.พัลลภยืนมองเศษซากอารยธรรมบนเตียงนอนด้วยสีหน้าคาดเดายาก
นี่เขาผิดเองใช่ไหมที่นึกเป็ห่วงมัน งานการไม่เป็อันทำ เพราะมัวแต่ห่วงกลัวว่าจะมีคนตายคาเตียง
หลังจากกีต้าร์ออกมาเพียงไม่นาน พัลลภก็ย้อนกลับมาพร้อมกับยาแก้อักเสบ เขายืนกำมันจนละเอียดคามือ ไม่ต้องแดกมันละยาแก้ปวดแก้ไข้ เจ็บจนเจียนตายมันยังซมซานหนีไปไหนก็ไม่รู้
ให้มันได้อย่างนี้สิไอ้กีต้าร์... หวังว่าคงจะไม่กลับมาให้เจอในสภาพรุ่งริ่งอีกนะ ถ้าซมซานกลับมามึงโดนหนักกว่าเมื่อคืนแน่
พัลลภหัวเสียงุ่นนง่านอยู่คนเดียว ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมจะต้องโกรธมากมาย กีต้าร์มันก็แค่เ้ากรรมนายเวร ที่ชอบโผล่มาหลอกหลอน จะไปใส่ใจมันทำไม สุดท้ายมาเฟียตัวใหญ่ก็ถอนหายใจออกมาแรงๆ
ช่างแม่ง!ละกัน
ยาแก้ปวดแก้อักเสบในมือถูกโยนลงถังขยะอย่างไม่ใยดี ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียแดนัจะเดินกระทืบเท้าปักๆลงไปข้างล้าง
ก่อนจะขึ้นรถไม่ลืมแวะไปเรียกแม่บ้านให้ขึ้นไปทำความสะอาดชั้นบน
"หงส์ หงส์"
หงส์หยก นางงามตู้กระจกเบอร์ตอง ได้ยินเสียงเ้านายเรียก ก็ขานรับเสียงอ่อนเสียงหวาน
"ข...าเฮีย เฮียมีอะไรให้หงส์รับใช้คะ หรือว่าเฮียอยาก.."
"เปล่า! เดี๋ยวช่วยตามแม่บ้านให้ขึ้นไปทำความสะอาดห้องข้างบนให้ด้วย ด่วน!"
จากนั้นเขาก็ขับรถพุ่งทะยานราวกับว่ารถมีปีกบิน
ตายหะ! เฮียอารมณ์ไม่ดี
โธ่เฮีย! ดับฝันอีหงส์แต่เช้าเลยนะ นึกว่าเฮียเปรี่ยวแต่เช้า ก็ใครบ้างล่ะจะไม่อยากลงอ่างกับเฮีย เงินก็ได้แถมยังงานดี๊ดีเกรดพรีเมี่ยมอีกตะหาก ใครได้ถ่างขาให้เฮีย ถึง์ชั้นดาวดึงส์กันทุกคนแหละ
หงส์หยกแสนเสียดายเดินหน้าหงิกหน้างอกระทืบเท้าตุ๊บตับไปตามแม่บ้านให้เฮียด่วนๆ
"ฮ๋อย.. เสียดายอ่ะฮึ! ป้าแต๋ว ป้าแต๋ว เฮียเรียกให้ขึ้นไปทำความสะอาดห้อง เร็วๆนะเฮียอารมณ์ไม่ดีเดิ้ง!"
"จ๊า..."
..............
"อ๊ะแดกซะ! เดี๋ยวมาตายในห้องกู"
เสือใต้โยนแผงยาแก้อักเสบให้คนที่นอนซมเป็ผักเน่ามาทั้งวัน
"กูไม่ตายง่ายๆหรอกเว้ย ยังไม่ได้แต่งเมียเลยสักคน ตายห่าไปเดี๋ยวยมพบาลถามเซ้าซี้ กูี้เีตอบ"
คนขี้เล่นปากไวตอบสวนกลับมาทันที แต่พอเสือใต้มองหน้าแล้วทำท่าเหมือนจะอ้าปากพูดอะไร กีต้าร์ก็รีบยกมือขึ้นห้าม
"Stop your mouth กูรู้ว่ามึงจะพูดอะไร มึงไม่ต้องพูดถึงอีกเลยนะ กูไม่ตอบเว้ย!"
