คุณคือของขวัญ (อ่านฟรี)

        บรรยากาศของฤดูใบไม้ร่วงในตอนเช้านั้นงดงามราวกับภาพวาด สองข้างทางบนท้องถนนที่ทอดยาวเต็มไปด้วยต้นเมเปิลที่ใบเปลี่ยนเป็๲สีแดง ส้ม และเหลือง สีสันอันสวยงามที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวของใบไม้ตัดกับท้องฟ้าโปร่งทำให้ของขวัญอดอารมณ์ดีไม่ได้ ระหว่างเดินทางหญิงสาวจึงหยิบกล้องขึ้นมาเก็บบรรยากาศไปตลอดทาง

        เมื่อรถแล่นมาถึงสถานที่เช็กอิน ทั้งหมดก็ลงไปซื้อเสบียงสำหรับอาหารเที่ยงและกรอกแบบฟอร์มต่าง ๆ สำหรับเดินป่า วันนี้เป็๞วันธรรมดาจึงมีนักท่องเที่ยวบางตา เมื่อทั้งสี่คนเตรียมตัวพร้อมแล้วจึงเริ่มออกเดินทาง

        “ขวัญจะแวะถ่ายคลิปข้างทางไปเรื่อย ๆ ไม่ต้องรอนะคะ เดี๋ยวตามไป” ของขวัญบอกเพราะกลัวว่าจะทำให้ทุกคนยืนรอนาน

        “จ้ะ เดี๋ยวพี่ก็จะเดินไปถ่ายรูปไปเหมือนกัน” ณัฐธิดาตอบกลับ

        “คุณขวัญเอาแผนที่ไหมครับ” ธีร์ยืนแผนที่ที่เขาหยิบมาจากจุดเช็กอินเมื่อกี้ยื่นให้

        “ไม่เป็๞ไรค่ะ แค่เดินเลาะไปตามลำธารก็พอแล้วใช่ไหมคะ ขวัญไม่น่าหลงทางค่ะ” ของขวัญบอก เส้นทางเดินป่าครั้งนี้สิบสี่กิโลเมตร แต่มีทางเดินเล็ก ๆ และลำธารที่ทำให้รู้ว่าต้องเดินไปทางไหน

        ณัฐธิดากับธีร์จึงเดินล่วงหน้าไปก่อนเพราะอยากไปถ่ายรูปแถวน้ำตกเร็ว ๆ ส่วนของขวัญก็ถือกล้องถ่ายคลิปไปตลอดทาง

        เมื่อเดินไปเกือบครึ่งชั่วโมงเธอจึงคลาดสายตาจากทุกคน แต่พอหันไปมองด้านหลังก็อดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นธามเดินตามหลังเธอมาเงียบ ๆ

        “อ้าว คุณธามยังไม่ไปเหรอคะ” ของขวัญหันไปถามชายหนุ่ม

        “ผมอยากเก็บภาพบรรยากาศไว้เหมือนกันครับ” เขาชูมือถือขึ้นมาประกอบคำพูด

        “ที่นี่สวยมากเลยนะคะ”

        “ครับ”

        ของขวัญแอบรู้สึกอึดอัดในใจอีกครั้งเมื่ออยู่กันตามลำพังเพราะอีกฝ่ายค่อนข้างพูดน้อยจนเธอไม่รู้จะชวนคุยเ๱ื่๵๹อะไร เธอจึงหันไปโฟกัสที่การถ่ายคลิปต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่สนใจเขาอีก

        เมื่อผ่านไปอีกราว ๆ หนึ่งชั่วโมงของขวัญก็รับรู้ได้ถึงน้ำหลายหยดที่ตกกระทบใบหน้า

        “เอ๊ะ”

        “ฝนตก เราไปหาที่หลบฝนกันดีไหมครับ” ธามพูดขึ้น

        “ค่ะ” ของขวัญวิ่งตามธามที่นำเธอออกนอกเส้นทาง

        “ตรงนั้นมีถ้ำครับ เราไปที่นั่นกันเถอะ” ธามชี้นิ้วไปยังถ้ำเล็ก ๆ ข้างหน้า ซึ่งน่าจะเป็๞ที่เดียวที่สามารถไปหลบฝนได้

