"ตาภู...ภู" สุดาเรียกดึงสติลูกชายเมื่อเห็นนิ่งคิดอะไรไปนาน "ครับ..ครับแม่" ภูตะวันสะดุ้งตื่นจากภวังค์เล็กน้อยหลังได้ยินเสียงเรียกของผู้เป็แม่
"คิดอะไรอยู่ตั้งนาน"
"เปล่าครับ ไม่มีอะไร"
"บอกแม่สักนิดไม่ได้หรอภู มันมีเหตุผลอะไรที่ต้องเอาเขามาทำร้ายขนาดนั้น ให้แม่ได้เข้าใจบ้าง"ผู้เป็แม่ยังพยายามเกลี้ยกล่อมถามความจริงจากปากลูกชาย
"เขามีหน้าที่ต้องเชื่อฟังผม เขาเป็หนี้ชีวิตผมจนทั้งชีวิตก็ใช้ไม่หมด ผมจะทำอะไรกับเขาก็ได้ และตอนนี้ผมจะไปพาเขากลับบ้าน" พูดจบก็เดินลิ่วๆไปสตาร์ทรถขับออกไปด้วยความเร็วทำให้ผู้เป็แม่ได้แต่คิดอย่างหนักใจ
ภูตะวันขับรถมาจนถึงโรงพยาบาล เขากึ่งเดินกึ่งวิ่งมาถามหาห้องของเธอกับพยาบาลที่หน้าเคาน์เตอร์ เมื่อรู้แล้วก็รีบตรงขึ้นไปยังห้องที่เธอพักทันที พอถึงเขาก็เปิดประตูพรวดเข้าไปโดยไม่มีการเคาะหามารยาทใดๆทั้งสิ้น และภาพที่เห็นคือคนตัวเล็กของเขานอนซมอยู่บนเตียง ใบหน้าถึงจะไม่ซีดเซียวเท่าวันก่อน แต่ก็ไม่ได้มีสีสันเหมือนกับคนอื่นๆ
"คุณภู! มาได้ยังไงคะ" เป็ตรีที่เปิดประตูห้องเข้ามาพอดี หล่อนใมากเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ในห้องคือเ้านายของหล่อนเอง เ้านายที่ทำให้อีกคนต้องมานอนอยู่บนเตียงนั้น
"ตรี เธอออกไปก่อน"เขาเอ่ยสั่งตรีด้วยเสียงที่ปกติที่สุดขณะที่ตายังจ้องมองเพียงร่างบางบนเตียงนั้น
"แต่คุณภูคะ..."สาวใช้อยากจะขัดเพราะหล่อนเองรู้สึกไม่ไว้ใจเ้านายเอาเสียเลย กลัวจะมาทำอะไรคนที่ยังนอนป่วยให้เจ็บตัวอีก
"ฉันบอกให้ออกไปก่อนไม่ได้ยินรึไง"ภูตะวันตวาดลั่นไล่สาวใช้เสียงดังด้วยความไม่พอใจอย่างมากจนตรีต้องรีบออกไปเพราะกลัวเขาจะโวยวายไปมากกว่านี้
เสียงดังที่ภูตะวันตวาดไล่สาวใช้ให้ออกไปจากห้องทำให้คนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงเพราะพิษไข้ที่สูงขึ้นกว่าเมื่อเช้าตื่นขึ้นมาในที่สุด และยิ่งใมากกว่านั้นเมื่อพบว่าเ้าของเสียงคือภูตะวัน
"คุณภู..."สาวเ้าเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างแ่เบาแล้วพยายามลุกขึ้นนั่ง สีหน้าเธอดูกังวลปนกับความกลัว กลัวว่าเขาจะมาต่อว่าแล้วทำอะไรที่เป็การฝืนต่อร่างกายเธออีก
"ยังไม่ตายอีกหรอ" คำทักทายของเขาทำเอาคนที่โดนพิษไข้รุมเร้ายิ่งปวดหัวหนักเข้าไปอีก น้ำตาเธอเริ่มคลอเบ้าจนมองหน้าเขาไม่ชัด
"ขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณภูผิดหวัง"ดารกาพูดไปด้วยความน้อยใจพลางก้มหน้าลงให้หยดน้ำตาหยดแหมะลงกับผ้าห่มที่คลุมขาไว้ แต่กลับทำให้อีกคนคิดว่าเธอพูดประชดประชันเขายิ่งทำให้ความโกรธเขาพุ่งสูงขึ้น(อาจารย์วิทยาศาสตร์ ชอบสมมติฐานคิดไปเองก่อนตลอด)
"เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดจาประชดฉัน ฮ๊ะ ดารกา" คนอารมณ์ร้อนดึงแขนเธอขึ้นมากำแน่นจนแขนขาวๆของดารกาช้ำเือย่างเห็นได้ชัด
"คุณภู ปล่อยค่ะ หนึ่งเจ็บ"เธอเอ่ยขอเขาจนแทบไม่ได้ยินเสียง เรี่ยวแรงที่จะดึงแขนกลับมาก็ไม่มี
"คุณภูคะ หนึ่งเจ็บ ฮึก ฮือ"เมื่อบอกว่าเจ็บเท่าไหร่คนใจร้ายก็ยิ่งบีบแรงขึ้น ในที่สุดคนตัวเล็กก็ทนไม่ไหว ร้องไห้ออกมาต่อหน้าเขาด้วยความเ็ปไปทั้งตัวเเละหัวใจ
"หยุดร้องไห้เดี่ยวนี้เลยนะดารกา"
"ฮึก ฮือ..."
