ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

หลังจากกลับจากพักผ่อนที่ทะเลได้ไม่กี่วัน งานของณัชชาก็เริ่มขึ้น

บริษัท ได้รับรายการเรียลลิตี้สำหรับเธอ

ณัชชาไม่ต้องการเข้าร่วมในรายการเรียลลิตี้โชว์ เธอแค่อยากเป็นนักแสดงแแต่เธอถูกบริษัทตำหนิและกดดันให้เธอต้องรับงานนี้

ณัชชายอมรับว่าเธอได้รับค่าตอบแทนสูงมาก แต่ท้ายที่สุดแล้วไม่มีใครที่จะยอมแลกทุกอย่างได้เพื่อเงินขนาดนั้น และยิ่งในตอนนี้เมื่อเธอมีสิทธิ์เลือกวิธีหาเงิน เธอจึงต้องการที่จะมีส่วนในการตัดสินใจเพื่อรับงาน

สาเหตุที่ผู้กำกับของทีมรายการมองหาณัชชา จริงๆ แล้วไม่ใช่เพราะณัชชาเป็นดาราที่กำลังมีชื่อเสียงและมีทักษะในการแสดงที่ดี แต่ส่วนใหญ่เป็นเพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเธอนั้นสามารถช่วยในการโฆษณาให้กับรายการได้เป็นอย่างดี

ในช่วงเวลานี้ณัชชากำลังมีกระแสที่ร้อนแรงและการค้นหาที่บ่อยครั้ง แต่ละประเด็นก็ไม่ด้อยไปกว่าดารายอดนิยมอันดับต้นๆ

กลุ่มคนที่แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเธอว่า สักวันหนึ่งเธอจะต้องออกจากวงการบันเทิงไปหรือมีความรักที่ล้มเหลว หัวข้อเหล่านี้ก็เพียงพอแล้ว

แน่นอนว่าทันทีที่รายการของณัชชาเผยแพร่ ความสนใจของกลุ่มรายการก็สูงขึ้นเกินความคาดหมาย

“ฉันอยากรู้ว่าณัชชา เข้ามาอยู่ในวงการบันเทิงนี้ได้อย่างไร”

"รายการเรียลลิตี้จะบ่งบอกชีวิตจริงของคนหนึ่งคนมากที่สุด ฉันต้องบันทึกรูปลักษณ์ที่น่าเกลียดที่สุดของณัชชาไว้"

"ฉันอยากเห็นทีมงานฉีกใบหน้าที่ปลอมๆ ของณัชชาออก และให้มาวินได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ"

"ผู้กำกับอาทิตย์มาดูสิ ว่าธาตุแท้ของณัชชาเป็นอย่างไรบ้าง"

ณัชชาเลื่อนหน้าเฟสบุ๊กและค้นหาตามช่องข่าวบันเทิงอีกครั้ง เธอรู้สึกเสียใจมากสำหรับคนอื่น ๆ ที่ใช้เงินไปกับการตลาดและคนที่อยู่ภายใต้แรงกดดันของเธอ

เธอไม่ได้ใช้เงินและเป็นข่าวพาดหัว

"ในเรียลลิตี้ทีวี ฉันจะถูกปาไข่ใส่กลางถนนหรือไม่" ณัชชาจำได้ว่าตอนที่เธอยังเป็นเด็ก คนที่รับบทเป็นตัวร้ายในละครทีวีที่ได้รับความนิยมมากจนถูกปาด้วยไข่หรือโยนเปลือกทุเรียนใส่ตามท้องถนน

"คุณคิดมากเกินไปหรือเปล่า" นิลยาสูดหายใจเข้าออกอย่างใจเย็น แต่ณัชชาคิดถึงเรื่องนี้อย่างกะทันหัน

“อ่าว” ณัชชาจะไม่โดนปาไข่และณัชชาก็ไม่กลัวอีกต่อไป

รายการเรียลลิตี้พูดได้ง่ายกว่าการถ่ายทำ และการมีส่วนร่วมก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

