"ฉันโทรบอกซาราห์แล้ว--เธอบอกให้เราไปรอหน้าตึกแล้วเธอจะขับรถมารับ" อัลเลนบอกไซลาสขณะก้มหน้าก้มตาเก็บเอกสารผลการตรวจร่างกายและใบรับรองแพทย์ทั้งของเขาและของไซลาสใส่กระเป๋าหนังสะพายไหล่ ซึ่งผลการตรวจร่างกายและใบรับรองแพทย์นี้เป็เอกสารสำคัญที่ต้องนำไปยื่นให้สถานฑูตอียิปต์เพื่อขอพาสปอร์ตสำหรับเดินทางไปอียิปต์ของพวกเขา
เสียงดังกรุ๊งกริ๊งคล้ายเสียงกระดิ่งดังแว่วมาจากรถเข็นโลหะที่มีถุงพลาสติกสีดำที่ซิปด้านหน้าถูกรูดปิดสนิทวางอยู่บนนั้นถูกเข็นผ่านหน้าพวกเขาที่ยืนอยู่หน้าอาคารหลักของโรงพยาบาลพาแพนตันมุ่งไปทางห้องดับจิตที่อยู่ทางด้านหลัง
แต่นั่นยังไม่น่าสนใจเท่ากับการที่ชายชราชุดดำถือไม้เท้าที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพวกเขานั้นทำสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขายืนมองรถเข็นคันนั้นจนกระทั่งมันเลี้ยวลัดมุมตึกไป
ท่าทางของชายชราทำให้อัลเลนหันไปมองทิศทางที่รถเข็นคันนั้นมุ่งหน้าไปดูบ้างอย่างไม่เข้าใจแต่เมื่อหันมาอีกทีชายคนนั้นก็หายไปแล้ว...
"พี่รองเป็อะไรหรือเปล่า? " ไซลาสถามด้วยความเป็ห่วง แม้จะไม่ใช่พี่น้องคลานตามกันมาแต่พวกเขาก็เติบโตมาด้วยและไซลาสก็มั่นใจว่าพวกเขาสนิทกันยิ่งกว่าเอ็ดเวิร์ดน้องชายฝาแฝดของอัลเลน
"ไม่มีอะไร..." อัลเลนตอบไปตามความเคยชิน หากแต่ดวงตาสีน้ำเงินกลับฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด--การปรากฎชายชราชุดดำถือไม้เท้าเป็เสมือนลางบอกเหตุบางอย่าง และยากที่จะตีความในแง่ดี
สามวันต่อมา...
ขณะที่อัลเลนกำลังจะเดินข้ามถนนไปร้านขายหนังสือที่อยู่ยังฝั่งตรงข้าม--รถยนต์คันหนึ่งแล่นมาจอดตรงหน้าเขาก่อนที่กระจกข้างฝั่งตรงข้ามที่นั่งคนขับจะเลื่อนลงครึ่งหนึ่งพอให้เห็นหน้าคนขับที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาเป็อย่างดี
"ขึ้นมาซิ..." ฟาลพูดแค่นั้น ไม่ยอมพูดอะไรอีก
"..." อัลเลนเปิดประตูรถฝั่งตรงข้ามคนขับออกและนั่งบนเบาะที่นั่งข้างคนขับและปิดประตู
เมื่อเห็นเด็กชายนั่งเรียบร้อยแล้ว--ชายหนุ่มก็ขับรถเคลื่อนออกไปทันที
"เกิดเื่อะไรขึ้นหรือครับ? " อัลเลนถามเมื่อเห็นเส้นทางที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปก็คือโรงพยาบาลพาแพนตัน...
"ลองเดาดูซิ..."
"โรงพยาบาลเป็สถานที่ที่เกี่ยวข้องกับการเกิดและการตาย--แต่ถ้าเป็เื่ที่เกี่ยวข้องกับพวกคุณ...มันก็น่าจะเกี่ยวกับความตายมากกว่าจะเป็การเกิด..." อัลเลนพูดเสียงเนือย
"ถูกต้อง--มันเกี่ยวกับเื่ความตาย..." ฟาลยอมรับอย่างตรงไปตรงมา ก่อนจะเล่าถึงสาเหตุที่พาเด็กชายมาที่โรงพยาบาลแห่งนี้ "เมื่อสามวันก่อน--ตำรวจได้ส่งศพหญิงสาวนิรนามที่ไม่ทราบชื่อและไม่สามารถระบุตัวตนได้จากฐานข้อมูล...พวกเขาเลยเรียกเธอว่า 'เจน โด'"
"..."
