(นิยายแปล) สตรีมเมอร์น่ารักปฏิวัติวงการอาหารกาแลกซี

ตอนที่ 30 เจอเห็ด

        ทรัพยากรในป่าอุดมสมบูรณ์มากจริงๆ แต่ถังเหอกลับพบว่าพืชหลายชนิดในโลกนี้แตกต่างจากพืชในโลกที่เขาจากมา ส่วนใหญ่เขาไม่รู้จักเลย

        เมื่อเห็นอะไรที่คล้ายกับของกินได้ เขาจะเข้าตรวจสอบข้อมูลในไลต์เบรนก่อนทุกครั้ง หากสมาคมเชฟตรวจสอบและยืนยันแล้วว่าปลอดสารพิษเขาถึงจะเก็บมันมา หากสิ่งไหนไม่แน่ใจก็จะทิ้งไว้ก่อน

        แต่วัตถุดิบที่ไม่ใช่มรดกโลกซึ่งสมาคมเชฟยืนยันแล้วมีน้อยมาก ตลอดทางถังเหอจึงเก็บเกี่ยววัตถุดิบมาได้ไม่มากนัก

        สำหรับวัตถุดิบแบบใดบ้างที่นับว่าเป็นมรดกโลกก็อย่างเช่น มันฝรั่ง แครอท อะไรพวกนั้น เป็นสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยปรากฏบนโลกและเคยถูกบริโภคมาก่อน จึงนับว่าเป็นมรดกโลก ส่วนวัตถุดิบชนิดใหม่ที่เกิดขึ้นภายหลังนั้นไม่นับว่าเป็นมรดกโลก

        “ดูเหมือนว่าเที่ยวป่าครั้งนี้จะเก็บอะไรมาได้ไม่มากเท่าไรนะ” ถังเหอมองดูวัตถุดิบที่ถืออยู่ในมืออย่างเสียดาย ของพวกนี้อย่างมากก็พอกินได้แค่มื้อเดียว

        แต่ข้าวของเต็มกระเป๋าขนาดนี้ในสายตาของเหล่าแฟนคลับก็ดูเยอะมากแล้วนะ โอเคไหม

        ถ้าไปซื้อของพวกนี้ในห้างวัตถุดิบ อย่างน้อยก็ต้องจ่ายหลายร้อยหรือหลายพันเหรียญดาวแล้ว แถมเขายังเก็บเกี่ยวแค่เพียงช่วงเช้าเท่านั้นด้วยซ้ำ

        ป่าไม้ถือเป็นของขวัญจากธรรมชาติจริงๆ

        “ตอนนี้ใกล้ได้เวลาแล้ว เราไปหาสถานที่ที่มีน้ำไว้ก่อไฟทำอาหารกันเถอะ” ถังเหอมองดูเวลาและพูดกับเหล่าแฟนคลับ

        เขามองไปรอบๆ จากนั้นตั้งใจฟังเสียงการเคลื่อนไหวรอบตัว ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปทางไหน อยู่ดีๆ เสี่ยวอิ๋นก็ส่งเสียงเรียกและกัดขากางเกงของถังเหอ ส่งสัญญาณให้เดินตามมันไป

        “โอเค งั้นเราตามเสี่ยวอิ๋นไปกันเถอะ สัตว์มักจะสัมผัสกับธรรมชาติได้ไวกว่า” ถังเหอพูดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นจึงตามเสี่ยวอิ๋นไปด้วยความเชื่อมั่น

        ความจริงแล้วแม่น้ำก็อยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่พวกเขาอยู่ เดินไปได้ประมาณ 15 นาทีก็ได้ยินเสียงน้ำไหลแล้ว

        “เสี่ยวอิ๋นเก่งจริงๆ ด้วย” ถังเหอชื่นชมอย่างจริงใจ แฟนๆ ก็พากันถล่มซับกระสุนชมมันกันยกใหญ่

        “อ๋าว…” ไม่หรอก เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ง่ายจะตาย ไม่เห็นมีอะไรท้าทายเลย เสี่ยวอิ๋นตอบอย่างภาคภูมิใจ