เพื่อป้องกันไม่ให้ณัชชาคิดไกลเกินไปเกี่ยวกับรายการ นิลยาจงใจดาวน์โหลดรายการเรียลลิตี้สำหรับณัชชา

“คุณต้องสร้างภาพเรื่องราวตามนั้น” รายการเรียลลิตี้เป็นโอกาสที่ดีในการเพิ่มความนิยม ดาราบางคนมีความหมายส่วนตัว แต่ในการแสดงพวกเขากลายเป็นภรรยาและแม่ที่ดีในทันที มันเป็นชุดของสิ่งที่ต้องทำจริงๆ ผู้คนไม่สามารถแยกแยะความผิดพลาดได้

"ขอโทษ ฉันไม่สามารถแกล้งเป็นคนอื่นได้" ณัชชาดูฉากในรายการที่ทุกคนเสแสร้งในชีวิตประจำวันของพวกเขาจำนวนมาก

ตัวแทนบอกให้เธอแสร้งทำเป็นว่า เธอไม่สามารถถูกหลอกโดยจิตใต้สำนึกของเธอได้

"ใครบอกให้คุณจ้องดูคลิปนี้ตลอดเวลา ฉันหมายความว่าคุณต้องวาดภาพตัวเองให้เป็นผู้ใหญ่ที่มีสติ, มีเหตุผล, อ่อนโยนและมีความคิดในเชิงบวกอยู่เสมอ"

"แน่ใจเหรอ ว่าฉันเป็นคนคิดบวกเสมอ? " ณัชชารู้สึกว่าไม่มีใครเหมือนพระแม่มารีในโลกนี้ เธอทำได้เฉพาะในสิ่งที่ผู้คนไม่ผูกมัดในตัวเธอ และเธอไม่ได้สร้างความเดือดร้อนใดๆ ให้กับคนอื่น

"คุณควรจดจำเฉพาะส่ิงดีๆ และอะไรที่ไม่ดีก็แค่จำให้้น้อยลงเท่านั้นเอง" นิลยาไม่สามารถพูดอะไรได้

ณัชชาหันหน้าหนีราวกับว่าเธอไม่ได้ยินสิ่งที่นิลยากำลังชี้แนะ

นิลยาคุยรายละเอียดกับณัชชาว่า เธอต้องจัดการทำความสะอาดที่บ้านของเธอ และจัดเก็บสิ่งของให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ก่อนที่ทีมงานจะเร่ิมถ่ายทำ เพราะทีมงานจะเริ่มต้นถ่ายทำจากที่พักของเธอก่อน แม้ว่าณัชชาจะไม่ต้องการทำความสะอาดด้วยตัวเอง แต่เธอก็สามารถใช้เงินเพื่อหาแม่บ้านมาช่วยทำความสะอาดได้

ณัชชากลับบ้านยัดสิ่งของที่ไม่จำเป็นลงตู้และวางสิ่งของไว้ต่อหน้าสายตาของผู้คนเพื่อดูว่าอะไรใช้ได้จริง ณัชชาต้องการซื้อดอกไม้สักช่อเพื่อตกแต่งประดับห้องนั่งเล่น ทันทีที่เธอออกไปก็เห็นใครบางคนที่ประตูฝั่งตรงข้าม

เธอซื้อช่อดอกไม้กลับมาและเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู

"พ่อเลี้ยง, นี่ท่านประธานของเมธีกรุ๊ปมีเวลาว่างมากเกินไปหรือเปล่า? "

"ฉันเป็นเจ้าของบริษัท ถ้าฉันไม่เข้าบริษัท ใครจะว่าอะไรฉันได้"

"คุณจัดการกับธุรกิจของเมธีกรุ๊ปได้อย่างไร" ณัชชาอยากรู้อยากเห็นจริงๆ พ่อเลี้ยงมักจะปรากฏตัวต่อหน้าเธอเสมอและบริษัทก็ยังดำเนินกิจการไปอย่างราบรื่น

