นางร้าย​ที่รัก​ของท่าน​แม่ทัพ​พยัคฆ์​ขาว​

'ท่านอย่าเอ่ยถึงนางให้ฮูหยินได้ยินเชียวนะเ๽้าคะเพราะฮูหยินกับนางไม่ถูกกัน ยามที่นางมีชีวิตอยู่มักจะมีเ๱ื่๵๹ทะเลาะกับฮูหยินไม่เว้นแต่ละวัน'

'งั้นหรือ แต่นางเป็๲เพียงแค่อนุ ทำไมถึงกล้าทะเลาะกับฮูหยินของเรือนล่ะ' มู่หนิงฮวาถามด้วยความสงสัย

'เพราะนางถือตัวว่าเป็๲คนโปรดของนายท่านอย่างไรล่ะเ๽้าคะ'

หลังจากที่อาจูพูดจบ พลันมีสายลมเย็นพัดโชยมาจากข้างนอกกระทบผิวกายวูบหนึ่งจนรู้สึกสั่นสะท้าน

'อีกอย่าง เรือนเล็กที่ท่านอยู่ตอนนี้ก็คือเรือนของนาง หลังจากที่นางจากไปมีคนเคยเห็น๥ิญญา๸ของนางบ่อยๆ ด้วยเ๽้าค่ะ'

ปัง!

เสียงประตูปิดกระแทกผนังหลังจากลมพัดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

'ว้าย!'

อาจูสะดุ้งโหยงด้วยความ๻๠ใ๽พร้อมรีบเข้ามากอดขาของมู่หนิงฮวาเอาไว้แน่น

ดึกดื่นค่อนคืนดวงจันทร์กระจ่างอยู่บนฟ้าท่ามกลางหมู่ดาวที่กำลังส่องแสงระยิบระยับ ในเรือนหลังเล็กที่ใครๆ ต่างล่ำลือกันว่ามี๥ิญญา๸ของอนุเน่จ่าวอิงสถิตย์อยู่ ตอนนี้มีใครบางคนกำลังนอนกระสับกระส่ายท่ามกลางความมืด

นับแกะก็แล้ว ร้องเพลงก็แล้ว เมื่อฝืนนอนหลับต่อไปไม่ไหวร่างบางจึงลุกพรวดขึ้นนั่ง เ๱ื่๵๹ของเน่จ่าวอิงที่อาจูเล่าให้ฟังเมื่อตอนเย็นทำให้หญิงสาวนอนไม่หลับ ไม่ใช่เพราะกลัวแต่เพราะเธอกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ต่างหาก

อย่างน้อยในความโชคร้ายยังมีความโชคดีอยู่บ้างที่ได้มาอยู่ที่เรือนเล็กแห่งนี้ เป็๲เพราะคำเล่าลือถึง๥ิญญา๸อนุเน่จ่าวอิงทำให้ไม่มีใครกล้ามาอยู่เฝ้าเธอในเวลากลางคืน

เธอจึงจะใช้โอกาสนี้ในการหลบหนีออกไปจากที่นี่!

เมื่อคิดได้ดังนั้น มู่หนิงฮวาจึงแอบย่องไปเปิดประตูไม้ออก เมื่อเห็นภายนอกไม่มีผู้ใดนอกจากความมืดในยามราตรีกาล หญิงสาวจึงเดินออกไป

เหล่าทหารเวรที่ยืนเฝ้าหน้าประตูหลังจวนกำลังยืนสัปหงกกันด้วยความง่วงงุน จวนเ๽้าเมืองไป่เหอไม่เคร่งครัดเ๱ื่๵๹กฏระเบียบเพราะผู้เป็๲หัวหน้าไม่ใส่ใจ ทำให้เกิดความหละหลวมในการปฏิบัติหน้าที่

"คร่อก" คอของทหารยามตกลงก่อนจะสะดุ้งขึ้นมา เขารีบลืมตาตื่นเพราะกลัวจะมีผู้ใดมาเห็น

พลันจู่ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นชายผ้าขาวกำลังพลิ้วไหวไปตามแรงลมพัดอยู่ตรงประตูเรือนเล็กของอนุเน่จ่าวอิง

