หลังจากที่แร็ปเตอร์ได้อธิบายให้พวกเธอได้ทราบถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว เคที แอนนา และเอ็มม่าต่างก็ลงความเห็นกันว่า พวกเธอจะปีนขึ้นไป้าช่วยกันเปิดประตูลิฟท์ชั้นที่สามออก ดูเหมือนจะเป็ทางรอดที่ใกล้ที่สุดของพวกเธอ
เมื่อตัดสินใจได้แล้วพวกเธอจึงดันเพดานลิฟท์ให้เปิดออกแล้วจึงปีนขึ้นไป โดยที่ แอนนา ขึ้นไปเป็คนแรกตามมาด้วยเคที และเอ็มม่า
หลังจากที่ทั้งสามปีนขึ้นมาอยู่บนเพดานลิฟท์ บนกล่องสี่เหลี่ยมที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ จากนั้นทั้งสามก็ต้องค่อย ๆ ปีนขึ้นไปตามโครงเหล็กเพื่อขึ้นไปยังชั้นสาม พร้อมกับค่อยๆ ช่วยกันดันประตูลิฟท์ที่ชั้นสามออกให้เปิดออก
ในขณะที่ประตูลิฟท์เปิดออกก็มีผีดิบจำนวนหนึ่ง ที่อยู่้าล่วงลงมาทางช่องประตูลิฟท์ทันที ที่เปิดออก ทำให้เคที แอนนา และเอ็มม่า เบี่ยงตัวหลบกันแทบจะไม่ทัน หลังจากที่ รอจนแน่ใจแล้วว่าไม่น่าจะมีอะไรหล่นลงมาจากข้างบนอีก พวกเธอจึงได้ปีนขึ้นไปยังชั้นที่สาม
สิ่งที่พวกเธอััได้เลยคือกลิ่นอายของความหน้ากลัวที่อยู่บนชั้นนี้ ที่นี่ ที่ไหนกัน ตลอดละยะทางที่พวกเธอเดินผ่านมามีเพียงแค่แสงสว่างอันน้อยนิดเท่านั้น ส่วนหน้าที่พวกเธอเดินผ่านมาเต็มไปด้วยอวัยวะของมนุษย์ที่อยู่ในโหลแก้ว ไม่ว่าจะเป็ ปอด หัวใจ ลูกตา สมอง พร้อมกับตู้เหล็กที่มีสายยางระโยงระยางเต็มไปหมด
แห่...กร๊าสสๆๆๆๆ...
"แอนนา ระวัง!" ทันทีที่พวกเธอไม่ทันระวังตัวผีดิบตัวหนึ่งก็เดินเข้ามาข้างหลังแอนนา และกำลังจะกัดเข้าที่ไหล่ของเธอ เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วมาก เคที อยู่ไกลกับแอนนาพอสมควร เธอไปไม่ทันแน่ เธอจะทำอย่างไรดี
ฟิววววว....เสียงอาวุธปลายแหลมวิ่งแหวกผ่าอากาศผ่านหน้าของ เคที ไปพร้อมกับเสียงดัง ฉึ๊ก! ลูกธนูปลักเข้าที่กลางหน้าผากของผีดิบตัวนั้นอย่างแม่นยำ พร้อมๆ กับที่ร่างของมันค่อยๆ ร่วงลงไปกองกับพื้น
"เป็อะไรไหม?" เอ็มม่าถาม แอนนา และเคที ทันทีที่เพื่อนของเธอตกอยู่ในอันตราย เอ็มม่าก็ไม่รีรอที่จะง้างธนูของเธอและยิงออกไปในทันที ส่งผลให้เพื่อนของเธอยังรอดชีวิตอยู่
"ขอบใจมากนะ เอ็มม่า" แอนนากล่าวขอบคุณเพื่อนของเธอคนนี้ที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้
"ไม่เป็ไร"
แห่...กร๊าสสๆๆๆๆ...