"แสนรู้...มึงก็รู้ว่ากูจะถามอะไรงั้นมึงก็เล่ามาสิ มึงไปทำอะไรที่ร้านของเฮียพัลลภ แล้วมึงไปทำอีท่าไหนเขาถึงได้ เอ่อ...ป๊าบๆมึงจนหมดสภาพแบบเนี้ยอ่ะ"
"ไอ้เหี้ยเสือ! นี่มึงจะอยากรู้ให้ได้เลยใช่ไหม ขี้เสือกนะมึงเนี่ย" เกลียดจังเลยคนขี้เผือกเนี่ย
"ใครสั่งใครสอนมึงห๊ะ"
"กูเอง! กูสอนมันเองกับมือมึงมีปัญหาอะไรไหม ไอ้กีต้าร์!"
"พี่ไผ่..."
"เออ!"
พนาเปิดประตูเข้ามามองหน้าน้องแต่ละคน เสือใต้ยิ้มให้พี่ชาย แต่กีตาร์กับหน้าซีดเผือดลง
"มึงจะเล่าดีๆหรือจะให้กูกระทืบมึงซ้ำก่อนห๊ะ ไอ้กีต้าร์"
"โธ่พี่ป่าไผ่.. ไอ้เสือ ไอ้เลว มึงเล่าให้พี่ไผ่ฟังใช่ไหม"
กีต้าร์ กระพริบตาปริบๆมองพนา ก่อนจะหันไปแว้ดๆใส่เสือใต้
พนาพี่ใหญ่ของน้องๆจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ชื่อจริงพนาชื่อเล่นว่าไผ่ บางครั้งจึงถูกเรียกว่าป่าไผ่รวมทั้งสองชื่อไว้ในทีเดียว
"เออกูขอโทษ แต่กูเป็ห่วงมึงไง" เสือใต้เสียงอ่อน กลัวว่าไอ้กีต้าร์มันจะโกรธ ถึงจะรู้ว่ามันโกรธใครได้ไม่นานก็เถอะ
ความที่เป็ห่วงเพื่อนเลยต้องหาที่ปรึกษา เสือใต้โทรหาพนาเพราะกลัวว่า กีต้าร์จะเป็เหมือนโทนี่
"ไอ้โทนี่มันเพิ่งจะถูกยิงตายห่าไปแม็บๆ มึงก็อีกคนนะรนหาที่ตาย รู้หรือเปล่าว่ามึงไปนอนกับใครมา นั่นน่ะเ้าพ่ออ่างทองคำ มาเฟียตัวเป็ๆเลยนะมึง โถ่ไอ้ต้าเอ้ยมึงไม่รู้หรือไง"
พนาท้าวสะเอวนึกโมโหน้องแต่ละคน ทำไมมันพากันรนหาที่ตายกันจัง "แล้วเนี้ยมันเป็ยังไงห๊ะ แดกผู้หญิงอยู่ดีๆนึกยังไงถึงลุกขึ้นมามีผัว"
"ฮ๊อย...ผัวเผลอที่ไหนล่ะพี่ไผ่ ผมพลาดโดนอีเจ๊มันวางยาหรอก ตอนนั้นมันหน้ามืดนี่หว่า ผู้หญิงหรือผู้ชาย ก็ต้องเอาทั้งนั้นแหละหว้า ให้ทำไงล่ะโลกสวยด้วยมือเรายันเช้า ยังไม่รู้ว่าจะหายเสี่ยนเป่า" จริงๆนะไม่งั้นมันไม่ได้แอ้มกูหรอกค๊าบ
ถ้าผมไม่โดนวางยากีต้าร์คนนี้แหละจะจับมาเฟียทำเมียให้ดูฮึ!