เป็นไปได้หรือไม่ที่บริษัทจะดำเนินการด้วยตัวเอง โดยไม่จำเป็นต้องมีประธานบริหาร ณัชชากลอกตาไปมาและแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย

“มันคือธุรกิจของฉัน”

ณัชชาต้องการบันทึกคำพูดของมาวินและให้ บริษัทของเขาปิดตัวลง

“คุณเข้าไปไม่ได้นะ” มาวินยืนอยู่ที่ประตูดูณัชชาดึงกุญแจออกและเปิดประตู แต่ณัชชาอยู่ที่ประตูเป็นเวลานานและไม่ได้ตั้งใจที่จะให้เขาเข้าไป

“ฉันไม่ต้อนรับ” ณัชชาปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา

“อืม..ถ้าอย่างนั้น, เชิญเข้ามานั่งดื่มกาแฟในห้องของฉันก่อนไหม ฉันเพิ่งย้ายมา” มาวินกล่าวเชิญณัชชาอย่างสุภาพ

"อะไรนะ! คุณย้ายไปไหน? " ณัชชารู้สึกว่ามาวินต้องเสียสติไปแล้วจริงๆ เขามีบ้านอยู่ทุกที่ก็จริง แและบ้้านที่เขาอาศัยอยู่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านที่หรูหราที่สุดในกรุงเทพ สภาพแวดล้อมเงียบสงบและมาตรการรักษาความปลอดภัยก็ยอดเยี่ยม มาวินอาศัยอยู่ได้ดีและต้องการย้ายออก?

"อยู่ข้างๆ ห้องเธอ" มาวินชี้ไปที่ทิศทางของประตู

เมื่อณัชชาออกไปในเช้าวันนี้เธอเห็นว่ามีการเคลื่อนไหวที่ฝั่งตรงข้าม แต่เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะเป็นที่ที่มาวินอาศัยอยู่

ณัชชามองไปที่มาวินด้วยสายตาว่าสมองของคุณป่วยหรือไม่ เขาจะมาอยู่ในห้องชุดเล็กๆ แบบนี้ได้อย่างไร

แม้ว่าห้องชุดแห่งนี้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีและตั้งอยู่ใจกลางเมือง แต่คฤหาสน์ของมาวินนั้นถ้าเมื่อเทีียบกับที่นี่แล้วจะคุ้มค่าตรงไหน?

ถ้าเธอมีเงินเหมือนมาวินเธอก็จะไม่เลือกที่จะซื้อห้องชุดเล็กๆ หรือไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องย้ายมาอยู่ที่นี่แน่นอน

"ไปนั่งข้างในก่อนสิ เธอเป็นแขกคนแรกของฉัน" มาวินเปิดประตูและณัชชาก็เดินเข้าไป พื้นที่ด้านในใหญ่กว่าด้านข้างของเธอมาก เมื่อซื้อห้องชุด ณัชชาเลือกที่จะประหยัดเงินในการตกแต่งใหม่ ห้องชุดที่มีพื้นที่เล็กที่สุดสำหรับมาวินอาศัยอยู่นั้น ดูสว่างและกว้างกว่าห้องของเธอมาก

มาวินเพิ่งย้ายเข้ามาในวันนี้ เขาต้องการที่จะย้ายมาอยู่ใกล้ๆ ณัชชามานานแล้ว หลังจากต่อรองราคากับเจ้าของเดิมก็ส่งคนมาปรับปรุงเพื่อเพิ่มความสะดวกสบายให้มากขึ้นสำหรับเขา

"ดื่มอะไรดี ชาหรือกาแฟ" เขาถามด้วยสีหน้าที่มีความสุข

มาวินเคยชินกับการให้บริการโดยผู้อื่นมาโดยตลอด และทุกคนก็นำมาเสิร์ฟตรงหน้าเขา ณัชชารู้สึกว่าเธอได้รับเกียรติและการแสดงออกครั้งนี้ไม่ได้มีการวางแผนหรือไตร่ตรองมาก่อน มันดูเป็นท่าทีที่จริงใจ

