"เอาล่ะ...เื่ที่ลุงจะคุยกับคุณเพลิงก็มีเท่านี้แหละ ส่วนเื่ไอ้คินผมจะให้มันมาอยู่กับคุณั้แ่พรุ่งนี้เลย ส่วนเรายายตัวแสบพ่ออยากให้เราย้ายมาอยู่กับคุณเพลิงพร้อมพี่ของเรา เพื่อไม่ให้คุณนายสงสัยในความสัมพันธ์ของแกทั้งสองคน เราต้องทำให้แเีที่สุด" อัญพัชร์เมื่อได้ฟังก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยรู้ดีว่าไม่มีทางทำอะไรได้
"แล้วคุณลุง คุณป้าละครับ จะอยู่ด้วยกันที่นี่หรือเปล่า"
"ไม่ล่ะ งานที่ไร่ลุงมีเยอะถ้ามาอยู่ที่นี่กันเสียหมดที่โน่นคงจะไม่มีใครดูแล ยังไงลุงฝากลูกสาวลุงด้วยนะถ้าดื้อคุณเพลิงก็จัดการได้เลย"
"พ่ออ่ะ...ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ"
"ฮ่าๆๆ...พ่อล้อเล่น" สพลหัวเราะพลางลูบหัวลูกสาวอย่างเอ็นดู
"ฝากคุณเพลิงด้วยนะ เพชร คิน"
"ครับ/ค่ะ" อัญพัชร์และภาคินตอบรับ
"พ่อกับแม่จะกลับกันแล้วล่ะ ยังต้องเดินทางกันอีกไกลเดี๋ยวจะค่ำมืดไปเสียก่อน"
"จะกลับเลยหรือครับไม่อยู่ค้างที่นี่สักคืนละครับคุณลุงคุณป้า" อัคนีถามด้วยความเกรงใจผู้อาวุธโสทั้งสอง
"ไม่ล่ะๆฝากเ้าสองแสบด้วยแล้วกัน พ่อไปก่อนนะได้ฤกษ์เมื่อไรจะส่งข่าว ไปล่ะเ้าลูกเขย" สพลหันไปตบไหล่อัคนีสองสามที
"สวัสดีครับ คุณลุง คุณป้า"
"ลุงเลิงอะไรกันเรียกพ่อกับแม่สิใช่ไหมคุณ" สพลหันไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับภรรยาตัวเองคุณวรัทยาจึงเอ่ยเสริมว่า
"ใช่แล้วล่ะ ฝึกเรียกไว้อีกไม่นานเราจะกลายเป็ครอบครัวเดียวกันจริงๆแล้วนะพ่อ"
"สวัสดีครับ คุณพ่อ คุณแม่" อัคนียิ้มรับพร้อมกล่าวคำอำลาใหม่ให้ถูกใจว่าที่พ่อตาแม่ยาย
ให้หลังคุณสพลและวรัทยาก็เหลือพวกเขา3 คน ภาคินเลือกที่จะหลีกเลี่ยงสถานการณ์น่าอึดอัดนี้
"พี่ขอตัวออกไปท่องโลกกว้างก่อนนะไม่รู้ว่ากลับมาจะเจอกับอะไรบ้าง"
"พี่คินจะทิ้งน้องเหรอให้น้องอยู่กับตานี่สองคนเนี่ยนะ...ใจร้าย" อัญพัชร์หน้ามุ่ยใส่พี่ชาย
ภาคินยักไหล่ไม่สนใจท่าทางของน้องสาวก่อนเดินออกจากบ้านไป นี่พ่อเธอจะรู้หรือเปล่าว่าไว้ใจคนผิด เฮ้อ !!
ทีนี้ก็เหลือเธอกับเขา....อีกแล้วสินะ
"จะกลับบ้านไหมผมจะไปส่ง"อัคนีเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอไม่อยากอยู่กับเขาสักเท่าไร
"ไม่ต้องมาห่วงฉันหรอกค่ะ ฉันกลับเองได้ ถ้าพ่อไม่ขอไว้อย่าฝันเลยว่าฉันจะอยู่" ความจริงก็ไม่ใช่เสียทีเดียวหญิงสาวแค่เอาพ่อมาอ้างให้ตัวเองสบายใจเท่านั้น เธอยอมรับลึกๆในใจว่าเธอเป็ห่วงเขาอยู่ไม่น้อย สีหน้าท่าทางของเขาดูเหนื่อยล้าเหลือเกิน 3-4วันมานี้ไม่รู้ว่าได้หลับได้นอนบ้างหรือเปล่า สภาพอย่างนี้น่ะหรือจะขับรถไปส่งเธอมีหวังไม่ทันที่จะได้จับคนทำผิดคงได้ไปเฝ้ายมบาลกันเสียก่อนที่คนร้ายจะลงมือ!!
"งั้นก็...ตามสบายแล้วกัน...ผมขอตัวก่อน"
อัคนีเดินผ่านอัญพัชร์ไป คล้อยหลังมาสักพักหนึ่งเขาก็นิ่วหน้า พลางจับแผลที่แขนของตัวเองความจริงมันเริ่มปวดมาสักพักแล้วแต่ที่เขาไม่แสดงออกให้ใครเห็นก็เพราะไม่้าให้เป็เื่ใหญ่โต แผลคงจะอักเสบอัคนียอมรับว่าไม่เคยคิดจะใส่ใจตัวเองเลยเขาไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ร่างกายเขามันคงจะลงโทษที่เขาไม่รู้จักดูแลตัวเองแล้วกระมัง...
2K
