[รามพาร์ท]
ั้แ่ขอบฟ้าย้ายเข้ามาอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกันกับผมผมก็ไม่ได้ยุ่งกับมาตินอีกเลย และมาตินเองก็ไม่มายุ่งกับผมเหมือนกัน ผมกับเขาเลยเหมือนต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งเกี่ยวกันถึงแม้ว่าบางครั้งผมจะคิดถึงเขามาก แต่ผมก็พยายามข่มใจโดยการหาอะไรทำในยามว่างเช่น ออกไปถ่ายรูปที่สวนหลังบ้านบ้าง ออกไปให้อาหารม้าบ้าง เพื่อช่วยให้ผมลืมเขา
แต่วันนี้่บ่ายในขณะที่ผมกำลังถ่ายรูปนกสวยงามอยู่หลังบ้านแม่บ้านคนหนึ่งก็วิ่งออกไปตามผม และบอกผมว่า...มาตินอยากพบผมให้ผมไปหาเขาที่ห้องนอนใหญ่ด้วย ผมจึงรีบเก็บกล้องถ่ายรูปของผมลงในกระเป๋าแล้วผมก็เดินกลับเข้าบ้าน และเลยขึ้นไปหามาตินบนห้องนอนของเขา
พอผมไปถึงหน้าห้องผมก็เห็นประตูเปิดแง้มไว้รอผมอยู่แล้ว ผมจึงผลักประตูเข้าไปเบา ๆแต่ว่าผมไม่เห็นมาตินอยู่ในนั้น ผมจึงเดินตามหาเขาและผมก็เห็นเขากำลังแช่น้ำอุ่นอยู่กับขอบฟ้า ผมจึงคิดว่า...ผมจะออกไปก่อนดีกว่าเพราะผมไม่อยากยืนดูอยู่ตรงนี้ให้ปวดใจ แต่ก่อนที่ผมจะได้ก้าวขาออกไปมาตินก็ถามผมว่า
"ราม? วันนี้ผมมีงานให้คุณทำ"
พอมาตินบอกผมว่า...มีงานให้ผมทำผมก็หันกลับไปหามาติน และถามมาตินกลับไปว่า
"คุณเควินมีงานอะไรให้ผมทำเหรอครับ"
"อืม...ผมอยากให้คุณออกไปพบลูกค้าคนสำคัญของผมแทนผมหน่อยผมจะให้คุณออกไปพร้อมกับหุ้นส่วนคนใหม่ของผม ตอนนี้เขาเตรียมเอกสารอยู่และกำลังรอคุณอยู่ที่ห้องทำงานของผมแล้วล่ะ"
"ครับ...ได้ครับถ้างั้นผมขอตัวนะครับ"
"เดี๋ยว...ทำไมพักนี้ผมไม่ค่อยเห็นคุณเลยคุณหายไปไหนน่ะ ทำไมคุณไม่มาดูแลผมเลย หรือว่า...คุณกำลังฉวยโอกาสละเลยหน้าที่อยู่ใช่ไหม?"