“ขอเป็นชาร้อนก็แล้วกัน”

ณัชชาขอชาร้อนหนึ่งถ้วย

ทุกหลังเป็นห้องชุด แม้ว่าจะเป็นห้องชุดที่ไม่ได้คับแคบจนเกินไปแต่ก็เทียบกับคฤหาสน์ที่เขาเป็นเจ้าของอยู่ไม่ได้ ณัชชามองไปที่ห้องอย่างรวดเร็ว

ณัชชาเห็นสิ่งแปลก ๆ บนชั้นวางในห้องนั่งเล่น เธอนึกย้อนกลับไปที่อดีต มันเป็นกล่องไม้และมันกลายเป็นของจิปาถะที่ไม่ได้สำคัญ

มีโบผูกผม ที่คาดผม ป้ายโรงเรียนกระดุมและของเล็กๆ น้อย ณัชชามองไปที่มาวิน ดวงตาของเขาตื่นตัว เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

มาวินไม่ได้จริงจังและใบหน้าของเขาก็นิ่ง เขายิ้มที่มุมปากเล็กน้อย "ฉันบอกให้เธอกลับไปเอาของ แต่เธอไม่รับกลับตอนนี้มันก็กลายเป็นของฉันไปแล้ว"

นี่มันเป็นงานอดิเรกของพ่อเลี้ยงมาวินงั้นหรือ เขาชอบเก็บสะสมของเก่าพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ณัชชาก็รู้สึกอึดอัด

เธอคงจำสิ่งเล็กน้อยเหล่านี้ไม่ได้ หรือแม้ว่าเธอจะจำได้ ใครจะคิดว่ามาวินคนที่มีหัวใจที่เย็นชาจะใส่ใจกับขยะเหล่านี้และยังเก็บมันไว้และวางไว้ในตำแหน่งที่โดดเด่นเช่นนี้ในห้องนั่งเล่นอีกด้วย

หากมีใครรู้ว่าสิ่งของเหล่านี้เป็นของเธอ ณัชชาก็รู้สึกว่ามันน่าอายและเสียหน้าเช่นกัน

“ทิ้งมันไปได้ไหม” ณัชชาต้องการทิ้งสิ่งเหล่านี้ลงถังขยะ

"ทิ้งทำไมล่ะ ฉันไม่รีบ"

ณัชชาต้องการที่จะบังคับเขา แต่ดูเหมือนว่ามาวินจะยืนกรานอย่างแน่วแน่ในคำพูดของเขา

การถ่ายทำรายการเรียลลิตี้โชว์ "ตามติดชีวิตณัชชา" ได้เริ่มต้นขึ้น, และทีมงานออกเป็นหลายกลุ่ม โดยเริ่มต้นจากกลุ่มแรกเพื่อเริ่มจากการถ่ายทำที่บ้านของดารารับเชิญในรายการ

ณัชชากำลังคิดเกี่ยวกับการปฏิบัติตัวเพื่อเข้าร่วมในรายการเรียลลิตี้โชว์ และเธอได้ยินมาว่าเธอจะไม่สามารถแตะต้องอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ได้เป็นเวลาหลายวันหลังจากนี้ ณัชชาจึงรีบเร่งเปิดดูตัวอย่างรายการเรียลลิตี้โชว์ของดารานักแสดงคนอื่นๆ เพื่อเก็บข้อมูลประสบการณ์ให้มากที่สุด

เธอไล่ดูวิดีโอจนดึก และครบทั้งหมดที่นิลยาส่งให้

ในเช้าตรู่ เธอถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาจากเสียงเคาะประตูที่ดังอยู่ด้านนอก

ณัชชาไม่คาดคิดว่าเธอจะต้องเข้าร่วมรายการเป็นคนแรก, ยังไม่ทันได้ตั้งตัวในตอนเริ่มต้น เขาก็เรียกชื่อเธอ..คุณณัชชา ก่อนที่เธอจะตั้งสติและจะจำได้ว่าเธอกำลังเข้าร่วมอยู่ในรายการแล้ว

