บทที่ 11 ต้องต่อยเธอให้ได้!
จ้าวซู่อวิ๋นตกตะลึง รีบเข้ามากอดเย่ปิง "เมื่อกี้ย่าก็แค่พูดล้อเล่น อย่าไปถือสาเลยนะ!"
เสี่ยวเย่ปิงโกรธจัด สะบัดมือของเธอออก แล้วะโเสียงดัง "ย่า ย่าโกหก ย่าเป็คนขี้โกหก!"
ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดจริง ๆ ว่าย่ารักเขามากที่สุด แต่ตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่า คำพูดที่ย่าพูดกับเขานั้นแตกต่างกันไปหมด
ย่าถึงกับอยากให้แม่คลอดน้องชายอีกคน ถ้ามีน้องชายขึ้นมา ไม่ต้องพูดถึงแม่หรอก แม้แต่ย่าก็คงไม่รักเขาแล้ว
"หลานพูดกับย่าแบบนั้นได้ยังไง?"
จ้าวซู่อวิ๋นเห็นหลานรักโกรธ รีบเข้ามาปลอบ
"แน่นอนว่าย่ารักหลานมากที่สุด ถึงในอนาคตแม่หลานจะมีน้อยชาย ย่าก็ไม่ชอบเขาหรอก ย่าสัญญาว่าจะชอบหลานแค่คนเดียว!"
"แม่ แม่พูดกับหลานแบบนี้ได้ยังไง? แม่กำลังจะสอนให้เด็กนิสัยเสียนะ!"
ซูหลีมองดูอยู่ข้าง ๆ อย่างเ็า ในอนาคต ครอบครัวส่วนใหญ่เวลาจะมีลูกคนที่สอง มักจะปรึกษากับลูกคนแรกก่อน เพราะกลัวว่าเด็กจะรับไม่ได้ แม้ว่าเด็ก ๆ ในสมัยนี้จะไม่ได้บอบบางเท่า ทว่าก็ไม่ควรพูดอะไรก็ได้ต่อหน้าเด็กแบบที่จ้าวซู่อวิ๋นกำลังทำ แบบนี้จะทำให้เด็ก ๆ เสียใจได้!
แน่นอน ตอนนี้เสี่ยวเย่ปิงไม่เชื่อคำพูดของย่าเลยสักนิด เขาร้องไห้โวยวาย นอนลงกับพื้นแล้วเริ่มดิ้นพราด
สถานการณ์แบบนี้ ซูหลีเคยเห็นแต่ในโทรทัศน์เท่านั้น ตอนนี้เมื่อได้เห็นกับตา ขมับของเธอก็เต้นตุบ ๆ อยากจะจับเด็กคนนี้มาตีสักยกใหญ่ เด็กคนนี้ดื้อเหลือเกิน
เสื้อผ้าบนตัวของเสี่ยวเย่ปิงเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น เสียงร้องไห้ดังสนั่นลั่นฟ้า
ส่วนจ้าวซู่อวิ๋นก็ย่อตัวลงอย่างร้อนรน
"โถ่ หลานรักของย่า อย่าทำแบบนี้สิ ถ้าแผลบนหัวหลานแตกขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?"
"ยังไงย่าก็อยากให้แม่มีน้องชายเพิ่มมาอีกคนอยู่แล้ว แถมย่ายังไม่รักผมแล้ว งั้นก็ปล่อยให้ผมตายไปเลยสิ"
เสี่ยวเย่ปิงกลิ้งตัวออกจากห้องโถงไปที่ลานบ้านอย่างไม่ลังเล ปากร้องโวยวายว่า "ย่าไม่รักผมแล้ว ย่าชอบแค่น้องชายของผมคนเดียว ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!"
จ้าวซู่อวิ๋นแทบจะคุกเข่าก้มหัวให้หลานชายคนโต "เสี่ยวปิงลุกขึ้นเร็ว ย่ารู้แล้วว่าย่าทำผิด ย่าจะไม่พูดแบบนี้อีกแล้ว ถึงแม่ของหลานจะคลอดน้องชายออกมา ย่าก็ยังรักหลานมากที่สุดอยู่ดี"
เมื่อเห็นว่าห้ามเสี่ยวปิงไว้ไม่ได้ เธอหันกลับมาต่อว่าซูหลี "ดูสิ เสี่ยงปิงร้องไห้หนักขนาดนี้แล้ว? เธอที่เป็แม่ของเขาแท้ ๆ ทำไมถึงไม่สนใจอะไรเลยล่ะ?"
"ก็เพราะคุณตามใจเขามาตลอดเลยไม่ใช่เหรอ?"
จ้าวซู่อวิ๋นไม่กล้าดุด่าหลานชาย ปกติการรังแกซูหลีเป็เื่ปกติในบ้าน ตอนนี้เธอโกรธจนพับแขนเสื้อขึ้นพร้อมจะเผชิญหน้ากับซูหลี "ฉันเห็นว่าเธอคงจะปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ จะหักหลังฉันแล้วใช่ไหม! รีบไปอุ้มเย่ปิงขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ หัวของเขาจะแตกแบบนี้ไหม?"
จ้าวซู่อวิ๋นะโใส่ซูหลี "เธอนี่ก็แย่จริง ๆ เมื่อกี้ปล่อยให้เขาชนไปได้ยังไง? เขาก็ตัวเล็กแค่นี้ จะชนจนท้องเธอแท้งได้เลยหรือไง"
แบบนี้มันชักเกินไปหน่อยแล้ว ซูหลีขมวดคิ้ว ความโกรธของพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
เย่หลิงก็รู้สึกหงุดหงิดมากเช่นกัน "แม่ สิ่งที่แม่พูดมาก็ไม่ถูกนะ แม่ไม่ควรพูดถึงพี่สะใภ้ของฉันแบบนี้!"
"ทำไมฉันจะพูดไม่ได้ล่ะ ฉันเห็นพวกเธอทุกคนคิดแต่จะทำให้ฉันโกรธ ไม่มีใครทำอะไรดี ๆ บ้างเลย!"
ตอนนี้จ้าวซู่อวิ๋นเป็เพียงแค่คนที่มีอารมณ์โกรธแต่ไม่รู้จะระบายที่ไหน ใครที่ผ่านไปมาก็ด่ากราดไปหมด ส่วนเสี่ยวเย่ปิงก็ยังคงกลิ้งเกลือกไปมาอยู่ในลานบ้าน ตัวเปรอะเปื้อนทั้งฝุ่นและดิน รวมถึงขี้ไก่และขนไก่ สกปรกจนไม่น่ามอง
ซูหลีพลันะเิอารมณ์ออกมา เธอพุ่งตัวไปหาเย่ปิงอย่างรวดเร็ว แล้วตวาดเสียงดัง "รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ถ้าแม่ได้ยินลูกร้องไห้อีกแม้แต่ครั้งเดียว แม่จะตีลูกให้ดู!"
150K