        “เดี๋ยวนะคะ นั่นป้ายเตือนว่าแถวนี้มีหมีไม่ใช่เหรอคะ” ของขวัญรีบคว้าแขนของเขาเอาไว้เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นป้ายที่มีรูปหมีขนาดใหญ่ข้าง ๆ

        “หมีคงไม่ออกมาหากินตอนฝนตกมั้งครับ ตอนนี้เรารีบไปหลบฝนกันก่อนดีกว่า”

        “ไม่เอาค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้ารัว ๆ

        “เชื่อผมเถอะ ถ้าเดินไปไกลกว่านี้จะอันตรายนะครับ ตรงนี้ไม่ไกลจากทางเดินมาก” เขาพยายามอธิบาย

        “แต่ขวัญยังไม่อยากเจอหมีนี่คะ เนี่ย ป้ายก็บอกอยู่ว่ามีหมีโผล่มาเมื่อวาน หรือว่าถ้ำตรงนั้นเป็๲บ้านของมัน” เมื่อคิดได้ดังนั้นของขวัญก็ทำตาโตอย่างแตกตื่น

        “อย่าวิ่งออกนอนเส้นทางแบบนั้นสิคุณ” ธามรีบคว้าแขนหญิงสาวเอาไว้เมื่อเธอจะไปในทิศทางอื่น และไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา เขาเปลี่ยนมาดึงข้อมือเล็กให้วิ่งตามเขาไปยังถ้ำ

        “ม่าย คุณจะจับฉันไปเป็๲อาหารหมีเรอะ ปล่อยนะ” ของขวัญพยายามขืนตัวให้มากที่สุด

        “มันไม่ใช่แบบนั้นหรอกน่า ถ้ำนี้อยู่ใกล้ทางเดินป่าขนาดนี้ จะมีหมีมาอยู่ได้ยังไง” ธามเริ่มหัวเสียเมื่อเธอต่อต้าน

        ทั้งสองจึงยื้อยุดกันอยู่สักพัก จนในที่สุดธามก็ออกแรงกระชากมากขึ้นจนหญิงสาวตัวปลิว

        “โอ๊ย!” ของขวัญร้องเมื่อเธอเซไปปะทะอีกฝ่ายจนล้มลงทั้งคู่

        “ขอโทษครับ คุณเจ็บไหม” ธามที่๻๠ใ๽กับสถานการณ์ตรงหน้ารีบเอ่ยถาม

        “ไม่เจ็บค่ะ คุณธามเจ็บตรงไหนไหมคะ” ของขวัญค่อย ๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นจากร่างของเขา

        “ไม่เจ็บครับ” ภามถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เมื่อกี้รับเธอไว้ทัน แม้เขาจะล้มลงไปด้วยก็ตาม

        “เดี๋ยวขวัญช่วยค่ะ” ของขวัญพยุงชายหนุ่มให้ลุกขึ้นยืน เธอรู้สึกผิดที่ตอนนี้ผมและชุดของเขาเลอะดินไปแทบทั้งตัว

        “ขอบคุณครับ”

        ทั้งคู่เดินไปยังถ้ำเล็ก ๆ แล้วนั่งรอในนั้น ภามจึงหยิบทิชชูมาเช็ดเนื้อตัวที่เปื้อนของตัวเอง

        “ฝนตกหนักจัง แล้วแบบนี้เราจะทำยังไงดีคะ” ของขวัญนั่งมองฝนเม็ดใหญ่ที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย

        “สงสัยต้องรอให้หยุดตกก่อนครับ แล้วเราค่อยออกเดินทาง” เขาพูดพลางถอดเสื้อกันหนาวออก

        “คุณจะทำอะไรคะ!” ของขวัญถามอย่าง๻๠ใ๽เมื่อหันไปเห็นว่าธามที่เปลือยท่อนบน และกำลังจะถอดกางเกงออก

        “ผมเปียกไปทั้งตัว อยากเปลี่ยนชุด คุณเองก็เปลี่ยนดีไหมครับ เดี๋ยวเป็๞หวัด” เขาพูดอย่างสบาย ๆ