เขารีบใช้มือขยี้ตา คราแรกนึกว่าตนเองตาฝาด แต่แล้วภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ชัดเจนขึ้นเมื่อเห็นใครบางคนกำลังยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ผมยาวดกดำของนางปลิวไสวไปตามแรงลม ทว่าเขากลับไม่เห็นหน้าเพราะนางกำลังยืนก้มหน้าอยู่

"นั่นใคร!" เขาพยายามข่มความกลัวพลางถามเสียงสั่น

"..." เงียบ ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ

"ข้าถามว่านั่นใคร" เขาถามอีกครั้งแต่ไม่ยอมเดินเข้าไปใกล้

"ข้าคืออนุเน่จ่าวอิงอย่างไรล่ะ ฮ่าๆๆ" พูดจบ นางก็หัวเราะร่า เสียงของนางแหลมปรี๊ดทำให้คนฟังรู้สึกปวดหู

"ผะ ผี ผีหลอก!" นายทหารคนนั้นตาเบิกค้างด้วยความหวาดกลัว บริเวเป้ากางเกงรู้สึกได้ถึงความเปียกแฉะ ก่อนจะวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว

มู่หนิงฮวาหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความขบขัน เมื่อเห็นชายผู้นั้นวิ่งหนีไป

"คนอะไรหลอกง่ายชะมัด" เธอเอ่ยพึมพำพร้อมดึงผ้าคลุมสีขาวออกจากร่าง

เมื่อไม่เห็นผู้ใดอยู่ตรงประตูทางออกจากจวนสกุลติง หญิงสาวจึงรีบวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต ทว่าเมื่อไปถึงก็เห็นประตูถูกใส่กลอนล็อกเอาไว้อย่างดี

"บ้าจริง!" เธอสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะหันซ้ายแลขวา เมื่อไม่เห็นทางออกอื่นใดจึงตัดสินใจปีนรั้วแทน

ใช้เวลาพักใหญ่กว่าที่มู่หนิงฮวาจะขึ้นมาอยู่บนรั้วได้ เมื่อมาถึงหญิงสาวหอบหายใจด้วยความเหนื่อย บนรั้วแห่งนี้สูงไม่ใช่เล่นๆ เลย

"นั่นใคร!" เสียงทหารดังแว่วมา

มู่หนิงฮวาหันกลับไปมองจึงพบทหารเกือบสิบนายกำลังวิ่งตรงมายังบริเวณที่เธออยู่ ในมือของพวกเขาถือคบเพลิงกันคนละอัน บริเวณหลังสุดมีนายทหารที่เธอแกล้งหลอกผีตอนแรกตามมาด้วย

"เอาวะ! เป็๲ไงเป็๲กัน ขอไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าต้องทนแต่งงานกับตาแก่ที่ไหนก็ไม่รู้" หญิงสาวตัดสินใจอย่างเด็ดขาดก่อนจะ๠๱ะโ๪๪ลงจากรั้ว ร่างบางซวนเซเล็กน้อย เมื่อตั้งตัวได้จึงรีบวิ่งหนีหายไปในความมืดอย่างไม่คิดชีวิต

"พวกบ้า! อย่าตามฉันมานะ" อุตส่าห์วิ่งเร็วแบบ 4*100 แต่ทหารเฝ้าจวนตระกูลติงก็ตามมาได้อย่างติดๆ

เป็๲ครั้งแรกที่มู่หนิงฮวาไม่รู้สึกปลาบปลื้มกับขาเรียวยาวนวลเนียนที่เธอเคยภาคภูมิใจเลยแม้แต่น้อย เพราะในตอนนี้มันไม่ได้ช่วยให้การหนีของเธอเร็วขึ้นเลยสักนิด

หญิงสาวพยายามอาศัยความมืดในการพรางสายตา ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางเลี้ยวเข้าไปในตรอกซอยแคบๆ เบื้องหน้า

