ณ บ้านไม้เล็กๆหลังหนึ่งที่ปกคลุมไปด้วยป่าไม้สวยงาม ในเมือง ดิสโทร์ ในบ้านนั้นมีชายแก่คนนึง อายุราวๆ70 ลักษณะ เป็คุณปู่ใจดี คนผิวขาว ผมหงอก หัวล้าน ไว้หนวดทรงเชฟรอน สวมเสื้อเชิ้ต ลายสก็อต กางเกงขายาวสีน้ำเงินอมเทา เขาชื่อว่า โรเจอร์
โรเจอร์ เป็ทหารผ่านศึกในาโลกครั้งที่2 พอเขากลับมาจากาเขาก็พบว่าไม่เหลือใครในครอบครัวแล้ว โรเจอร์เป็โรคอัลไซเมอร์ และ เป็คนขี้เหงามาก สิ่งที่ช่วยให้เขาหายเหงาได้คือ เสียงเพลงจากเครื่องเล่นแผ่นเสียง และการเดินเล่นในป่าไม้บริเวณรอบบ้าน
มีวันหนึ่งยาของโรเจอร์หมด เขาเลยจำเป็ต้องไปที่โรงพยาบาลจิตเวชตัวเมือง เขาได้ขับรถกระบะเก่าๆ สีแดง ตัวรถเต็มไปด้วยสนิม เขาต้องไปถึงเวลา10โมงตามที่หมอนัด เขาได้ขับรถไปอย่างสบายๆ ขับได้ซักพัก รถของโรเจอร์ก็ดับ เขาจึงเช็ครถปรากฎว่า รถเขาน้ำมันหมด
“ถ้าแมรี่ยังอยู่ คงไม่เกิดเื่แบบนี้” โรเจอร์บ่นกับตัวเอง เขาไม่มีทางเลือกจึงต้องเข็นรถไป ซึ่งระยะทางไกลพอสมควร บริเวณรอบข้างมีแต่ป่า ไม่มีรถขับบนถนนซักคัน แต่โชคยังเข้าข้างเขา
ข้างหน้ามีปั้มอยู่ พอเขาเข็นรถไปซักพัก ก็มีชายคนนึง เป็ชายวัยกลางคน ผมสั้นสีน้ำตาล สวมเสื้อสีแดง กางเกงสีน้ำตาล กำลังยืนเติมน้ำมันในปั๊ม เขาเห็นโรเจอร์กำลังเข็นรถมา เขาอดใจไม่ได้ที่จะเขาไปช่วย ชายคนนั้นเขาได้วิ่งเข้าไปช่วย “ ให้ผมช่วยนะครับ “ ชายคนนั้นพูด โรเจอร์ได้ยิ้มหวานให้ชายคนนั้น ชายคนนั้นได้เข็นถึงที่ปั้ม เขาทั้งสอง ก็ได้นั่งคุยกัน
โรเจอร์ : ขอบคุณนะไอหนุ่ม จิตใจดีงามมากๆ
ชายคนนั้น : ไม่เป็ไรหรอกครับ พอดีผมเห็นลุงเข็นมาแต่ไกลผมเป็ห่วงเลยเข้าไปช่วย
โรเจอร์ : หนุ่มชื่ออะไรหรือ
ชายคนนั้น : ผมชื่อ แจ็ค ครับ
โรเจอร์ : อ่อ แจ็ค จะจำไว้ๆ
แจ็ค : แล้วรถเป็อะไรหรอครับ
โรเจอร์ : น้ำมันหมดกลางทางหน่ะ ไม่มีไรมากหรอก
แจ็ค : ผมลืมทางเลยลุงชื่ออะไรหรอ
โรเจอร์ : ผมชื่อ โรเจอร์
โรเจอร์ได้มองนาฬิกาที่ข้อมือเขา ซึ่งเป็เวลา9โมง “ สายแล้วเรา! “ โรเจอร์อุทาน โรเจอร์ได้รีบขึ้นรถตรงไปที่โรงพยาบาล โดยไม่บอกลาแจ็คซักคำ