"ผมก็อยู่ของผมตามปกติครับผมไม่ได้หายไปไหนครับ และผมก็อยู่บ้านทุกวัน แต่คุณไม่สนใจเองคุณก็เลยอาจจะไม่เห็นผมครับ"
"อืม...ราม?คืนนี้มานอนค้างกับผมที่ห้องนอนใหญ่ด้วยนะ"
ผมไม่ได้ตอบมาตินในทันทีเพราะตอนนี้ขอบฟ้าได้เคลื่อนตัวเข้าไปนักอยู่บนตักของมาตินและกำลังปรนนิบัติมาตินอยู่อย่างร้อนแรงผมยืนมองดูพวกเขากอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่ในอ่างอาบน้ำจนน้ำกระจายออกมาตามขอบอ่างแล้วผมก็บอกมาตินว่า
"ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ"
"อืม...อ่า...รีบ...ไปรีบกลับ...อ่า...นะ...ผมจา...ซี๊ด...อืม...รอ"
ผมรีบพาหัวใจที่เหนื่อยล้าของตัวเองเดินหนีไปให้พ้นๆ จากภาพบาดตาบาดใจของผม และเมื่อผมออกมาจนพ้นเขตอันตรายของหัวใจผมแล้ว ผมก็เดินไปหยิบกระเป๋าถือในห้องนอนของผมก่อนที่ผมจะเดินไปที่ห้องทำงานของมาติน เพื่อที่จะไปทำงานตามที่เขาได้สั่งผมเอาไว้
พอผมเดินเข้าไปในห้องทำงานของมาตินผมก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งเตรียมเอกสารเข้าแฟ้มอยู่ แต่ผมรู้สึกว่า...ผู้ชายคนนี้คุ้นมากสำหรับผมถึงแม้ว่าผมจะเห็นเขาเพียงแค่ด้านหลังก็ตาม ผมค่อย ๆ เดินเข้าไปหาผู้ชายคนนี้ช้า ๆเพื่อที่จะอ้อมไปดูหน้าของเขาให้ชัดเจน เพราะผมอยากแน่ใจว่า...เขาจะใช่คน ๆเดียวกับที่ผมคิดไว้ไหม และพอผมได้เห็นหน้าของเขาผมก็รีบทักทายเขาออกมาด้วยความดีใจว่า
"พี่ธารา?พี่มาทำอะไรอยู่ที่นี่ครับ"
"อ้าว...ราม? เป็ไงบ้าง?สบายดีไหม หืม...ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะ"
"ผมสบายดีครับ แล้วพี่ธาราล่ะครับพี่มาทำอะไรที่ห้องทำงานของคุณมาตินครับ"
"อ้อ...พอดีมาตินเขาโทรตามพี่ให้มาช่วยงานสำคัญเขานิดหน่อยน่ะ"
"พี่ธารารู้จักกับคุณมาตินด้วยเหรอครับ?"
"หึ...ก็ต้องรู้สิเพราะพี่เป็เพื่อนสนิทของมาตินมาั้แ่เด็กแล้ว"
"เหรอครับ? "
"อืม...ว่าแต่รามเถอะั้แ่มาอยู่ที่นี่ รามได้กลับไปเยี่ยมบ้านบ้างหรือเปล่าล่ะ หรือว่าไม่ได้กลับเลย"
"ผม...ไม่ได้กลับบ้านมาเกือบจะห้าปีแล้วล่ะครับ"
"อืม...พี่พอจะรู้เื่นี้จากมาตินมาบ้างแล้วล่ะ"
"เอ่อ...พี่ธาราครับ?แล้วพี่ได้ข่าวพ่อของผมบ้างไหมครับ ท่านสบายดีหรือเปล่าครับ?"
"พี่ไม่ได้ข่าวพ่อของรามเลยนะเพราะปกติพี่ก็ไม่ค่อยได้อยู่ที่นี่อยู่แล้ว พอดีพี่ย้ายไปอยู่อิตาลีได้ห้าปีแล้วล่ะ"
"เอ่อ...ขอโทษนะครับแล้วพี่ธาราไปทำอะไรอยู่ที่อิตาลีเหรอครับ?"
"อ้าว...พี่ก็ไปทำธุรกิจสนามกอร์ฟกับมาตินไงรามไม่รู้เหรอ? พี่ก็นึกว่ามาตินจะเล่าให้รามฟังแล้วเสียอีก"
"ผมไม่รู้ครับเขาไม่เคยเล่าให้ผมฟังเลยครับ เขาไม่เคยบอกผมเลยว่า...เขารู้จักกับพี่ธารามาก่อน"
"หึ...ราม สายแล้วนะเรารีบไปกันเถอะ เพราะงานนี้สำคัญมากเลยนะ ส่วนเื่ส่วนตัว เอาไว้เราค่อยไปคุยกันบนรถก็แล้วกันนะ"
"ครับ"
"อืม ถ้างั้นเราไปกันเถอะ"
ผมดีใจมากที่ผมได้เจอกับพี่ธาราเพราะครอบครัวของพี่ธาราเคยเป็ลูกความขาประจำของพ่อผมมาก่อนพื้นเพครอบครัวของพี่ธาราจะทำธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์คล้าย ๆกับครอบครัวของมาตินเลย และที่สำคัญ...เมื่อยี่สิบปีที่แล้วครอบครัวของพี่ธาราเคยรุ่งเรืองและมีอิทธิพลมากจนเป็ที่รู้จักของคนทั่วไปพูดง่าย ๆ ครอบครัวของพี่ธาราเคยอยู่ในวงการมาเฟียที่เลื่องชื่อมาก่อนแต่หลังจากพ่อของพี่ธาราเสียชีวิตลงผมก็ไม่ได้ยินผู้คนกล่าวถึงภูมิหลังของครอบครัวพี่ธาราอีกเลย ผมจึงไม่รู้ว่า...ปัจจุบันนี้พี่ธาราทำอะไรอยู่ที่ไหนและวันนี้คือวันแรกที่ผมได้เจอกับพี่ธาราอีกครั้งในรอบห้าปี
ผมกับพี่ธาราขับรถออกจากบ้านเพื่อมุ่งหน้าไปสู่จุดหมายปลายทางของเราคือ...พื้นที่ว่างกว่าหนึ่งหมื่นไร่ทำเลชานเมืองพื้นที่แห่งนี้...มาติน้าที่จะซื้อไว้สร้างหมู่บ้านจัดสรรโครงการใหม่ของเขาเพราะที่ดินผืนนี้ราคาค่อนข้างสูงและกำลังจะกลายเป็เมืองใหม่ในอนาคตอันใกล้นี้ด้วยเหตุนี้...มาตินจึง้าที่ดินผืนนี้มากและในขณะที่เรานั่งอยู่ในรถโดยมีหรั่งเป็คนขับให้ พี่ธารายังบอกผมอีกว่า
"ที่จริงที่ดินผืนนี้มาติน้าให้พี่เข้ามาช่วยแบ่งถือหุ้นออกให้เขาเพราะไอ้เ้าของที่ดินมันไม่ยอมขายขาด แต่มันหัวหมอ...มัน้าที่จะถือหุ้นส่วนบ้านจัดสรรของมาตินมากถึง30 เปอร์เซ็นเลยล่ะ แต่ว่ามาตินไม่ยอม"
"แล้วทำไมคุณมาตินไม่ลองเจรจาขอเพิ่มค่าถือครองที่ดินให้เขาอีกสักหน่อยล่ะครับเผื่อบางทีเขาอาจจะยอมก็ได้นะครับ ถ้าเรายอมจ่ายให้เขามากกว่าราคาประเมินสักหน่อย"
"หึ...รามคงจะยังไม่รู้สินะว่าใครเป็เ้าของที่ดินผืนนี้"
"เอ่อ...แล้วใครเป็เ้าของที่ดินผืนนี้เหรอครับ?"
"พ่อของขอบฟ้าไง"
"พ่อของขอบฟ้าเหรอครับ?"
"อืม...เพราะแบบนี้แหละมาตินถึงได้ยอมขอบฟ้าทุกอย่าง ไม่ว่าขอบฟ้าจะ้าอะไร มาตินก็ไม่ขัดแต่มาตินเขาบอกว่า...ทันทีที่...ที่ดินผืนนี้ตกเป็ของพี่กับของมาตินเรียบร้อยแล้วมาตินก็จะเลิกกับขอบฟ้าทันทีเหมือนกัน"
"แสดงว่า...คุณมาตินกำลังหลอกลวงขอบฟ้าอยู่เหรอครับ?"
"ไม่หรอก...เพราะที่จริงแล้วขอบฟ้าก็ใช่ย่อยซะที่ไหนล่ะ"
"หมายความว่ายังไงเหรอครับ?"
"หึ...ขอบฟ้าเขาเป็พวกฟรีเซ็กส์อยู่แล้วแต่ที่ขอบฟ้าพยายามเกาะมาตินไม่ปล่อยก็เพราะว่า...ขอบฟ้าเองก็อยากเข้ามาเป็หุ้นส่วนบ้านจัดสรรของมาตินเหมือนกัน"
"เอ่อ...แล้วถ้าเป็อย่างนี้วันนี้เราจะตกลงกับพ่อของขอบฟ้าได้เหรอครับ?"
"อืม...ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องพยายามตกลงกับเขาให้ได้นะรามเพราะเราปล่อยให้เื่มันยืดเยื้อไปอีกไม่ได้แล้ว เดี๋ยวมันจะยุ่งไปกันใหญ่"
"แล้วเราจะทำยังไงเหรอครับ...เขาถึงจะยอมขายให้เรา"
"ก็...ถ้ามันไม่ยอมขายขาดให้เราวันนี้เราก็ต้อง...ยอมให้มันถือหุ้นบ้านจัดสรรของมาตินสักสิบเปอร์เซ็นหรือสิบห้าเปอร์เซ็นแล้วล่ะถ้าเราทำแบบนี้พี่ว่า...มันก็น่าจะยอมอยู่แล้วล่ะเพราะมันได้เงินจำนวนมหาศาลจากการขายที่ดินด้วยและมันยังจะได้เป็หุ้นส่วนที่ประเมินมูลค่าไม่ได้ด้วย พี่ว่า...ยังไงมันก็เอา"
"แต่พี่ครับ...สิบเปอร์เซ็นมันไม่น้อยเลยนะครับเพราะโครงการบ้านจัดสรรเก่า ๆ ของคุณเควินก็มีเกือบสามร้อยโครงการแล้วยังโครงการใหม่ของคุณมาตินอีกล่ะครับ ผมว่า...มันมากเกินไปนะครับเพราะเราต้องจ่ายเงินซื้อที่ดินจำนวนมหาศาล และเรายังต้องยอมให้คนเ้าเล่ห์แบบนั้นมาร่วมถือหุ้นด้วยผมว่า...เรา"
"ราม...เื่นี้พี่จะจัดการเองนะรามไม่ต้องห่วงหรอก หน้าที่ของรามตอนนี้คือ...ร่างกฏหมายให้รัดกุมก็พอส่วนเื่ถือหุ้นของไอ้แก่นั่น พี่มีวิธีที่จะแก้เผ็ดมันไว้ในใจอยู่แล้วล่ะ ยังไงๆ พี่ก็จะไม่ยอมให้มันได้แตะต้องหุ้นในส่วนของเควินแน่นอน น้องรามวางใจได้เลยครับ"
"ครับ...ผมเชื่อมั่นในฝีมือพี่ครับและผมก็จะทำงานในส่วนของผมให้เต็มที่ครับ เพื่อคนที่ผม..."
"หึ...อืม...รู้แล้วน่าไม่ต้องบอกพี่ก็รู้ ไม่ต้องพูดหรอก"
"เอ่อ...ครับ"
ผมกับพี่ธาราคุยกันมาเรื่อยๆ จนพวกเราถึงจุดมุ่งหมายของพวกเราคือ...บ้านหลังใหญ่ของขอบฟ้าที่อยู่ชานเมืองไม่ห่างจากที่ดินทำเลทองผืนนั้นมากนักพอพวกเรามาถึงหน้าบ้านพ่อของขอบฟ้ากับลูกน้องของเขาประมาณสิบกว่าคนก็เดินออกมาต้อนรับพวกเราและเชิญพวกเราเข้าบ้าน เพื่อเจรจาธุระของเราในวันนี้
ผมกับพี่ธาราใช้เวลาเกลี่ยกล่อมพ่อของขอบฟ้าอยู่นานกว่าสามชั่วโมงกว่าจะตกลงกับเขาได้และผลสรุปของการเจรจาในครั้งนี้คือ...พ่อของขอบฟ้ายอมขายขาดที่ดินทำเลทองผืนนั้นให้พี่ธารามาติน และผม ดังนั้นตอนนี้ที่ดินพื้นนั้นจึงตกเป็ของพวกเราสามคนไปเรียบร้อยแล้ว
แต่พ่อของธาราก็ได้เข้ามามีส่วนในการถือหุ้นบ้านจัดสรรของมาตินมากถึง...25 % เท่ากับพี่ธาราเลย ส่วนมาตินถือหุ้นอยู่แค่50 % เท่านั้น แต่พี่ธาราบอกว่า...ให้ยอม ๆ ไปก่อนแล้วพี่ธาราจะพยายามหาทางซื้อหุ้นจากพ่อของขอบฟ้าคืนมาทีหลังเอง...
******
sundog
3K