"ก็แล้วทำไมมึงถึงให้มันจับกดได้ล่ะ เก่งอยู่พอตัวไม่ใช่หรอมึงอ่ะ"
"โหยพี่ไผ่ก็พูดไม่คิด นั่นใครเฮียพัลลภนะ นั่นหยาง หลง คุนนะพี่ ไอ้ต้ามันจะไปสู้เขาได้ไง"
"หยาง หลง คุน? ใครวะมึง คุณพัลลภนะหรอ" กีต้าร์หันไปกระซิบกับเสือใต้ แล้วกระพริบตาปริบๆมองคนนั้นทีคนนี้ที
พนาและเสือใต้หันมามองหน้ากีต้าร์เป็ตาเดียวกัน
"คนฉลาดอย่างมึงบางทีก็ดูโง่นะไอ้กีต้าร์"
"โธ่พี่ไผ่ ก็ผมไม่รู้จริงๆนี่นา ผมก็รู้แต่ว่าเขาชื่อพัลลภ นามสกุลอะไรยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ"
เจอกันในงานแต่งของพลอยใส แลกนามบัตรกันมาก็จริงแต่ไม่รู้ว่าเอาไปทิ้งไว้ไหน จำได้แค่ว่าเขาชื่อพัลลภเท่านั้นแหละ เป็ลูกใครเหล่าเต้า ก็บ่ฮู้บ่หันละค๊าบ
"มึงไม่รู้ก็จงรู้ไว้ซะ คุณพัลลภของมึงน่ะ เขาชื่อ หยาง หลง คุน เป็ลูกชายคนโตของมาเฟียไต้หวันที่สับคอแก๊งลูกหมูจนหนีเตลิดกลับเมืองจีนแทบไม่ทัน เป็ข่าวดังๆในบ้านเราตอนนั้นไง"
หือ?...... ใช่หรอ คนเดียวกันหราวะ
"ใช่หรอพี่ไผ่ ท่าทางเขาก็ไม่ใช่คนโหดร้ายแบบนั้นเลยนี่นา" อาจจะดู Bad Boy Bad Boy ไปบ้าง แต่ก็ไม่น่าจะเป็คนโหดร้ายอำมหิตแบบนั้นนี่นา
"ใช่ไม่ใช่มึงก็อย่าไปใกล้เขาอีกก็แล้วกัน คนพวกนี้อันตราย อีกอย่างกูไม่อยากให้มึงเดือดร้อน เดี๋ยวจะตายห่าเหมือนไอ้โทนี่ไปอีกคน"
"เฮ่ย...พูดแล้วคิดถึงมันเนาะ มันพลาดที่ไปยุ่งกับคนมีเงิน แถมยังโรคจิตอีกตะหาก มึงก็ด้วยไอ้ต้า เสือกวิ่งไปทำห่าอะไรกับเจ๊หมวย มึงก็รู้อยู่ว่าเขาบ้าผู้ชาย อยากให้เขาเอากระดาษทรายรูดไขเล่นหรือยังไง ห๊ะ?"
"เหี้ย! พูดซะกูขนไข่ลุกเลยนะมึงไอ้ห่าเสือ"
กีต้าร์เสียงสั่นแถมยังขนลุกขนพองจริงๆ เสียงกระดาษทรายรูดไข่ดังอยู่ในจินตนาการ
เสียงดังแครก! แครก!