        เมื่อมาถึงริมแม่น้ำ ถังเหอก็วางสิ่งที่เก็บมาได้ในตอนเช้าลงบนพื้น จากนั้นหยิบเอาหม้อซุปและกระทะแบบพกพาที่เตรียมไว้ตอนเช้าตรู่ออกมา กวาดตามองรอบด้านเพื่อมองหาฟืนแห้งที่สามารถเผาได้

        “เสี่ยวอิ๋น นายอยู่ดูของตรงนี้นะ ฉันจะไปหาฟืน” ถังเหอกำชับ

        “อ๋าว…” เสี่ยวอิ๋นพยักหน้ารับหน้าที่ของตัวเอง ถังเหอจึงไปหาฟืนแถวนั้นอย่างวางใจ

        “การหาฟืนในป่า ปกติแล้วต้องหาอันที่แห้งๆ แบบนี้ ไม่อย่างนั้นจะไม่ติดไฟ แถมยังควันโขมงด้วย” ถังเหอเก็บฟืนไปให้เกร็ดความรู้กับเหล่าแฟนคลับไป

        ผู้คนในยุคดวงดาวนี้อย่าว่าแต่การทำอาหารในป่าเลย ต่อให้อยู่ที่บ้านก็ไม่ค่อยได้ทำ จึงขาดประสบการณ์อย่างที่สุด

        แม้ว่าสิ่งเหล่านี้พวกเขาอาจไม่จำเป็นต้องใช้ แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาชอบฟังคำอธิบายของถังเหอมาก ได้เรียนรู้นิดหน่อยก็ยังดี เผื่อวันหนึ่งได้ใช้ขึ้นมาจริงไหม

        แฟนๆ ฟังเกร็ดความรู้ของถังเหอไปพลางสังเกตสภาพแวดล้อมรอบข้างผ่านหน้าจอ ปรากฏว่าได้ยินเจ้าของช่องส่งเสียงว่า “ว้าว!” ต่อมากล้องสั่นสะเทือนขลุกขลักอย่างรุนแรง ภาพบนหน้าจอเบลอไปหมด

        ‘พี่ชาย คุณเป็นอะไรหรือเปล่า’

        ‘พี่ชายเจออะไรใช่ไหม ทำไมวิ่งเร็วขนาดนี้ล่ะ’

        ‘พี่ชายคงไม่ได้...เจอสัตว์ป่าเข้าหรอกนะ’

        ขณะที่แฟนๆ กำลังเดาสุ่มไปเรื่อยและเป็นห่วงเขามาก เสียงของถังเหอก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่งยวด “คิดไม่ถึงว่าจะเจอเห็ดที่นี่ แปลงใหญ่มากเลย”

        ‘เห็ดเหรอ มันคืออะไร กินได้ไหม’

        จุดสำคัญที่แฟนคลับในห้องไลฟ์อาหารให้ความสนใจมักจะอยู่ที่ว่ามันกินได้ไหม เพราะโดยพื้นฐานแล้วคนที่มาดูไลฟ์อาหารล้วนเป็นนักชิม

        ถังเหอหันกล้องไปที่เห็ดแล้วเก็บไปพลางพูดกับทุกคน “เห็ดเป็นวัตถุดิบที่อร่อยมาก มีวิธีการทำหลากหลาย ต้มซุปได้ ผัดได้ ตุ๋นข้าวได้ แทบไม่มีเมนูใดที่เห็ดทำไม่ได้ เห็ดผัด เห็ดตุ๋น เห็ดทอด ซุปไข่เห็ด ข้าวตุ๋นเห็ดและเมนูอื่นอีกมากมาย นอกจากนี้ยังมีเมนูหนึ่งที่ดังมากก็คือไก่ตุ๋นเห็ด อร่อยอย่าบอกใครเชียวล่ะ”

        ขณะที่ถังเหอพูด เมนูอาหารเหล่านี้ก็ผุดขึ้นในหัวไม่หยุด เมนูอาหารที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้รู้สึกอยากกินเท่าไร เวลานี้ผุดขึ้นมาในหัวทั้งหมด อยากลองลิ้มชิมดูเหลือเกิน

        ส่วนเหล่าแฟนคลับได้ยินคำอธิบายจากถังเหอก็สนใจมาก โดยเฉพาะชื่อเมนูอาหารเหล่านั้น แค่ฟังก็รู้สึกว่าน่าอร่อยสุดๆ แล้ว