[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า

50 2-2

ตอนที่ 80เป็นอิสตรีแท้ๆ กลับโหดเหี้ยมได้ใจนัก

“...” โม่เฉินหยวนถึงกับปั้นหน้ามึนงง คล้อยหลังไม่นานจึงดีดนิ้วเข้าใจได้ในทันที แล้วรีบหยุดมือไว้โดยไว เขาปรายหางตาชำเลืองมองเหลิงหงเฟยที่กำลังนอนโอดครวญเจ็บปวดอยู่กับพื้น 

“หึหึหึ...”

เสียงหัวเราะชวนสยองของโม่เฉินหยวนช่างทุ้มลึกเกินหยั่งถึง แต่ก็ทรงเสน่ห์เกินต้านประดุจสุรารสเยี่ยมอันน่าหลงใหลเช่นกัน ผู้ใดได้ยินได้ฟังอาจต้องจมดิ่งสู่ภวังค์ลุ่มหลงโดยมิรู้ตัว

“เจ้าเป็นอิสตรีแท้ๆ แต่กลับโหดเหี้ยมได้ใจนัก”

ท้ายที่สุดนี้ เหลิงหงเฟยก็ไม่สามารถทนต่อความเจ็บปวดได้อีกต่อไป เขาเป็นลมหมดสติไปทั้งแบบนั้น ทางด้านเหลิงหยวนหลงเองก็หมดสติไปก่อนหน้าแล้ว ส่วนเหลิงฉิวหวานนั้นแทบไม่ต้องพูดถึง นางยังคงนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่ข้างบ่อน้ำ ไม่ทราบว่าเป็นตายเยี่ยงไร

เหลิงเจียวเจียวกวาดสายตาเร่งมองโดยรอบ ก่อนค้นพบว่าทุกคนในครอบครัวของนางต่างสิ้นสภาพไม่เหลือดีกันหมด จะมีก็แต่นางผู้เดียวที่ยังมีสติรู้ตัวอยู่

เมื่อต้องเผชิญพบกับดวงตาคู่หิวกระหายราวจะกินเลือดกินเนื้อของคนทั้งสอง เหลิงเจียวเจียวก็ใจเต้นแรงหน้าอกพองโตแทบระเบิดเป็นจุณ

แสร้งตายตอนนี้คงจะยังไม่สายเกินไปกระมัง?

โม่เฉินหยวนเอนกายท่องบนประทับพิงเบาะรองหลังเก้าอี้ ยกสองนิ้วขึ้นถูคางไปมา มุมปากกระตุกดูทะเล้นขึ้นเล็กน้อย แต่ทว่าสายตากลับดูเย็นยะเยือกประดุจสัตว์ป่าดุร้าย

“จะเก็บนางไว้ด้วยหรือไม่?”

เขาชำเลืองมองเหลิงเจียวเจียวที่แสร้งนอนแกล้งตาย ก่อนจะหันไปยิ้มสอบถามความเห็นของเหลิงหยุนเจียวที่อยู่ข้างๆ

“นางอาจจะพอมีประโยชน์อยู่บ้าง”

เหลิงหยุนเจียวโบกสะบัดแขนเสื้อยาวปัดขึ้นกลางอากาศทีหนึ่ง ผลึกวิญญาณระดับสูงทั้งหมดในกล่องกับหนังสือสัญญาฉบับนั้นพลันถูกดูดเข้าไปเก็บไว้ในห้วงมิติพื้นที่ของนาง แล้วคว้าหมวกไม้ไผ่ปีกกว้างและผ้าคลุมใบหน้าสีขาวขึ้นมาสวมใส่กลับดังเดิม

 “ไม่ได้กลิ่นเหม็นเน่าหรืออย่างไรกัน? ยังจะทนนั่งอยู่อีกรึ?”