"ศพถูกพบอยู่ที่ห้องใต้ดินของบ้านหนึ่งที่เกิดเหตุฆาตกรรมและคนในบ้านตายหมด! " ฟาลเหลือบมองอัลเลนเล็กน้อยเพื่อสังเกตท่าทีของอีกฝ่ายแต่เด็กชายก็ยังคงมีท่าทีนิ่งเฉย แต่ชายหนุ่มก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเก็บข้อมูลจากเื่ที่เขากำลังเล่า "ภายในบ้านไม่พบร่องรอยการรื้อค้นใด ๆ และของมีค่าทุกอย่างก็อยู่ครบไม่มีอะไรสูญหายไปแม้แต่ชิ้นเดียว! "
"..."
"แต่ว่าศพของเหยื่อยกเว้นศพของเจนมีสีหน้าตื่นตระหนกคล้ายพบเจออะไรที่น่ากลัวและพยายามหนีออกจากบ้านหลังแต่ไม่สำเร็จ--แล้วพวกเขาก็เกิดคลุ้มคลั่งและฆ่ากันเองจนตายทั้งหมด..."
"..."
"สิ่งนี้ทำให้ตำรวจมืดแปดด้าน--พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้านหลังนั้นและคิดว่าเจนน่าจะเป็เหยื่อรายแรกที่โดนครอบครัวนั้นฆ่าแต่ปัญหาก็คือ...."
"พวกเขาไม่พบข้อมูลของเธอในฐานข้อมูลใด ๆ ราวกับว่าเธอไม่ได้มีตัวตนอยู่ในยุคสมัยนี้..." อัลเลนพูดขึ้นเบา ๆ
"ใช่"
"ถ้างั้นพวกเขาก็ต้องหาสาเหตุการตายของเธอว่าเธอตายได้อย่างไร? "
"ใช่"
"พวกเขาเลยส่งศพของเจนมาให้โรงพยาบาลชันสูตร? "
"เปล่า..." ฟาลปฏิเสธพลางส่ายหน้าเล็กน้อย "เดิมพวกเขาส่งศพของเธอให้เ้าหน้าที่ชันสูตรที่อาศัยอยู่ใกล้กับสถานที่เกิดเหตุที่สุดค้นหาสาเหตุการตายของเธอ..."
"แล้วเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา? " อัลเลนถามอย่างข้องใจ--หากไม่เกิดเหตุที่ไม่คาดฝันกับเ้าหน้าที่ที่ทำการชันสูตรศพของเจน--เธอคงไม่มีทางถูกส่งต่อมายังโรงพยาบาลพาแพนตันอย่างแน่นอน
"พวกเขาตาย--แล้วเธอก็ถูกส่งต่อมายังโรงพยาบาลเพื่อตรวจหาสาเหตุการตายของเธอ..."
"เขาตายได้ยังไง? " อัลเลนถามอย่างสนใจ
"ตำรวจสันนิษฐานว่าเกิดจากความเครียดเพราะลูกชายมีนัดกับแฟนว่าจะไปเดทแต่พอดีมีงานซึ่งก็คือการชันสูตรเจน ทำให้เขาต้องทำหน้าที่เป็ผู้ช่วยพ่อ แล้วพวกเขาก็มีปากเสียงกันจนกระทั่งลูกชายลุแก่โทสะใช้มีดผ่าตัดปาดคอพ่อ และเมื่อเขาได้สติก็เกิดเกรงกลัวความผิดพยายามจะหลบหนีแต่สุดท้ายก็ตกบันไดคอหักตาย..."
"แล้วมีผลชันสูตรศพของพ่อลูกเ้าหน้าที่ชันสูตรก่อนหน้าหรือเปล่า? "
"มี--ด็อกเตอร์กิลเบิร์ตเป็คนชันสูตรศพของสองพ่อลูกด้วยตนเองเพราะคนพ่อเป็เพื่อนของเขา ส่วนศพของเจน...เขาก็มอบให้นักศึกษาแพทย์ที่มาฝึกงานที่โรงพยาบาลเป็คนชันสูตร..."
"แล้วผลการชันสูตรของพวกเขาเป็ยังไง--ผมหมายถึงสองพ่อลูกน่ะ? "
"แปลกมาก..."
"เอ๋? "
"ผลการชันสูตรของลูกชายน่ะคือคอหักแต่ของคนพ่อนี่...แปลกจริง ๆ ..."
"หมายความว่าไงครับ? " อัลเลนถามอย่างใคร่รู้ เพราะถ้าแม้แต่ฟาลยังออกปากว่าแปลกแสดงว่ามันจะต้องมีเงื่อนงำบางอย่างที่ถูกมองข้ามไปหรือไม่อาจเปิดเผยข้อมูลนั้นให้สาธารณชนรับรู้ได้
"ผลการชันสูตร--าแที่ทำให้ถึงแก่ความตายคือาแที่เกิดจากการใช้มีดผ่าตัดตัดเส้นเืใหญ่ที่คอ..."
"..."