"ก็มันจริงนี่หว่า" เสือเคยทำงานเป็เด็กพาร์ทไทม์ในบริษัทของเจ๊หมวย สมัยเรียนจบมาใหม่ๆ เจ๊หมวยโรคจิตแถมยังบ้าผู้ชายใครๆก็รู้ เดชะบุญที่คนอย่างไอ้เสือรูปไม่หล่อนางเลยไม่สน ต้องขอบคุณเบ้าหน้าของตัวเองที่ทำให้รอด
"แล้วทำไมมึงไม่กลับไปทำงานที่บริษัทเก่า ออกมาทำไม" พนาจ้องหน้ากีตาร์ตาเขียว
คนน้องก็ได้แต่ก้มหน้าตอบอุบอิบ "ใครจะกล้าไปล่ะพี่ไผ่ เป็พี่จะอยากให้แฟนเก่าของเมียทำงานอยู่ในบริษัทของตัวเองไหมล่ะ"
นึกแล้วก็ยังคันหัวใจไม่หาย กีต้าร์จีบพลอยใสอยู่ดีๆ เ้านายก็มาแต่งงานกับพลอยใสเฉย ทั้งที่เมื่อก่อนจีบเพื่อนสนิทเขาอยู่แท้ๆ ความรักมันสับสนวุ่นวายซะจริง น้องน้ำกลายเป็น้องสะใภ้ของคุณหมอ ส่วนคุณหมอก็หันมาคว้าพลอยใสไปเป็เมีย แล้วกีตาร์ละครับผม รูปก็หล่อแต่พ่อเสือกไม่รวย เลยอกหักตามระเบียบ แล้วแบบนี้ใครจะกล้ากลับไปทำงานในบริษัทของเ้านายล่ะ เกิดเขาหมั่นไส้เอาจะทำยังไง...
พนาถึงกับถอนหายใจแรงๆ "ไอ้เสือ"
"ครับพี่ไผ่"
"มึงพาเพื่อนมึงไปให้หลวงพี่พลีมรดน้ำมนต์ให้มันหน่อยเถอะว่ะ ขึ้นปีใหม่มาเนี่ยกูว่ามันดวงโครตซวย สงสัยเป็ปีชง"
เสือใต้หันไปยิ้มให้กีต้าร์ "มึงชงเหรอวะ?"
"หื่อ..ไม่นะกูดื่มอย่างเดียว ปรกติก็จะให้น้องๆหนูๆเขาชงให้ กูี้เีชง"
"เออกูก็เหมือนกัน"
"ไอ้เหี้ย! ไอ้พวกเด็กเปรต"
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า......
เสียงหัวเราะครื้นเครงกลายเป็เื่ขบขัน กีต้าร์คงยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง ความซวยของเขามันยังไม่หมด และมันก็ซุ่มรอเขาอยู่เงียบๆ เล่นกับใครไม่เล่นมาล้อเล่นกับความรู้สึกของเจ๊หมวย คนอย่างภัทรดาอยากได้ใครแล้วไม่เคยปล่อยให้หลุดมือ ต่อให้เด็กมันมีปีกหนี ถ้าเจ๊อยากได้ กูก็จะสอยให้ร่วงลงมาด้วยะุ ฮึ! เห็นทีว่าเจ๊คงต้องเปลี่ยนกระดาษทรายเป็เบอร์หยาบๆรอแล้วสินะ กีต้าร์กันต์รพี..... หึหึหึ
....................
ฮัดชิ้ว ฮัดชิ้ว ฮัดชิ้ว...
ใครบ่นถึงกูวะ?ทำไมอยู่ๆก็จาม แล้วทำไมถึงหนาวสั่นหลังแปลกๆ หรือว่าเราจะไข้ขึ้น ทำไมอยู่ๆถึงได้หนาวขึ้นมาแบบนี้...
อยู่ๆกีตาร์ก็จามออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย โบราณว่า..มีคนกําลังคิดถึง ส่วนคนที่คิดถึงกีต้าร์จะเป็ใครกันบ้างนะ อันนี้คงมีเยอะจนนับไม่หวาดไม่ไหว เพราะคนหล่อคนแมนหว่านเสน่ห์ไปทั่ว ก็คงมีสาวๆคิดถึงกันบ้างแหละ เอ๊ะ!หรือจะเป็ผู้ชายนะ.
1K