โม่เฉินหยวนยกนิ้วขึ้นถูไถจมูกสองสามครั้ง พลางได้กลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากสัตว์ตาย กำลังโชยออกมาจากร่างของบรรดาสมาชิกตระกูลเหลิงทั้งสี่คน เขารีบลุกขึ้นยืนโดยไวพร้อมกล่าวตอบนางไปว่า

“นั่นสิ กลิ่นฉุนมากทีเดียว”

ทั้งสองเดินออกจากลานกว้างแห่งนี้ไป กลับสู่เรือนพิรุณจรัสที่อยู่ส่วนลึกของจวน

เหลิงหยุนเจียวเป็นฝ่ายเดินนำหน้า กลิ่นอายจิตสังหารเข้มข้นที่แผ่ซ่านรอบตัวได้อันตรธานหายไปจนหมด ทุกอย่างกลับคืนเป็นปกติดังเดิม

“เจ้ามาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อใด?”

“นานแล้ว เพียงแต่เจ้ามิทันสังเกต”

เหลิงหยุนเจียวเหลียวหลังกลับไปมองเล็กน้อย เฝ้าสังเกตสีหน้าการแสดงออกของอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่ามิได้พูดปดมดเท็จอันใด จึงเริ่มย่างเท้าเดินหน้าต่อไป ทั้งยังส่งเสียงเอ่ยถามขึ้นอีกว่า

“ไฉนเจ้าจึงดูอาฆาตแค้นคนเหล่านั้นนัก? ที่สำคัญ หากเหลิงหยวนหลงถูกเจ้าทรมานจนสิ้นใจตายขึ้นมาล่ะ จะทำเยี่ยงไร?”

โม่เฉินหยวนยิ้มตอบอย่างมิได้แยแสใส่ใจแม้แต่น้อย

“ตายไปได้ก็ดีแล้วมิใช่รึ? ถึงเวลานั้น เจ้าจะได้ขึ้นเป็นประมุบตระกูลเหลิงคนใหม่อย่างไรเล่า”

“....” เหลิงหยุนเจียวแอบกลอกตามองบนใส่อีกฝ่ายทีหนึ่ง จริงอยู่ มีหลายต่อหลายคนในจวนแห่งนี้ใฝ่ฝันจะได้ขึ้นครองตำแหน่งประมุขตระกูลเหลิง แต่ไม่ใช่นางเป็นแน่

“เพียงแค่เรื่องจะไปถล่มตระกูลเหลิงก็ชวนปวดหัววุ่ยวายมากเกินพอแล้ว ยังจะหาปัญหาอื่นให้หนักสมองอีกรึ?”

ทั้งสองก้าวขึ้นเรือนพิรุณจรัสทันทีที่มาถึง ด้านในมีเพียงความว่างเปล่า ไม่มีกระทั่งสาวใช้อยู่เลยแม้สักคน บรรยากาศเงียบสงัดชวนขนหัวลุกเล็กน้อย แต่อีกด้าน ก็นับเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความสงบร่มรื่นประหนึ่งถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง

“แล้วไฉนยังไม่กลับไปอีก?”

เหลิงหยุนเจียวเป็นฝ่ายตั้งคำถามด้วยความสงสัย ภายในใจกลับระทึกด้วยความกังวลไม่น้อย

นางย่อมตระหนักถึงขีดจำกัดของตนเองดี ด้วยความแข็งแกร่งในยามนี้ นางไร้ซึ่งคุณสมบัติใดๆ ที่จะไปอาจหาญต่อกรกับยอดฝีมือปากสุนัขอย่างโม่เฉินหยวนได้

หากไม่มีปัญญาต่อกรด้วยแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับเกิดตัณหากลับขึ้นมา คิดไม่ซื่อกับนางเข้าจะทำเยี่ยงไรเล่า?

ยิ่งเป็นสถานที่เปลี่ยวร้างไร้ซึ่งผู้คนเช่นนี้อีกด้วย...

