
ตอนที่ 1
ไป่ลู่อิง...ซีอีโอสาวพราวเสน่ห์ เ้าของสมญานาม ‘เจ๊ไป่ใหญ่ที่สุด(ในบริษัท)’ เธอเป็บุตรสาวคนโตที่ถือกำเนิดจากภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของไป่เซิงฉือจึงเป็ทายาทโดยชอบธรรมของตระกูลไป่ ซึ่งประกอบธุรกิจชุดชั้นในชายที่แพร่หลายไปทั่วโลก
แต่ละวัน...ไป่ลู่อิงต้องใช้หัวคิดพลิกแพลงแผนการตลาดตามแนวโน้มเศรษฐกิจนอกจากจะทำงานแข่งกับเวลาแล้ว เธอยังต้องขับเคี่ยวกับบรรดาพี่น้องต่างมารดาอีกนับสิบทุกคนต่างชิงดีชิงเด่น อยากนั่งเก้าอี้ประธานบริษัทด้วยกันทั้งนั้น นั่นเป็เื่น่าเหนื่อยใจมากพอแล้วแต่การแต่งงานเพื่อรักษาเสถียรภาพของตัวเองนั้นเป็เื่น่ากลุ้มใจกว่า
แน่ล่ะ...ก็ในหัวเธอมีแต่งาน ไม่เคยคิดหาคู่ตุนาหงัน แต่ก็ใช่ว่าจะตายด้านงานของเธอต้องพบปะและมีปฏิสัมพันธ์กับลูกค้า รวมทั้งคิดวิเคราะห์และมีส่วนร่วมในการเฟ้นหาพรีเซนเตอร์จึงไม่ใช่เื่แปลกที่เธอจะมีโอกาสได้เห็นหุ่นแซ่บๆ แลเร้าใจของบรรดานายแบบที่สวมใส่เพียงชุดชั้นในภายใต้แบรนด์บริษัท
แม้หนุ่มหล่อเ่าั้จะรูปร่างหน้าตาดี แต่เธอไม่เคยเรียกมาสัมภาษณ์เป็การส่วนตัวหรือคิดจะคบหาเป็กิ๊กกั๊ก ก็แต่ละคนที่เข้ามาตีสนิทต่างหวังผลประโยชน์ ไม่ว่าจะเป็เื่งานหรือทรัพย์สินเงินทองของตระกูลไป่
นับวันผู้คนยิ่งคบยากขึ้นทุกที...
ไป่ลู่อิงพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย นั่งจิบไวน์ภายในบาร์ย่านบันเทิงเซิงหว่าน
วันเวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน ทำงานไม่กี่ปี อายุก็จะเข้าเลขสามแล้วบิดาเกรงว่าเธอจะหาคู่ครองยาก หวังดี จึงนัดบุตรหลานเพื่อนนักธุรกิจตระกูลดังมาดูตัวโดยไม่ถามสักคำ
ไปลู่อิงค่อนข้างอึดอัดใจ แต่จำต้องรับปากบิดาและออกไปพบปะผู้ชายเ่าั้ทั้งที่แต่ละคนไม่เข้าตา ไม่ตรงสเปค บ้างก็หน้าหล่อ แต่กินมูมมามเหมือนหมู ชอบคุยโวโอ้อวดส่วนพวกที่สุภาพก็สูงวัย บางคนเตี้ยล่ำ หน้าโหดเหมือนมาเฟีย เวลาเดินเคียงกัน นึกว่าจูงสุนัขพันธุ์บูลด็อก!
ไป่ลู่อิงไม่อยากเสียเวลาก็หาเื่วีนแตก ไล่ตะเพิดผู้ชายเ่าั้ซึ่งผลแห่งการแผลงฤทธิ์หลายครั้งหลายครา ก็ทำให้บิดาเสียหน้าและหัวเสียเป็อย่างมากถึงขั้นยื่นคำขาดให้เธอแต่งงานภายในเดือนนี้
ไป่ลู่อิงยกมือขึ้นกุมขมับ เสียงเกรี้ยวกราดของบิดายังก้องหู เวลากระชั้นชิดเข้ามาทุกทีเหลือเพียงสัปดาห์เดียว เธอจะไปหาผู้ชายดีๆ อย่างที่คิดฝันจากที่ใด คงไม่แคล้วถูกส่งตัวกลับบ้านนอกไปช่วยมารดาทำสวนทำไร่เป็แน่!
“พ่อนะพ่อ ใจร้ายเกินไปแล้ว”
ไป่ลู่อิงพึมพำ หน้าเครียด คิดไม่ตก ก็ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มดับความกลัดกลุ้มจะได้ลืมๆ เื่นี้ไปเสีย เหมือนทุกวันที่ไม่รู้จะหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับตัวเองเช่นไรดี
กว่าจะก้าวออกจากบาร์ เธอก็เดินตุปัดตุเป๋เป็ปูเสฉวน มือควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายเรียกคนขับรถที่ให้บริการผ่านทางแอปพลิเคชันตามความเคยชิน
ทว่า...ขณะยืนโงนเงนปักโลเคชั่นที่ลานจอดรถนั้นเอง จู่ๆ มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งก็วิ่งมาเฉี่ยวชนอย่างจังร่างของเธอกระเด็นข้ามฝั่งมาตกหน้าสถานบันเทิงที่เพิ่งก้าวออกมา
วินาทีนั้น...แสงไฟนีออนตกแต่งหน้าบาร์เป็ตัวอักษรคำว่า ‘จิงถิง’ กะพริบถี่สองสามครั้ง ไม่แน่ใจว่าร่างของเธอไปกระแทกหลอดนีออนนั้นจนเกิดประกายไฟร่วงหล่นเป็สะเก็ดหรือไม่แต่ภาพที่เห็นก็เลือนรางทุกขณะ ก่อนสติจะดับวูบไปในความมืดมิด!