"ฉันบอกให้หยุดร้องไงวะ หยุดร้อง" คนตัวสูงตวาดใส่เธอดังลั่นห้องจนร่างกายสาวสั่นผวา
"นี่หยุดนะครับ คุณทำอะไรคนไข้"เป็เสียงของคุณหมอหน้าตี๋ที่เปิดประตูเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดีจึงร้องขึ้นด้วยความใ แล้วรีบวิ่งไปผลักคนที่ตัวโตพอๆกันกับเขาออกห่างจากดารกาทันที
"คุณทำบ้าอะไรของคุณ เป็ใคร มีสิทธิ์อะไรมาทำกับคนไข้ของผมแบบนี้" หมอนเรศอารมณ์ขึ้นเช่นกันเมื่อมีคนกล้าเข้ามาทำร้ายคนไข้ถึงในห้อง แล้วยิ่งเป็คนไข้คนนี้เขายิ่งทั้งเป็ห่วงและหวง
"คุณหนึ่งเป็ยังไงบ้างครับ"หมอหนุ่มรีบสำรวจตามแขนเธอเห็นรอยช้ำตรงข้อแขน ตรงเข็มแทงสายน้ำเกลือหลุดและมีเืไหล เขากำลังจะทำแผลให้เธอแต่กลับโดนมือใหญ่ๆของภูตะวันดึงกลับไปแล้วชกหน้าเข้าอย่างแรงจนหมอนเรศลงไปกองกับพื้น
"รู้ไว้ด้วยนะว่าผมมีสิทธิ์จะทำอะไรกับเมียผมก็ได้ ส่วนคนที่ไม่มีสิทธิ์ก็คือคุณ" ภูตะวันชี้หน้าด่าหมอที่ล้มลงอยู่ที่พื้นด้วยอารมณ์โกรธที่ควบคุมไม่อยู่
"เมียอย่างนั้นหรอ? " เป็นเรศเองที่อึ้งกับคำว่าเมียจนลืมความเจ็บที่โดนต่อย ' นี่เขาแอบรักเมียคนอื่นอย่างนั้นหรอ' หมอหนุ่มคิดอย่างสมเพชตัวเอง
"ส่วนเธอกลับบ้านกับฉันได้แล้ว ดารกา"ภูตะวันไปดึงลากข้อมือคนที่อยู่ในอาการสะลึมสะลือให้ลุกจากเตียงให้เดินตามมาด้วย แต่เพียงก้าวได้ไม่กี่ก้าว หญิงสาวก็ล้มฟุบลงไปพื้นจนแขนหลุดจากมือของคนที่ดึงเธอไป
"คุณหนึ่งครับ คุณหนึ่ง"ตามสัญชาตญานของคนเป็หมอเมื่อคนไข้เป็อะไรไปเขาต้องเป็คนที่ดึงสติกลับมาให้ได้ทันก่อนเสมอ เื่อื่นต้องมาทีหลัง หมอหนุ่มรีบเข้ามาดูอาการเธอแต่ก็กลับโดนอีกคนผลักออกไปอีก
"นี่คุณ จะหึงอะไรก็เอาไว้ทีหลังได้ไหมครับ คุณไม่เห็นหรอว่าคนไข้หมดสติไปแล้ว"นเรศต่อว่าเขาเสียงเครียด
"สำออย"ยังไม่วายที่จะต่อว่าเธอแม้ว่าในใจจะนึกห่วงคนตัวเล็กขึ้นมาบ้าง 'ไม่ได้หึงสักหน่อย'
นเรศเรียกพยาบาลเข้ามาช่วย จึงทำให้อีกคนต้องออกไปรอข้างนอกด้วยใจที่ขุ่นเคือง
ความจริงเขาก็ไม่ได้อยากต่อยหมอคนนั้นหรอกนะ แต่เพราะจำได้ว่าเมื่อวานในห้างก็ไอ้คนนี้แหล่ะที่มายุ่งกับของของเขา และวันนี้มันยังมาด่าว่าเขาไม่มีสิทธิ์ในตัวเธอแถมยังมาแตะต้องตัวเธออีก เขาทนไม่ได้หรอกนะที่จะเห็นใครมาแตะต้องเธอก็ได้ เพราะคนที่จะมีสิทธิ์แตะต้องหรือทำอะไรกับเธอได้มีเพียงเขาคนเดียว
94