        “งั้นเชิญคุณก่อนเลยค่ะ” เธอรีบหันหน้าหนีไปทางอื่น

        “เสร็จแล้วครับ” เขาบอกเมื่อเปลี่ยนมาอยู่ในชุดที่สะอาดเรียบร้อย

        “ค่ะ คุณห้ามหันมามองนะคะ” ของขวัญบอกก่อนจะค่อย ๆ ถอดเสื้อกันหนาวออกบ้าง

        “ครับ ๆ”

        “ดื่มเบียร์กันไหมคะ” ของขวัญเดินมานั่งข้างภามเมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จ

        “ฮะ?” ธามหันไปถามอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เขาไม่คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะชอบดื่มเบียร์ด้วยซ้ำ

        “บรรยากาศแบบนี้น่าจิบเบียร์จริงไหม ขวัญมีข้าวปั้นที่ซื้อมาเมื่อเช้าด้วย เรามากินข้าวกันเถอะค่ะ ขวัญเริ่มหิวแล้ว” ของขวัญเปิดกระเป๋าแล้วหยิบเอาข้าวกับเบียร์ออกมาสองกระป๋อง

        “ขอบคุณครับ ผมเองก็ซื้อข้าวกล่องมาเหมือนกัน เรามาแชร์กันไหมครับ” ธามหยิบข้าวกล่องกับน้ำเปล่าออกมาวางข้าง ๆ ข้าวของเธอ

        “แต่คุณธามต้องกินเบียร์เป็๲เพื่อนขวัญนะคะ” เธอเปิดเบียร์กระป๋องหนึ่งแล้วยื่นไปตรงหน้าเขา

        “ครับ” ธามรับมาอย่างช่วยไม่ได้ ทำให้ของขวัญยิ้มกว้างแล้วกระดกเบียร์ขึ้นดื่มก่อน

        ทั้งคู่นั่งกินข้าวและจิบเบียร์ท่ามกลางธรรมชาติ จนกระทั่งของขวัญที่เริ่มกรึ่ม ๆ จึงเป็๲ฝ่ายชวนคุยเพื่อผูกมิตร

        “คุณธามว่านักร้องหรือไอดอลคนไหนสวยที่สุดในค่ายเราเหรอคะ แล้วขวัญสวยไหม” เมื่อเริ่มเมาหญิงสาวก็ใจกล้ามากขึ้น

        “ผมว่าคุณเมาแล้วครับ” ธามแย่งเบียร์กระป๋องที่สี่ออกจากมือหญิงสาว เธอเตรียมเบียร์มาเผื่อเพื่อนร่วมทริปทุกคน แต่ตอนนี้ลงท้องเธอหมดแล้ว แม้กระทั่งกระป๋องที่บอกให้เขาดื่มเป็๲เพื่อน เธอก็ยังแย่งไปดื่มคนเดียวหน้าตาเฉย

        “ขวัญสวยไหมคะ” ของขวัญถามย้ำ

        “ครับ” ธามมองหน้าเธอนิ่ง ๆ

        “แล้วทำไมเขาถึงไม่รักขวัญ” สติที่เริ่มเลือนรางทำให้เธอเพ้อถึงใครบางคนที่อยู่ในใจ

        “....”

        “ไม่มีใครรักขวัญเลย”

        ของขวัญไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะไม่ชอบออกไปไหน ส่วนครอบครัวก็ต่างคนต่างทำงานคนละประเทศจึงไม่ค่อยได้เจอกัน เมื่อไม่ได้เจอภาคินทร์เธอจึงรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง เมื่อวานเธอส่งรูปที่ถ่ายวิวไปให้เขาแต่เขาก็แค่อ่านเงียบ ๆ ไม่แม้แต่จะตอบ

        “....”

        “ใช่ไหมคะ” ความน้อยใจทำให้น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม

        “ใครบอกครับ” ธามพูดด้วยเสียงแ๵่๭เบาแล้วเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้กับหญิงสาว

        “อะไรนะคะ” เสียงฝนทำให้ของขวัญเห็นแต่ปากเขาขยับ แต่ไม่ได้ยินอะไรเลย

        “เปล่าครับ คุณไปนอนพักก่อนดีกว่า เดี๋ยวฝนหยุดตกแล้วผมจะปลุก” ธามยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อของเขาออกมาปูให้เธอนอน