"แต่เมื่อด็อกเตอร์กิลเบิร์ตชันสูตรศพของเขากลับพบว่ากระดูกข้อมือข้อเท้าของเขาแตก และมีการพบเขม่าที่หลอดลมและปอด แต่ภายนอกกลับไม่มีร่องรอยการาเ็อันเกิดจากไฟไหม้หรือการทรมานจนถึงขั้นทำให้กระดูกข้อมือข้อแตกหักได้เลย!? " ฟาลเหลือบมองเด็กชายที่นั่งข้างเล็กน้อย "เธอว่ามันแปลกไหมล่ะ? "
"มันก็แปลกจริง ๆ ล่ะครับ..." อัลเลนยอมรับอย่างตรงไปตรงมาก่อนฉุกใจคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาจึงถามฟาลอย่างร้อนใจ "แล้วนักศึกษาแพทย์ที่ทำการชันสูตรเจนล่ะครับ--พวกเขา..."
"ตายแล้ว--นักศึกษาแพทย์กลุ่มนั้นก็ตายหมดแล้ว..." ฟาลตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ชวนให้หนาวะเือย่างบอกไม่ถูก "มีคนเดียวที่รอดมาได้เพราะด็อกเตอร์กิลเบิร์ตใช้ให้ตรวจเืของเ้าหน้าที่ชันสูตรคนพ่อเพื่อหาค่าคาร์บอนไดออกไซด์ในเืน่ะ..."ได้
"แล้วผลเืล่ะครับ? "
"พบคาร์บอนไดออกไซด์ในเืประมาณยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์"
"ถ้าลูกชายไม่ฆ่าเขา--มันอาจจะไต่ระดับไปถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ก็ได้..."
"อะไรที่ทำให้เธอคิดแบบนั้น? "
"ไม่รู้ซิ--เื่นี้มันทำให้ผมคิดถึงการล่าแม่มดใน่ยุคมืดที่มีคนถูกจับเผาทั้งเป็ขึันมา..."
"แล้วถ้ามันเกี่ยวกับเื่นั้นขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ? " ฟาลถามหยั่งเชิง ขณะนำรถไปยังอาคารจอดรถของโรงพยาบาล
"ผมถอนตัวได้ไหม? "
"เธอสามารถทำได้--แต่เธอน่าจะรู้นะว่า 'เรา' จะทำอย่างไรกับเจน..."
"คุณขู่ผมเหรอ? "
"เธอก็รู้ว่าพวกเราไม่เคย 'ขู่' แต่จะ 'ทำ' อย่างนั้นจริง ๆ "
"ถ้าผมรับ 'งานนี้' และถ้าเจนเป็อย่างที่ผมคิดไว้จริง ๆ --ผมจะพาเธอไปหาเอริเซีย? "
"เธอจะได้ตามที่้า" ฟาลตอบก่อนเปิดประตูลงมายืนอยู่ข้างรถ "เอาล่ะ...มาเริ่มงานของเธอได้แล้ว..."
ดร.กิลเบิร์ต รัสเซลไม่แปลกใจเลยที่พบเด็กชายผมดำที่ยืนอยู่ข้างกายชายหนุ่มผมบลอนด์ เขาออกจะยินดีด้วยซ้ำที่ได้พบเด็กชายคนนี้ต่างจากเจเรมี เกรกอรี่ ลูกศิษย์ของเขาที่ใช้มักจะใช้สายตาดูิ่เด็กชายตลอดเวลา แต่อัลเลนก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักเพราะสายตาเช่นนี้เขาเห็นมันจนชินชาและออกจะรำคาญด้วยซ้ำ
"เสียใจเื่เพื่อนของคุณด้วยนะครับ..." อัลเลนพูดกับเ้าของห้องทำงานด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจ "และผมเชื่อว่าการที่ลูกชายของเขาทำเช่นนั้น--มันไม่ได้เป็อย่างที่ตำรวจกล่าวหาเขาอย่างแน่นอน..."
"..."
"ผมรู้จากฟาลระหว่างนั่งรถมาที่นี่น่ะครับ..."
"อ้อ..." ชายวัยกลางคนหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างไม่ถือสาอะไร "ฉันกำลังกังวลอยู่เธออาจไม่รับงานนี้เพราะมันไม่น่าสนใจ"
"..."
"แต่ฉันคิดว่าสิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าก็คือผลการชันสูตรของเจน" ดร.กิลเบิร์ตพูดพลางยื่นแฟ้มผลชันสูตรของเจน โด ให้กับเขา "และเื่ที่น่าแปลกยิ่งกว่าก็คือ--แม้ว่าจะมีผลการชันสูตรและภาพถ่ายระหว่างการชันสูตรแท้ ๆ แต่ร่างของเจนกลับปราศจากรอยแผลใด ๆ ทั้งสิ้นราวกับว่าผลการชันสูตรศพนี้เป็เื่ลวงโลก! "
110K
