Silver Dust : Merlin

ตอนที่ 95 มอบจดหมาย

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****

เมอร์ลินรู้สึกทึ่งกับสถาปัตยกรรมของอาคารเรียนแห่งนี้ไม่น้อย การจะสร้างอะไรแบบนี้ได้แน่นอนว่าต้องใช้จ่ายเงินไปเป็นจำนวนมาก

แต่มหาวิทยาลัยเจเฮริสไม่ได้มีเพียงอาคารเดียวเท่านั้น นอกจากนี้มันยังมีหอพักของนักศึกษาและคณาจารย์ที่รายล้อม กระนั้นสิ่งที่โดดเด่นมากที่สุดคือเหล่าบรรดาหอคอยเวทมนตร์ที่ตั้งตระหง่านสูงพ้นยอดไม้

หากสังเกตให้ดีก็จะพบว่าบริเวณมหาวิทยาลัยแม้จะมีพื้นที่กว้าง แต่ก็เต็มไปด้วยต้นไม้ เป็นสภาพแวดล้อมที่คล้ายป่ากลางเมือง ทำให้พื้นที่แห่งนี้ดูสงบสมกับเป็นพื้นที่ของการศึกษา

ในที่สุดพวกเขาก็เข้ามาถึงประตูของอาคารวงเวท 

อาคารที่ใหญ่โตนี้มีประตูเข้าออกสี่ทิศซึ่งได้รับการคุ้มกันที่เข้มงวดมาก นอกเหนือจากค่ายกลแล้วยังมีนักเวทกลุ่มหนึ่งเฝ้าอยู่ด้วย

“นี่เป็นทางเข้าทิศตะวันออกครับ” มาร์เทลกล่าว

เมอร์ลินพยักหน้าแล้วมองไปยังซุ้มประตูอันใหญ่โตซึ่งถูกสลักด้วยลวดลายอันวิจิตรงดงาม ด้านข้างมีลานจอดรถจักรยานที่เรียงรายเต็มไปหมด

เขาเห็นคนเข้าออกมากมายสวมใส่ชุดสูทสีดำที่ดูสุภาพทั้งชายและหญิง บนหน้าอกมีตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยปักอยู่ ซึ่งคาดได้ว่านี่อาจจะเป็นเครื่องแบบของพวกเขา

“คุณเมอร์ลินต้องการให้ผมเข้าไปด้วยไหมครับ?”

เมอร์ลินส่ายศีรษะและเอ่ย “ไม่ต้องก็ได้ครับ เดี๋ยวผมเข้าไปคุยกับพวกเขาเอง”

“ได้ครับ ผมจะรออยู่แถวนี้” 

มาร์เทลรู้ว่าด้านในมหาวิทยาลัยเจเฮริสไม่ใช่สถานที่ที่จะเข้าออกได้ง่ายๆ มีเพียงผู้ที่ถือครองตรามหาวิทยาลัยเท่านั้นถึงจะสามารถเข้าออกได้

พูดถึงเรื่องความปลอดภัย แน่นอนว่าด้านในย่อมไม่มีอะไรต้องห่วง

เขาในตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องติดตามเมอร์ลินขนาดนั้นจึงตั้งใจรออยู่แถวนี้

เมอร์ลินเดินไปที่ซุ้มประตู เขาก็พบกับม่านพลังที่ขวางเขาเอาไว้

ซุ้มประตูดูเหมือนไม่มีคนเฝ้าแต่มีนักเวทเฝ้าอยู่ด้านหลังอยู่ตลอดเวลา

ทว่ายังไม่ทันที่เมอร์ลินจะได้เอ่ยปาก นักศึกษาหญิงในชุดสูทสีเทาคนหนึ่งก็เดินมาหาเขาและเอ่ย

“หนูน้อยมาทำอะไรที่นี่หรอจ้ะ?” เธอก้มลงสบตากับเด็กน้อยด้วยรอยยิ้ม

เมอร์ลินยิ้มกลับและเอ่ย “ผมต้องการติดต่อกับเจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัยครับ”

นักศึกษาสาวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและเอ่ยว่า “มีธุระอะไรรึป่าว?”

“ผมต้องการส่งจดหมายให้คณบดีคณะรูณศาสตร์ครับ” เมอร์ลินตอบตามตรง

นักศึกษาสาวพยักหน้า “งั้นเดี๋ยวฉันจะช่วยพูดกับพวกเขาให้”

เธอเดินเข้าไปในม่านพลังผ่านซุ้มประตูเขาไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับชายสูงวัยในชุดสูทสีม่วง เขาสวมหมวกทรงสูงและถือนาฬิกาพกอันใหญ่ในมือ

ความจริงเมอร์ลินสามารถติดต่อกับเจ้าหน้าที่ได้โดยใช้แท่นสื่อสารที่ตั้งอยู่ข้างหน้าซุ้มประตู มันจะเชื่อมต่อกับนักเวทที่เฝ้าซุ้มประตูที่อยู่ด้านใน

แต่ในเมื่อนักศึกษาสาวคนนี้มีไมตรี เขาจึงไม่คิดปฏิเสธน้ำใจ

“สวัสดีหนุ่มน้อย ฉันได้ยินว่าเธอต้องการส่งจดหมายให้ท่านคณบดีวิลเกอฟอร์ด”

เมอร์ลินมองชุดสูทสีม่วงซึ่งเป็นเครื่องแบบของเจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัย ไม่ว่าอาจารย์หรือเจ้าหน้าที่ธุระการก็ล้วนสวมใส่เครื่องแบบนี้ทั้งสิ้น 