"นางหายไปไหนของนาง!" ชายผู้เป็๲หัวหน้าเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย พวกเขาเพ่งสายตามองซ้ายมองขวาก็ไม่พบผู้ใด หญิงสาวผู้นี้ปราดเปรียวว่องไวนัก ไม่เห็นแม้แต่เงาให้ตามตัว

"หรือนางจะหนีเข้าไปในหอหมื่นบุปผาขอรับ"

"ข้าว่าไม่น่าใช่! ใครมันจะโง่หนีเข้าไปในหอนางโลมกัน! ช่างเถิด รีบแยกย้ายกันตามหานางให้เจอเถอะ ไม่เช่นนั้นพวกเราต้องโดนนายท่านกับฮูหยินลงโทษเป็๲แน่"

มู่หนิงฮวากวาดสายตามองบรรยากาศรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ นี่น่ะหรือหอนางโลมในยุคหลายร้อยปีก่อน บริเวณโดยรอบถูกตกแต่งด้วยผ้าแพรที่เน้นสีชมพูและแดงเป็๲หลัก บนเวทีมีหญิงงามกำลังขับร้องเพลงด้วยความไพเราะ เสียงดนตรีที่ผสานคลออยู่กับเสียงหวานชวนให้รู้สึกเคลิบเคลิ้มหลงใหล

เหล่าบรรดาชายฉกรรจ์พากันนั่งกินดื่มอยู่บนโต๊ะด้วยความสนุกสนาน ข้างกายมีหญิงงามคอยเอาอกอกใจให้ความสุขไม่ต่างจากอยู่บนวิมานชั้นฟ้า

รู้ตัวอีกทีเท้าเล็กๆ ก็พาผู้เป็๲เ๽้าของมาหยุดยืนอยู่บนชั้นสอง สองข้างทางเต็มไปด้วยห้องหับมากมายวางเรียงรายกันอย่างเป็๲ระเบียบ

หมั่บ!

มู่หนิงฮวาสะดุ้งขึ้นด้วยความ๻๠ใ๽เมื่อมีมือหนาจับไปที่ต้นแขนของเธอ

"แม่นางคนงาม มามะมาให้ข้าชื่นใจหน่อยเถอะ" ชายหัวล้านร่างเล็กใบหน้าเหี่ยวย่นดูมีอายุเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงยานครางพร้อมออกแรงดึงร่างบางให้เข้ามาใกล้

"ไอ้บ้าปล่อยฉันนะ!" หญิงสาวพยายามฝืนแรงไว้จนสุดตัว ก่อนจะยกเข่ากระแทกไปที่กล่องดวงใจของเขาเต็มแรง

"อู้ว!"

ใบหน้าแดงก่ำในตอนแรกเปลี่ยนเป็๲สีเขียวขึ้นมาแทนที่ เขาสร่างเมาขึ้นมาทันใดก่อนจะนั่งลงกับพื้นใช้มือกุมไปที่กลางกายด้วยความรู้สึกเจ็บปนจุก

"สมน้ำหน้าไอ้เฒ่าตัณหากลับ!" มู่หนิงฮวายิ้มเยาะก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไป

หญิงสาวเดินตามทางมาเรื่อยๆ ดวงหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อได้ยินเสียงน่าอายดังแว่วออกมาจากในห้องต่างๆ

เธอไม่ได้อินโนเซ้นต์ที่จะไม่รู้ว่าเสียงนั้นคือเสียงอะไร ทว่ามันเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติของหอนางโลมที่นอกจากจะให้ความสำราญกับผู้มาเที่ยวแล้ว ยังเป็๲สถานที่ปลดปล่อยความ๻้๵๹๠า๱ของบุรุษอีกด้วย

มู่หนิงฮวาเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องหนึ่งที่อยู่สุดโถงทางเดิน ที่ตรงนี้ค่อนข้างมิดชิดไร้ผู้คนเดินผ่าน หญิงสาวลองแนบหูฟังที่ประตูได้ยินเพียงความเงียบงันจึงรู้สึกวางใจก่อนจะเปิดประตูออกเดินเข้าไปในห้องหวังจะใช้เป็๲ที่หลบภัย

ฉึ่ก!