“คุณณัชชา, เมื่อคืนคุณนอนหลับสบายไหม?” เจ้าหน้าที่มองไปที่รอยคล้ำใต้เบ้าตาของณัชชา และในแวบแรกพวกเขาก็รู้สึกว่าเธอน่าจะนอนหลับไม่สนิท

"ฉันน่าจะนอนดึกไปหน่อย ฉันติดซีรี่ย์" ณัชชาตอบอย่างตรงไปตรงมา

“คุณณัชชา นี่คุณก็ชอบดูซีรี่ย์เหมือนกัน คุณกำลังติดตามซีรี่ย์เรื่องอะไรอยู่เหรอ?” ณัชชากำลังเก็บตัว แต่จิตใจของเธออยู่ในสภาพที่ไม่พร้อมและถูกบีบบังคับ ตอนนี้เธอรู้สึกง่วงนอนมาก ถ้าเธอไม่ได้เซ็นสัญญากับทีมรายการก่อนหน้านี้ เธอต้องการไล่พวกเขาออกไปจริงๆ

เธอนึกถึงซีรีส์ทางทีวีที่เธอดูเมื่อคืนเรื่อง "ตามหารักแท้"

พนักงานกระตุกยิ้มมุมปาก ละครเรื่องนี้เป็นแบบไหน? ฟังดูเหมือนละครโรแมนติก

ละครทีวีเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักใสๆ ทั่วไป เป็นเพียงละครออนไลน์ที่มีต้นทุนการผลิตต่ำ แต่ณัชชาชอบดู เพราะไม่ได้คาดหวังว่าการแสดงจะดีสมบูรณ์แบบแค่ไหน แต่เธอเครียดกับการเป็นศิลปิน เธอไม่อยากไปดราม่าขมขื่นเพื่อปิดกั้นหัวใจ แล้วดูอะไรที่มันทำให้ยิ่งหดหู่ ควรจะดูอะไรที่ทำให้หัวเราะผ่อนคลายมันดีกว่าไม่ใช่หรือ?

ณัชชาเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวและเก็บข้าวของที่จำเป็นในเวลาอันรวดเร็ว

เจ้าหน้าที่หลายคนได้ทำการบันทึกไว้เป็นเวลานานและเมื่อเห็นณัชชานำกล่องออกมา "คุณแน่ใจเหรอ ว่าคุณจะนำของพวกนี้ไปด้วย? "

ดาราในอดีต, โดยเฉพาะดาราหญิง สามารถพกพาได้แค่ในส่วนของผลิตภัณฑ์ดูแลผิวเพียงอย่างเดียว ไม่ต้องพูดถึงเสื้อผ้าและรองเท้า

"เอาล่ะ, ฉันแค่ต้องการนำเสื้อผ้าไปสำหรับเปลี่ยน, เสื้อคลุม, รองเท้า, กางเกง ฯลฯ ฉันไม่สามารถอยู่ในชุดเดิมได้ตลอดเวลา" ณัชชาไปที่ห้างสรรพสินค้าเมื่อสองสามวันก่อนเพื่อซื้อรองเท้ากีฬาระดับไฮเอนด์คู่หนึ่ง เพื่อเข้าร่วมในการแสดง พนักงานขายแนะนำว่าวัสดุของรองเท้ารุ่นนี้มีน้ำหนักเบาและบางและไม่เหนื่อยในการเดินเลย

เจ้าหน้าที่รู้สึกว่าภาพลักษณ์ของณัชชาและจิ้งจอกที่พูดบนอินเทอร์เน็ตนั้นแตกต่างกันเล็กน้อย

"ไปกันเถอะ." ณัชชาสวมแว่นกันแดดและรีบออกไป เธอกลัวว่าจู่ๆ มาวินจะปรากฏตัว