สิ่งที่แยกความแตกต่างระหว่างทั้งสองคืออาจารย์มหาวิทยาลัยจะสวมใส่ผ้าคลุมสีม่วงและมีเข็มกลัดที่แสดงวิทยฐานะชั้นสูง

โดยทั่วไปแล้วพนักงานทั่วไปจะมีดวงดาวบนเข็มกลัดต่ำกว่าห้าดวง ไม่ว่าจะเป็นเข็มขัดสีเงินหรือสีทอง

คนตรงหน้านี้เป็นเพียงเจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัยเท่านั้น บนอกของเขากลัดเข็มกลัดสีเงินสามดาวเอาไว้ นั่นหมายความว่าเขาเป็นนักวิชาการชั้นกลาง

“ใช่ครับ รบกวนส่งมันให้กับศาสตราจารย์วิลเกอฟอร์ดด้วยครับ” เมอร์ลินนำจดหมายออกมาจากแหวนเก็บของแล้วมอบมันให้กับชายชราตรงหน้า

“ไม่ต้องห่วงฉันจะมอบมันให้ถึงมือคณบดี” ชายชรากล่าว

เมอร์ลินสังเกตชายชราคนนี้ไม่มีเข็มกลัดสีทอง นั่นหมายความว่าเขาไม่ใช่นักเวท เขาเป็นแค่คนธรรมดา แต่เป็นนักวิชาการชั้นกลาง

มหาทวีปมีคนแบบนี้ไม่น้อย คนที่ขาดพรสวรรค์ในการฝึกฝนเวทมนตร์และเอาดีในด้านวิชาการ

น่าเสียดายที่ชีวิตของคนพวกนี้สั้นนัก พวกเขาจึงไม่มีโอกาสที่จะค้นคว้าสิ่งที่ยิ่งใหญ่

ต้องรู้ไว้ว่างานวิจัยบางชิ้นที่ทำให้โลกวิชาการสั่นสะเทือนนั้นต้องใช้เวลานับร้อยปี ซึ่งเวลาพวกนี้แทบจะเป็นเวลาทั้งชีวิตของคนธรรมดา ดังนั้นคนพวกนี้จึงไม่สามารถทำงานวิจัยเช่นนี้ได้

นั่นจึงไม่แปลกใจว่าทำไมคนธรรมดาถึงไม่สามารถได้รับดาวเกียรติยศหลายดวง

“ครับผมจะรอที่นี่”

“รอ?” ชายชราประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย “ได้ เธอสามารถรอที่นี่ได้”

แล้วเขาก็หันหลังจากไปทันที

“เด็กน้อยฉันต้องเข้าเรียนแล้ว เธอรออยู่ที่นี่ได้นะ” นักศึกษาสาวกล่าว ท่าทางของเธอไม่ได้โกหก เพราะเธอต้องรีบเข้าไปในชั้นเรียนจริงๆ เพราะวันนี้เธอมีงานต้องนำเสนอหน้าชั้นเรียน

“ครับ ขอบคุณพี่สาวมาก”

ทันทีที่กล่าวจบมาร์เทลก็เดินเข้ามา เมื่อเขาจอดรถจักรยานแล้วเห็นเมอร์ลินยังไม่เข้าไป เขาจึงเดินมาหา

นักศึกษาสาวเมื่อเห็นดังนั้นเธอก็เร่งฝีเท้ารีบเดินจากไปทันที เพราะตอนนี้เธอรีบมากจริงๆ

“คุณยังไม่เข้าไปหรอครับ?” มาร์เทลถาม

“ผมส่งจดหมายไปแล้ว คิดว่าอีกเดี๋ยวศาสตราจารย์วิลเกอฟอร์ดคงเรียกพบ” 

เขากอดอกแล้วถอยออกมาด้านข้าง เขาสะบัดผมสีเงินยาวของตนเองเล็กน้อยแล้วเผยท่าทางที่หล่อเหลาออกมาอย่างมั่นใจ

“พอดีเมื่อกี้มีพี่สาวเห็นความหล่อของฉันเลยเสนอตัวช่วยเหลือ ดูเหมือนว่าเธอจะถูกใจหน้าตาของฉันไม่ได้น้อย” เมอร์ลินกล่าวพร้อมยิ้มมุมปาก มือน้อยเสยผมครั้งหนึ่งแล้วกลับมากอดหน้าอกต่อ

ท่าทางแบบนี้ทำให้มาร์เทลกลายเป็นอึ้งไป

‘เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้?’ 

นี่เป็นครั้งแรกที่มาร์เทลได้เห็นอะไรแบบนี้ แน่นอนว่าเด็กน้อยไม่เคยเปิดมุมมองนี้ให้ใครได้เห็น นอกจากคนที่เขาไว้ใจ ซึ่งออสตินก็เคยเห็นท่าทางแบบนี้จนเริ่มชินชา

นั่นหมายความว่าเมอร์ลินในตอนนี้ได้ให้ความไว้วางใจมาร์เทลแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เปิดใจแสดงท่าทางแบบนี้ออกมา

มาร์เทลที่พึ่งเคยเห็นท่าทางแบบนี้ก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูก ร่างกายกลายเป็นแข็งค้าง

เมอร์ลินที่เห็นแบบนั้นจึงถอนหายใจออกมาแล้วเสยผมอีกครั้ง มองไปอีกทางหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