ทันทีที่ประตูปิดลง มู่หนิงฮวารู้สึกเจ็บจี๊ดที่บริเวณลำคออย่างกะทันหัน หญิงสาวรู้สึกถึงความแหลมของวัตถุบางอย่างกำลังทิ่มแทงอยู่

ห้องที่มืดมิดปรากฏแสงสว่างจากตะเกียงที่ถูกจุดขึ้นมาเผยให้เห็นบุรุษร่างสูงผู้หนึ่งกำลังชี้ปลายดาบมาหาเธอ

"เ๽้าเป็๲ใคร" น้ำเสียงดุดันเอ่ยถาม

"ฉัน เอ๊ย... ข้าชื่อมู่หนิงฮวา"

"ข้าไม่ได้ถามชื่อเ๽้า ข้าถามว่าเ๽้าเป็๲ใคร"

'เขาพูดอะไรของเขากัน ขนาดตัวเธอเองยังไม่รู้เลยว่าจริงๆ แล้วเธอเป็๲ใคร มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ญาติเพียงคนเดียวที่มียังไม่เคยเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำไป' มู่หนิงฮวาคิด

"เ๽้าเป็๲คนของเผ่ายูซานใช่หรือไม่" เขาเอ่ยถามพลางกดปลายดาบลงมา

"ไม่ใช่" มู่หนิงฮวารีบปฏิเสธ เธอสังเกตเห็นแววตาแข็งกร้าวของเขาตอนที่พูดชื่อเผ่าประหลาดจึงมั่นใจว่าเขากับเผ่าประหลาดนั้นคงเป็๲ศัตรูกันแน่

"ถ้าเช่นนั้นเ๽้าคงเป็๲นางโลมที่ถูกส่งมาปรนนิบัติข้าสินะ"

หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงัก ขอเล่นตามน้ำไปก่อนก็แล้วกัน

ดวงตาคมหรี่ลงอย่างจับผิด เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวจริงจังของคนตรงหน้า เขาสบสายตาของนางเนิ่นนานจวบจนแน่ใจว่านางไม่ได้โกหกจึงค่อยยอมลดปลายดาบลง

"ค้นให้ทั่ว! จับตัวมันมาให้ได้ หากจับเป็๲ไม่ได้ก็จับตาย!" เสียงเหี้ยมดังขึ้นมาจากภายนอกห้องพร้อมเสียงฝีเท้าตึงตัง

หลิวหยางรู้ได้ทันทีว่าคนพวกนั้นกำลังใกล้มาถึงห้องที่เขาอยู่แล้ว

"ว้าย!"

มู่หนิงฮวาอุทานด้วยความ๻๠ใ๽ เมื่อจู่ๆ คนตรงหน้าก็ย่อตัวอุ้มเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะเดินดุ่มๆ ไปที่ปลายเตียงและโยนร่างบางลงบนที่นอนนุ่ม

"ท่านจะทำอะไร" เธอเอ่ยถามเสียงสั่น เมื่อคนตัวโตทาบทับร่างกำยำลงมากักขังเธอไว้ใต้ร่าง

"เ๽้าเป็๲นางโลมมิใช่หรือ รีบทำหน้าที่ของเ๽้าสิ"

"หน้าที่อะไร!" เธอสะบัดเสียงถาม

"ปรนนิบัติข้าอย่างไรเล่า" เขาก้มลงกระซิบข้างหู ยิ่งเห็นคนใต้ร่างตัวสั่นราวกับลูกนกยิ่งรู้สึกอยากแกล้งจึงเป่าลมร้อนรินรดข้างใบหูขาวสะอาด

'นางโลมที่นี่คงถูกสั่งสอนให้เล่นบทหญิงสาวบริสุทธิ์สินะ หึ!'

มู่หนิงฮวาหดคอหนีทันที การกระทำของเขาทำให้เกิดความรู้สึกร้อนวูบวาบ มวนท้องแปลกๆ

______________________________

เจอกันครั้งแรกอิพี่ก็จะจับน้องกินเลยเหรอ​ ????????