เพราะเหตุนี้ จะมิให้นางเป็นกังวลได้เยี่ยงไรกัน?

“โอสถของข้ายังไม่ได้รับการหลอมกลั่น พิษในร่างยังคงไม่ถูกกำจัดออก แล้วไยข้าต้องจากไปที่ใดด้วยเล่า?”

โม่เฉินหยวนถือวิสาสะเดินตรงเข้าไปภายในเรือน ด้วยเรือนร่างที่สูงใหญ่กำยำ เมื่อทิ้งตัวลงนอนบนเตียงที่นอนก็ถึงกับยุบฮวบ เขายกไม้ยกมือบิดขี้เกียจอยู่สองสามครา แล้วนอนที่นั่นอย่างสบายอกสบายใจ

บุรุษผู้นี้มีรูปร่างหน้าตาดีไร้ที่ติ ผนวกกับเสื้อผ้าอาภรณ์หรูหราที่เขาสวมใส่ ยามที่นอนอยู่บนเตียงเช่นนี้ ดูประหนึ่งองค์ชายรูปงามผู้ทรงเสน่ห์กำลังประทับบรรทม

แต่แน่นอนว่า ตราบใดที่เขายังคงไม่ถอดหน้ากากออก เขาก็ยังคงดูดีอยู่เช่นนั้น

เหลิงหยุนเจียวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ราวกับกำลังถูกคนกระหน่ำคมมีดทิ่มแทงเข้าใส่หัวใจนับร้อยแผล

หรือว่าเจ้าหมอนี่คิดจะ....

ไม่น่ากลับมางดงามดังเดิมเลย!

ดวงเนตรประกายคู่งดงามของเหลิงหยุนเจียวสั่นไหววูบวาบ ทันใดนั้นเอง ก็มีหนึ่งความคิดผุดขึ้นในใจฉับพลัน

ริมฝีปากแดงฉ่ำอวบอิ่มของนางคลี่เปิดเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันจะได้กล่าวอันใดออกมา กลับเป็นโม่เฉินหยวนที่ชิงเอ่ยแทรกขึ้นก่อนว่า

“อย่าลืมว่าข้าเคยช่วยชีวิตเจ้ามาก่อน ฐานะของเจ้ายามนี้ย่อมนับว่าเป็นทาสรับใช้ของข้าอยู่กึ่งหนึ่ง”

“ฉะนั้น ไม่ว่าข้าผู้นี้จะต้องการให้เจ้าทำสิ่งใด เจ้าก็ต้องทำตามโดยไร้เงื่อนไข แต่เจ้าควรต้องภูมิใจ เพราะน้อยคนนักที่จะได้รับโอกาสถวายตัวรับใช้ข้าเช่นนี้”

“....”

เหลิงหยุนเจียวกระชับหมัดสองกำปั้นบีบแน่นจนสั่นเทา

หากเปรียบเทียบเจ้าคนสกุลโม่กับไป๋ซือหมิง ระดับความหลงตัวเองของไป๋ซือหมิงนับว่ากระจอกไปเลยทีเดียว

โม่เฉินหยวนหาได้สนใจไม่ว่า เหลิงหยุนเจียวกำลังคิดหรือวางแผนอันใดอยู่ สิ้นเสียงกล่าวจบเพียงเท่านั้น เขาก็หลับตานอนพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์

เหลิงหยุนเจียวเร่งระดมความคิดโดยไว นางจะไม่มีวันปล่อยให้โม่เฉินหยวนกินนอนอยู่ที่นี่โดยมิต้องเสียสักแดงเป็นแน่!

ยามนี้ ทุกอย่างในตระกูลเหลิงเป็นของนางแล้ว และนางก็มีกฏเกณฑ์ชัดเจนว่า ผู้ใดที่พักอาศัยอยู่ทีนี่ ห้ามเกียจคร้านอย่างเด็ดขาด แม้แต่เจ้าหมอนี่ก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน!