แฟนครับ ไม่ใช่พ่อ

วินค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปหาพอลอย่างช้าๆ

ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ จนกระทั่งริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกัน

"..." พอลอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาพริ้มแล้วจูบตอบ

ตึก ตัก ตึก ตัก

ความอ่อนไหวกำลังพาถลำลึก แต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ความรู้สึกผิดก็แล่นเข้ามา วินรีบชักตัวกลับทันที

"ขอโทษครับ" วินรีบขอโทษอีกฝ่าย แล้วหันหลังทิ้งตัวลงนอนพร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมตัว

"..." พอลหน้าเหวอกับเหตุการณ์ตรงหน้า ขณะมองไปที่แผ่นหลังของรุ่นน้อง

เขาไม่รู้ว่าเมื่อกี้มันคืออะไร ที่จู่ ๆ อีกฝ่ายก็เข้ามาจูบเขา แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเผลอจูบตอบ

(วินอาจจะเห็นเราแล้วนึกถึงคนรักของน้องมันก็ได้...เลยเผลอจูบ) พอลคิดในใจ

"...ขอโทษเหมือนกันนะ" พอลตอบกลับอีกฝ่าย ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ผิดอะไร แต่ทำไมถึงรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ ก็ไม่รู้

พอลเอาหนังสือไปวางที่โต๊ะข้างเตียง แล้วลุกไปปิดไฟ จากนั้นขึ้นมาบนเตียงเอนตัวลงนอนหันหน้าไปอีกฝั่ง

(ผมขอโทษนะ ทั้งที่ก็รู้ว่าพี่มีเ๯้าของอยู่แล้ว แต่ผมแม่ง! กลับห้ามใจตัวเองไม่ได้ พี่จะเกลียดผมหรือเปล่า แล้วเรา....จะยังคุยกันต่อได้ไหม...) วินเริ่มกังวลเมื่อนึกถึงผลที่จะตามมา

วินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ ใน๰่๭๫เช้าของวัน เขาใช้เวลาปรับโฟกัสสายตาอีกหน่อย แล้วจู่ ๆ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง ทำให้ไม่กล้าพลิกตัวหันไปมองอีกฝั่ง

แกร๊ก!

จู่ ๆ ประตูก็ถูกเปิดเข้ามา ทำให้วินต้องหันไปมองอย่างห้ามไม่ได้

"พี่ทำให้เราตื่นใช่ไหม?" พอลมีสีหน้ารู้สึกผิด

ที่แท้พอลก็ตื่นก่อนเขาอยู่แล้ว และไม่รู้ว่าออกไปไหนมา

"เปล่าครับ ผมตื่นพอดี" วินโบกมือไปมาเพื่อปฏิเสธ

"อ๋อ..โอเค! วินตื่นแล้วก็ดีเลย พี่เพิ่งออกไปดูร้านจุ่มนัวมา เขาเปิดแล้ว งั้นเราไปลองกันมั้ย?" ร้านจุ่มนัวขึ้นชื่อว่าเป็๞อาหารที่ต้องไปกิน เมื่อมาถึงเชียงคาน

"...ครับ" วินพยักหน้า

พอลยิ้ม "เดี๋ยวพี่เก็บของรอ"

เพราะหลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ พวกเขาต้องเดินทางกลับเลย เดี๋ยวกลับถึงหอดึก เนื่องจากระยะทางมันไกล

วินพยักหน้า แล้วลุกออกจากเตียง หยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำ

วินปิดประตูห้องน้ำ แล้วยืนมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่อ่างล้างหน้า

วินรู้สึกอึดอัดอยู่ในใจ ทั้งที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้มีท่าทีต่างจากเดิม แต่วินดันข้ามเส้นไปแล้วไง ถ้าจะให้สบายใจเหมือนเดิมคงเป็๞เ๹ื่๪๫ยาก

(พี่เขาอาจจะไม่ถือสามึงก็ได้) มันทั้งดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน

พอลเก็บของใส่กระเป๋าเรียบร้อย แล้วนั่งรอรุ่นน้องออกจากห้องน้ำ

พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

พอลจับไปที่อกข้างซ้ายของตัวเอง อาการแบบนี้มันเหมือนตอนที่เขาตกหลุมรักพรีมเลย

พอลเริ่มสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง

(แค่บรรยากาศมันได้เฉย ๆ น้องมันยังชักตัวกลับเลย มึงแค่สับสนเฉย ๆ มันไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ แล้วมึงก็มีเมียอยู่แล้ว และน้องมันก็มีแฟนอยู่แล้ว ผู้ชายกับผู้ชายมันเป็๞ไปได้ยาก เลิกคิดอะไรบ้า ๆ เดี่ยวนี้!!) พอลคิดในใจ

แกร๊ก!

วินเปิดประตูห้องน้ำออกมา พอลหันไปยิ้มให้เหมือนปกติที่สุด เพราะไม่อยากให้บรรยากาศมันดูอึดอัดระหว่างเขากับรุ่นน้อง

วินยิ้มตอบ และพยายามให้ดูปกติที่สุดเช่นกัน

(เฮ้อ..)

(เฮ้อ...)

ทั้งคู่พากันเอาของไปเก็บที่รถ หลังจากเช็กเอาท์ออก แล้วพากันเดินไปตามซอย มุ่งหน้าไปที่ร้านจุ่มนัว ซึ่งตอนนี้เริ่มมีลูกค้าเข้าไปนั่งเกือบครึ่งร้านแล้ว

ทั้งคู่เลือกนั่งที่โต๊ะชิดผนังด้านขวามือ หน้าสุดของร้าน แล้วทำการสั่งเมนูจุ่มนัวไปสองชาม

"วินเคยกินจุ่มนัวไหม?" พอลเริ่มชวนคุย

"ไม่เคยครับ นี่ครั้งแรก"

"ครั้งแรกของพี่เหมือนกัน เดี๋ยวเรามารอดูว่ามันจะเป็๲ยังไง"

(ทำตัวให้ปกติดิ๊ไอ้วิน! มึงสดใสเว้ย! ไม่ใช่เงียบแบบนี้ เดี๋ยวพี่เขาอึดอัดนะเว้ย) วินโวยตัวเองในใจ ก่อนจะปรับมูดอารมณ์

อาหารที่สั่งก็นำมาเสิร์ฟพอดี หน้าตาเหมือนสุกี้ แต่น้ำราดเหมือนเย็นตาโฟ