ยังไม่ทันที่พวกเธอจะได้พูดอะไรกันต่อ ฝูงผีดิบอีกฝูงก็กำลังเดินออกมาจากหลังตู้ เคที แอนนา และเอ็มม่า ต่างก็มองหน้ากันพร้อมกับเริ่มที่จะหาหนทางรอดให้กับตัวเอง พวกเธอจะทำยังไงกัน พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องวิจัย ผีดิบเริ่มทยอยเดินออกมาเรื่อยๆ พวกมันมีมากถึงพวกเธอจะเก่งแค่ไหนพวกเธอก็พลาดได้เหมือนกัน
แห่...กร๊าสสๆๆๆๆ...................แห่.....
ภายในห้องวิจัยผีดิบหลายร้อยตัวต่างก็ค่อยๆ คืบคลาน เข้ามาหาเหยื่อของพวกมัน แห่.... พร้อมกับส่งเสียงคำรามออกมาเป็ระยะ เคที แอนนา และเอ็มม่า พวกเธอตกอยู่ในสถานการณ์ขั้นวิกฤตอีกครั้ง ต่างก็สบตากันก่อนที่จะตัดสินใจเข้าปะทะกับพวกมันทันที
เคที หยิบปืนพกออกมาจากต้นขาของเธอ พร้อมกับที่ยิงปืนออกไป ปังๆ ปังง..ะุปืนวิ่งฝ่าอากาศออกไปจากปลายลำกล้องส่งเสียงคำรามราวกับฟ้าฝ่า...แอนนาและเอ็มม่าก็เช่นเดียวกัน เสียงปืนดังขึ้นต่อเนื่องโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง ปังงง.....ปัง... พวกผีดิบต่างก็ค่อยๆ ล้มลงไปกองที่พื้นทีละตัว ๆ
"ะุหมดแล้ว" เคทีว่า
"เหมือนกัน" แอนนา
"....." เอ็มม่า
ไม่มีทางเลือกแล้วซินะ เคที สบตาเพื่อนของเธอพลางเอามือแตะไปที่อาวุธสีดำสนิท ที่สะท้อนแสงมันแวววาว เมื่ออยู่ในความมืด ปืนกล! อาวุธทรงพลังที่ยิงะุได้อย่างต่อเนื่องหลายนัด
เคที จึงตัดสินใจที่จะใช้ปีนกลเพื่อจัดการกับพวกผีดิบเ่าั้ พวกมันค่อยๆ เดินเขามาประชิดตัวของพวกเธอทีละนิดๆ เคทีไม่รอช้าจัดการสาดะุปืนใส่พวกผีดิบทันที! ที่พวกมันทยอยเดินเข้ามาหา ปั้ง ปั้ง ปัง! เธอกระหน่ำยิงไม่ยั้ง ะุปืนเจาะทะลวงเข้าไปในหัวกะโหลก ก่อนที่สมองของพวกมันจะแตกกระจาย กระเด็นกระดอนจนเต็มพื้นห้อง ร่างของพวกมันล้มลงไปกองกับพื้นราวกับใบไม้ร่วงหล่น
ปั้ง. .. ปั้ง...ปั้ง!
เสียงปืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง พวกเธอค่อยๆ ถอยหลังไปทีละก้าว พวกผีดิบเ่าั้กำลังต้อน เคที แอนนา และเอ็มม่า ให้จนมุมทีละนิด จนแผ่นหลังของพวกเธอปะทะเข้ากับผนังของห้องวิจัยที่เย็นสนิท พวกเธอไม่มีที่จะให้หนีอีกต่อไปแล้ว!
ในขณะที่ประตูทางออกถูกปิดตาย อยู่คนละฟากกับที่พวกเธอยืนอยู่ เคที นึกพวกเธอไม่มีทางรอดแน่ จะทำยังไงคิดสิๆเคที!
ตูมมมมมมมม!.....................
