“เพราะบางครั้ง...บ้านที่อบอุ่นที่สุดก็คือที่ที่ทำให้คุณแตกสลายที่สุด”
“ไรซ์ไปปิดหน้าต่างหน่อยลูกรัก ลมแรง เดี๋ยวแม่หวัดกิน”
ผมหันไปตามคำสั่งอย่างไม่คิดอะไรเหมือนทุกวันแต่พอมือแตะบานหน้าต่าง…ผมก็เห็นเลือดตัวเองเปลี่ยนเป็นสีดำ[กลางดึก / ห้องน้ำบ้านตัวเอง]
เลือดสีดำข้นไหลจากจมูกหยดลงอ่างล้างหน้ามันไม่ใช่สีแดงคล้ำแบบเลือดเก่า แต่มัน...ข้นเหมือนน้ำมันเครื่องผสมเถ้าศพผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก่อนที่ผมจะทันตั้งคำถาม…“แกร๊ง!!!”
เสียงชามตกจากมือแม่ ดังมาจากห้องครัว
“แม่! เป็อะไรมั้ย!?”
ผมรีบวิ่งออกมาแต่สิ่งที่เห็นไม่ใช่แม่ที่ล้มลง…คือแม่ที่ยืนตัวสั่น เหงื่อท่วมตัวสายตาเธอมองมาที่ผมเหมือนเห็นผี“ไรซ์…ลูกรู้สึกอะไรมั้ย...ร้อนที่กลางอก?ปวดหัวข้างซ้าย? หรือ…ได้ยินเสียงบางอย่าง?”
“…อะไรนะครับ?”
“แม่ถามว่า ได้ยินเสียงของเืในหัวไหม?”
[ไฟดับทั้งบ้าน]
ทันใดนั้น ไฟฟ้าดับพรึ่บทั่วทั้งหมู่บ้านทีวีเงียบลมเงียบแม้แต่เสียงนกกลางคืนก็เงียบ...แต่เสียงในหัวผมกลับดังขึ้น
❝กิน…กิน…หิว…เจ็บ…กลัว…แกร่ง…รอด…เื…เื…เื…!❞
เลือดในเส้นเลือดผมดิ้นเหมือนมีชีวิตเส้นเลือดปูด บริเวณแขนเหมือนจะระเบิดมือสั่นจนกำไม่ได้ภาพเบื้องหน้าสั่นไหวผมได้กลิ่นเนื้อไหม้…จากมือของตัวเอง“แ-ม่…ทำไม…ร่างกายผมมัน…”
“มันเริ่มตื่นแล้ว…”
เสียงของแม่พูดเบา ๆก่อนเธอจะเดินเข้าไปในห้อง และกลับออกมาพร้อมกับ "ปืนพก"
“แม่ขอโทษ…ถ้าแม่ยังรักลูกอยู่…แม่ต้องทำแบบนี้…”
ปัง!
แต่กระสุนไม่เคยออกจากปืนเพราะยายยืนขวางไว้…เลือดไหลจากอกเธอมือหนึ่งของเธอกำลังบีบแขนแม่ไว้แน่นอีกมือแตะไหล่ผม...เบาและสั่น“หลานยาย...ฟังนะ...สิ่งที่อยู่ในตัวแก...ไม่ใช่ของมนุษย์”
“ถ้าไม่อยากกลายเป็ปีศาจ...แกต้องไม่ใช้มัน...อย่าให้เืนั้นหิว”
ยายทรุดลงตรงนั้นตายอย่างเงียบงันในบ้านหลังเดิมแม่ร้องไห้ผมยืนนิ่งและทีวี…ก็เปิดขึ้นมาเอง พร้อมข่าวด่วนจาก “องค์กร X-Void”❝มีเป้าหมายคลาดสายตาที่เขต Y-7ผู้มีพลังสายเลือดกลายพันธุ์ระดับ ‘Blight-Class’ ถูกปลุกแล้วทีมกำจัดส่งไปแล้ว…ให้เจ้าหน้าที่หลบออกจากรัศมี 3 กิโลเมตร❞ผมไม่เข้าใจ…แต่ผมรู้สึกบางอย่างรู้สึก…ว่าเลือดในตัวผมเริ่มร้องไห้“ฉัน...คือใครกันแน่?”
170
![[ระบบ]บางทีที่นิยายมันบ้งอาจไม่ใช่เพราะเนื้อหาแต่เป็นปัญหาของนิสัยตัวละคร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631014112_18556690.webp)
