PSYCHO HUSBAND วิวาห์ลวงบ่วงรัก

    INTRO

    "แม่ขอให้ลูกทั้งสองครองรักกันไปนานๆ ช่วยเหลือกันยามทุกข์ยาก และใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข" หญิงวัยกลางคนในชุดผ้าไหมสีอ่อนกล่าวกับคู่บ่าวสาว ระหว่างรดน้ำสังข์"อุปสรรคที่จะเข้ามาในชีวิต ในวันข้างหน้า คือบททดสอบความรักของเรา ต้องจับมือกันฝ่าฟัน และผ่านพ้นมันให้ได้นะลูก พ่อฝากดูแลลูกสาวพ่อด้วยนะ" ตามมาด้วยชายกลางคนอีกคนที่มีศักดิ์เป็นบิดาของเจ้าสาว"ครับ" ชายหนุ่มเพียงตอบรับสั้นๆ เท่านั้นบรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยรวมยิ้มจากแขกร่วมงาน อาหารและเครื่องดื่มถูกจัดวางบนโต๊ะเรียงยาวตลอดทางเดิน ผู้คนต่างร่วมเฉลิมฉลองยินดีกับคู่บ่าวสาวกับอย่างรื่นเริง จะมีก็แต่ชายหญิงทั้งสองคนที่เป็นคู่บ่าวหน้านั่นแหละ หากมองดีๆ แล้ว รอยยิ้มที่พวกเขามอบให้กันนั่น มันไม่ได้มาจาก 'ความรัก' เลยด้วยซ้ำ.."ถึงเวลาส่งบ่าวสาวเข้าห้องหอแล้วนะคะ" หญิงผู้เป็นแม่ของเจ้าบ่าวเอ่ยขึ้นผ่านไมโครโฟน"เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ตาทอยพาหนูริสาเข้าหอเลยนะลูก" เธอวางไมโครโฟน แล้วมาคุยกับลูกชายที่ยืมรออยู่ด้านล่าง"ดึกๆ ผมต้องออกไปทำงานครับ" เขาบอกผู้เป็นแม่ไปตามตรง เพราะชายหนุ่มมีกิจการต้องดูแล ไม่ต่างจากหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้มีความประสงค์อยากอยู่ร่วมห้องกับเจ้าบ่าวนานนับวันแต่อย่างใด แต่เพียงเพราะว่าเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเท่านั้นเอง"ไม่ได้สิตาทอย! ต้องอยู่ให้ห้องด้วยกันจนครบ24ชั่วโมงนะจ๊ะ" ชายหนุ่มยิ้มให้ผู้เป็นแม่ก่อนจะพูดขึ้น"งั้นผมไปเลยนะครับ" เขาช้อนตัวเจ้าสาวอุ้มขึ้น เธอหวีดร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ แต่ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแหยๆ แทน เมื่อเห็นว่าผู้ใหญ่กำลังหัวเราะกับพฤติกรรมของเธอ"ดูแลน้องดีๆ นะลูก" ได้ยินเพียงเท่านั้น เขาก็เดินตรงไปที่ห้องหอที่แม่จัดไว้ให้ทันทีสองทางเดินระหว่างไปที่ห้อง เต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีสันที่มีกลิ่นหอมโชยมาอ่อนๆ ไฟสีขาวนับร้อยดวงที่ถูกตกแต่งไว้ที่ต้นไม้อีกที ถ้าหากว่านี่เป็นงานแต่งงานของคนที่รักกัน มันคงจะโรแมนติกไม่น้อย ภาพที่เขาอุ้มที่เขาอุ้มเธอผ่านสวนดอกไม้ไป คงเหมือนเจ้าชายอุ้มเจ้าหญิงไม่มีผิดในสายตาคนอื่น แต่กับเขาเองกลับตรงข้าม นี่มันเป็นงานที่ทุกวินาทีเต็มไปด้วยความน่าเบื่อสำหรับเขาเมื่อเข้ามาถึงห้องเขาก็วางเธอลงกับพื้นอย่างไม่แยแสมากนัก"จะกลับมาเช้าๆ " เขาไม่ได้หันมองหน้าเธอเลยด้วยซ้ำ เมื่อวางเธอลงเรียบร้อยเขาก็พูดออกมาเพียงเท่านั้น ก่อนจะเดินออกจากห้องไปถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้แยแสอะไรกับการแต่งงานครั้งนี้มากนัก แต่ก็ไม่อยากให้ผู้ใหญ่หนักใจถ้าหากรู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ในห้องกับผู้หญิงที่พ่อแม่หามาให้ จิตสำนึกที่ดีบอกให้เขากลับมาก่อนที่พ่อแม่จะมาหาตอนเช้า แต่มันไม่ได้ดีพอที่จะบอกให้เขาทำตามสิ่งที่พ่อแม่บอกที่ที่เขาไป เป็นสถานบันเทิงแห่งหนึ่งที่มีความสะดวกสบายครบครัน เพียงแต่เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อสังสรรค์ แต่ที่นี่คือกิจการของเขาต่างหาก และแน่นอนเขาคิดว่างานของเขาสำคัญกว่าการเข้าห้องหอกับผู้หญิงที่ไม่ได้เลือกเองเป็นไหนๆ ..