม แต่ดูเหมือนว่าธรณีจะไม่ได้ซีเรียสเื่นี้เท่าไหร่
ในจังหวะที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบอุปกรณ์ชิ้นนั้นก็ได้ยินเสียงจากภายในร่างกาย
จ๊อก! จ๊อก!
ท้องผมร้องโครกคราก เพิ่งตระหนักได้ว่าเล่นเกมเพลินจนลืมกินอาหารเที่ยง
[1] Layer ชั้นหรือระดับของสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ถูกแบ่งออกเป็หลายชั้น เช่น เลเยอร์ของภาพในโปรแกรมแต่งรูป
[2] One-way mirror กระจกทางเดียวคือกระจกชนิดพิเศษที่มีคุณสมบัติสะท้อนแสงจากด้านหนึ่งและโปร่งใสจากอีกด้านหนึ่ง ปกติใช้ตกแต่งอาหาร หรือใช้ในห้องสอบปากคำของตำรวจ
[3] กำไล EM หรือ Electronic Monitoring Bracelet คืออุปกรณ์ติดตามตัวอิเล็กทรอนิกส์ มีการใช้สวมรอบข้อเท้าผู้ต้องหาที่ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราวแทนการควบคุมตัวในเรือนจำ หรือผู้อยู่ในการควบคุมความประพฤติ
[4] Manual การบังคับด้วยมือ ซึ่งตรงข้ามกับ Auto ที่หมายถึงควบคุมด้วยระบบอัตโนมัติ
[5] ฟาร์มเลเวล ในบริบทเล่นเกม หมายถึง เก็บค่าประสบการณ์เพื่อเพิ่มระดับเลเวลของตัวละครให้เก่งขึ้น โดยมักจะทำสิ่งซ้ำ ๆ เช่น ฆ่ามอนสเตอร์ หรือทำเควสต์
2K