จู่ๆ ผนังของห้องวิจัยก็ถูกะเิออกอย่างแรงส่งผลให้มีกลุ่มควันฟุ้งกระจ่ายอยู่เต็มห้อง บดบังการมองเห็นของพวกเธอ พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ปั้งงงๆๆ ......ปั้งงง เมื่อเหตุการณ์เงียบสงบลง แล้วพวกเธอจึงค่อยๆ เพ่งสายตาไปในกลุ่มควันที่จางลง ทำให้เห็นผนังห้องที่ถูกะเิออกจนเป็รูโหว่พร้อมๆ กับที่มีทหารห้านายกำลัง เดินตรงมาทางที่พวกเธอยืนอยู่ เมื่อเคทีเห็นดังนั้น จึง หยิบคาตานะอาวุธคู่กาย ของเธอออกมาทันทีเช่นเดียวกันกับ แอนนา และเอ็มมา
"หยุดอยู่ตรงนั้น!" เคทีะโออกไป พลางกระชับคาตานะในมือแน่นขึ้น
"เดี๋ยวก่อนซิพวกคุณพวกผมไม่ได้มาร้ายนะ เคที แอนนา เอ็มมา" หนึ่งในทหารเป็คนพูดขึ้น
"พวกคุณเป็ใคร?" แอนนาถาม
"พวกผมเป็คนของด็อกเตอร์ เอวริส มีคำสั่งให้มารับตัวพวกคุณ" โทมัส ะโบอกพวกเธอพร้อมกันกับที่สาวๆ ทั้งสามเริ่มลดอาวุธของพวกเธอลง
"คนของด็อกเตอร์? พวกคุณรู้ได้อย่างไรว่าพวกเราอยู่ที่นี่" แอนนาถาม พลางมองหน้าบุคคลที่พูด หล่อ เฮ้ยย..ไม่ใช่
"พวกเราหาที่อยู่ของพวกคุณโดยใช้สัญญาณอินฟราเรด ใช้ดาวเทียมในการค้นหาตำแหน่งของพวกคุณ ดาวเทียมจะส่งข้อมูล เข้ามายังโน๊ตบุ๊คของผม โดยจะส่งมาในรูปของสัญญาณความร้อน ซึ่งเป็รูปแบบของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในศูนย์วิจัยแห่งนี้ นั่นหละที่ทำให้ผมหาพวกคุณเจอ" โทมัสอธิบาย พลางมองไปที่แม่สาวผมสีน้ำตาล งืมมม เธอดูเซ็กซี่ดีนะ แต่ที่โทมัสรู้ ภายในศูนย์วิจัยนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขา!
แต่ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่อยู่ภายในศูนย์วิจัยแห่งนี้ซึ่งโทมัสไม่รู้จุดประสงค์ที่ชัดเจนว่าพวกเขาเป็ศัตรูหรือเป็มิตร ซึ่ง ถ้าเป็ไปได้เขาอยากจะพาพวกเธอออกไปจากศูนย์วิจัยแห่งนี้โดยที่ไม่ต้องมีการประทะกันเกิดขึ้น
"โอเคยินดีที่ได้รู้จักพวกคุณ ฉันเคที ส่วนนั่นแอนนา และเอ็มม่า" เคทีแนะนำตัวเองและเพื่อนของเธอ พลางยื่นมือออกไปเช็คแฮนด์เพื่อเป็การทักทาย
"โฮ้ววว ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน ผมโทมัส ส่วนนั่นจิม เดวิส ทอม และ โจร์ท" โทมัสบอกพวกเธอพลางยื่นมือออกไปเช็คแฮนด์กับพวกเธอ
โทมัส.....
ก่อนที่ผมจะมาที่นี่กับจิม ผมถูกเรียกตัวโดยด็อกเตอร์ เอวริส มาวิส อย่างกะทันหัน ให้ไปพบที่ห้องวิจัย โดยไม่รู้ว่าภาระกิจที่จะได้รับนั้น เป็การที่จะต้องเอาตัวของตัวเองและเพื่อน ๆ เข้าไปเสี่ยงยังศูนย์วิจัยแห่งนั้นอีกครั่ง เพื่อมาช่วยพวกเธอ ผลงานการวิจัยของด็อกเตอร์ เอวริส
211
